[Kategorie: Kollage | Datum/tiid: 03 09 10 - 14:59]
Hairy moth
Een vlinder met -in verhouding- meer haar op z'n kop als ik dat heb: die kende ik nog niet. 't Zit in ieder geval op mijn schuurdeur...
[clickpic4big]





Een vlinder met -in verhouding- meer haar op z'n kop als ik dat heb: die kende ik nog niet. 't Zit in ieder geval op mijn schuurdeur...
[clickpic4big]
't Is laat, je bent de enige redacteur en je verveelt je te pletter. Gelukkig ratelt daar de telex en -oh, jubel- je kunt je weer eens lekker laten gaan. Er is toch vast niemand die 't opmerkt...
Een bewegend gifje is alles wat ik nog uit BettySIX kan persen. Bij elke andere CPU-vretende handeling klapt zij volkomen dicht. Dus foto's -zoals deze- gemaakt tijdens de hierboven getoonde situatie moet ik je helaas schuldig blijven...
Toegegeven; niet mijn meest spannende post. Noem 't komkommertijd, noem 't eamel's zeitgeist..
Absurd, eigenlijk. Je kon 't je een paar jaar geleden nog niet voorstellen, laat staan ergens in 1987 toen je je nog een breuk liep te tillen aan je Sony CMD-X2000, maar TV kijken in de auto? Mèèèèèènnn.. Dàt was regelrechte fictie!
Mailen, beetje surfen, twitteren (met video!), het betalen van mijn parkeerplek, navigeren, photoshoppen, chatten, sms'en, kranten- en tijdschriften alsook peaurneau- en ebooks lezen, wardriving, een hangzak punnikken, pianospelen, Beethoven's Vijfde beluisteren, een Franse talencursus leren of het spelen van uitermate vermakelijke spelletjes... ik draai m'n hand nergens meer voor om sinds ik m'n nieuwste Iphone mobiele telefoon heb. Maar het summum van mobiele decadentie is toch wel dat Uitzending gemist: teringjantje, wat dééd ik voorheen als ik ergens moest wachten?!?
Omdat ik nòg stééds (en stééds langer) moet wachten voor die kudtpont heb ik nu dus een dagelijkse routine opgebouwd; eerst het nieuws en daarna het eerste half uur van DWDD (want dan ben ik thuis).
-That's it; geen clou-*

eamel.net zeuven jaar! ;-D

Voormalig zangert van Gnarls Barkley, Cee-lo Green, heeft een nieuw statement. Ondanks 't feit dat 't nogal een belegen thema heeft, dat eeuwig recalcitrante fuck you, is 't een erg prettig in 't gehoor liggend melodietje. Ik zeg: lekker. Ik zeg: you go, Cee-Lo. Fuck 'm.
UPDATE 25-8: En wég alweer ("Deze video bevat inhoud van WMG, die deze wegens auteursrechtschending heeft geblokkeerd.") Pff. Vooruit dan maar; Cee-Lo in de download (right click; shave ass). Fuck 'm in reprise...
Een ieder die mij een beetje kent weet ik dat ik een gesoigneerde, beschaafde jongeman ben die goede manieren, distinctie en, uiteraard, normen & waarden hoog in het vaandel heeft staan. Ik ben dan ook wars van platvloerse banaliteiten en hou me verre van alles wat zich als ordinair danwel beneden mijn niveau manifesteert.
Hoewel 't een schier onmogelijke actie lijkt, ik ben tenslotte roomser dan de paus, verviel ik gister geheel onverwacht uit mijn rol....
Tijdens mijn dagelijkse, informatieve surfrondje werd ik geattendeerd op Anna from de Steets. Anna from the Steets is volledig contrarietas met datgene wat ik als toonbeeld van zedigheid voor ogen heb en dientengevolge de ultieme belichaming van 'fout': een massieve siliconen voorgevel, een sletterige speels-ondeugende outfit en hakken waar je op de Maasvlakte geen slecht figuur mee zou slaan.
Het bleek echter de broeierige combinatie van juist deze elementen tezamen wat bij mij de testost.. de tostesto.. de tistost.. de hormonen door den vlezige, kloppende aderen joeg als ware het een tsunami welke bruut tegen m'n hormonale klippen omhoog sloeg...(hijg, hijg)
En restte mij, na dit visuele bachanaal waar ik me dankbaar aan laafde, niets anders dan mezelf op de knieën te werpen en onze Lieve Heer hemelschreiend maar ook in tranen te danken voor dit Geschenk Gods, deze Parel uit den Hemelsche Onbevlekte Schoot. Dank, Heer! Dank voor Anna from the Steets!
Heb ik de vorige keer al mijn onbedwingbare drift tot het vereeuwigen van A6 kunsdt met jullie gedeeld; vandaag is daar het 'Boothuis' aka 'Huis met Schip' aan toegevoegd.
Zoals gewoonlijk was ik onderweg naar het Friesche en was 'm al een paar keer voorbij gereden, deze metalen doos met boot in dak dit stalen kundstwerk. De symboliek laat zich makkelijk raden: Noordoostpolder=voormalig water, voormalig water=voormalige scheepvaart. Bladibla.
En of je dit soort kunsdt nu kunt waarderen of niet, feit is dat 't er staat en met den eamel deed lonken ("Fotografeer me! Fotografeer me!") En dat deed ik. (Voor ik weer twaalf jaar moet wachten)
Dus bij dezen: Het Boothuis aka Huis met Schip*
*Die vlinderige voospartij? Geen idee. Die lagen daar zo gezellig te in-betweenen dat ik 't gewoonweg niet kon laten deze vast te leggen... ;-D
Ik krijg nog steeds hits -opvallend genoeg veel uit Azië- op een swf-je van een aantal jaren geleden: Singing Bird. Maar omdat dat filmpke destijds in postzegelformaat online is geplempt bij dezen een grotere variant.
Oud maar oubollig. Ik weet 't... Komkommertijd. 
Luister. Er is een reden voor mijn afwezigheid op 't net. En dat heeft niets met jullie te maken. Of jou in het bijzonder (hoewel...). Nee, luister:
Ik word gestalkt.
Zo. Het hoge woord is eruit. G-E-S-T-A-L-K-T. "Stalking is het stelselmatig lastigvallen van een persoon, door die persoon te achtervolgen, steeds op hinderlijke wijze contact op te nemen, en soms ook te bedreigen." Dat soort stalken, dus. En niet eens in de geheimzinnigheid, nee; gewoon, zo, in de openbaarheid. Ik weet nl. wie 't zijn ('t zijn er meerdere) en ken hen bij naam. Komt ie: ik word gestalkt door de Wehkamp. En sinds kort ook door Conrad. En ik kan er niets aan doen.
Politie bellen? Heeft geen zin. Aangifte wordt niet geaccepteerd tot de stalker iets strafbaars uithaalt. Knokploeg dan? Ja zeg; moet ik helemaal naar Hirschau / Oberpfalz in Bayern. Of erger; Zwolle! Ben je belazerd, ik heb meer te doen. Ramen lappen bijvoorbeeld.
"En hoe uit zich dit stalken, den eamel?" zul je vragen. Dat zal ik je uitleggen.
Het is begonnen nadat ik een horloge bekomen heb. Van de Wehkamp. Het viel echter enigszins tegen qua uitvoering en dus heb ik, genuanceerd als ik ben, mijn ongenoegen heel subtiel ende diplomatiek laten blijken (spiegel; scrollen). Geen onvertogen woord. Maar toen begon het. Eerst viel 't me niet op maar gaandeweg begon ik me zorgen te maken. Want waar ik ook naar toe surfte (surfte? Raar woord.. ); overal werd ik geconfronteerd met een banner van de Wehkamp. Met horloges. En zo nu en dan een jurk. Nu.nl. Televaag.nl. The Wrath of Wehkamp.
Hoewel best wel beangstigend besloot ik 't te negeren. Kon ook gewoon toeval zijn, natuurlijk. Of een guerilla-campagne. Wehkamp heeft een partij hologes gekocht en moet er van af.
Maar het werd erger. Je moet weten; mijn privé-servert staat op bezwijken en dient te worden vervangen. En toeval of niet; op m'n werk is er één over. Zo'n mooie platte. Van Dell. Super professioneel natuurlijk. Mijn harde schijven zijn echter IDE/SATA en de servert vraagt om een SCSI. Dus wat doe ik? Ik zoek op de internets naar een adapter. Simpel toch? Ik kom terecht bij Conrad. Men verkoopt 'm niet maar dat terzijde. Wel een variant, dat wel. Maar die zoek ik niet. En nu dus Conrad op de kast. Want ik koop niks.
Gevolg: overal waar ik kom: Conrad adapters. Wederom Telegraaf.nl. Nu.nl. En zelfs op een verdwaalde verkeerssite: Conrad. Conrad. Conrad.
Maar natuurlijk. Ik weet precies wat jij denkt: "Dan verwijder je toch gewoon je cookies? Opgelost!" Ha! Nee, dus! De Wehkamp / Conrad Combinatie is dan wel irritant maar niet gek en weet 't cookie-euvel heel innovatief te omzeilen. Ik vermoed IP-registratie: op het werk had ik er geen last van want een ander IP.
En nu? Nu ben ik bang. Durf niet meer te internetten. Heb dit stukje offline getiept en door iemand anders laten plaatsen. Gordijnen dicht, deuren op slot, overvolle brievenbus. Ziek gemeld op 't werk en boodschappen doe ik via Albertpuntnl. Geen idee hoe lang ik dit volhoud maar hoor je niets meer van me, weet je hoe 't komt. Het is de Wehkamp. En Conrad. Zeg niet dat ik je niet gewaarschuwd heb. Want geloof me: het is een complot...
Zo. Nu ramen lappen.
Ha! Eat that! Dus geen beren op de weg! ;-)
Shoot me in a camels butt want ik snap er geen hol meer van.
Ik hoor gekrabbel hiernaast en nog een keer. Ga even kijken, gekrabbel, nog een keer kijken en zie tot mijn niet geringe verbazing Sibbele (je weet wel; voormalig aanlopert en Sjoerd) bovenop die onmogelijke kast, tussen de troep, te voorschijn komen.
Vanuit een plek waarvan ik me afvraag hoe 't scharminkel er in Godesnaam terecht gekomen is. Er is geen makkelijke 'opstap', laat staan een ladder. Niet via de strijkplank want die is ingebouwd door allerlei troep. Geen gaten in achterwanden of geopende deuren. En de overhemden hangen nog steeds keurig op hun hangertje te drogen.
Kortom; w-e-r-k-e-l-i-j-k not a damn clue...
NB. Dit stukje had als oorspronkelijke titel "Reversed Houdini". Dat blijkt echter niet geheel te passen binnen deze context. Ahum.
Omdat

Beetje fluppy zaterdagmiddag, raar weer, zat te doen maar nergens zin an.
Een uitgelezen moment om m'n aaifoon 'ns te ontdoen van al dat zelfgemaakte beeldmateriaal. Voor jou waarschijnlijk net zo boeiend als de moleculaire samenstelling van een dwerggeit, voor mij een wonderlijke verzameling van al dan niet bijzondere momenten in tijd en ruimte.
Kortom; kijk en huiver. Of niet. Wat jij wil. ;-D
En toen... zat ik ineens zomaar te janken sniffen aan m'n pc*
Zomaar dus. Een foto van mijn tuin, hedenmiddag. Omdat:
[clickpic4big]
En 't is weer begonnen. Tot mijn komst in het Westen gaf ik er nooit zoveel om. Echter bij het permanent verlaten van it Heitelân ben ik meer Fries dan ooit te voren. En met Omrop Fryslân hier op de kabel fervent liefhebber van it Skûtsjesilen.
's Avonds natuurlijk het Skûtsjejoernaal met die hilarische edoch bijzonder aimabele Skûtsjespecialist Klaas Jansma (gezien zijn verbale 'kwaliteiten' ook wel de Friese Johan Derksen Theo Koomen genoemd maar dan wél sympathiek. Hoor 'm es praten...) en overdag -ik ben die ene ambtenaar die géén vakantie heeft opgenomen maar wél een stand-alone internet pc in z'n kantoor heeft staan- de wedstrijden volgen d.m.v. GPS (jawel; de Friezen gaan met hun tijd mee ;-))

Uitslag dag 1, 24 juli 2010: Pikmeer - Grou
1. Bolsward
2. Grou
3. It Hearrenfean (des eamels persoonlijke favoriet)
Ter afsluiting nog enkele sfeerplaatjes uit lang vervlogen tijden.
Foto's: Deit
NB. Iemand enig verstand van Lightbox? Bij het aanklikken van bovenstaande afbeelding wordt als eerste de laatste foto getoond. Om de rest te zien dient men dus 'terug' te klikken. Geen idee waar 'm dat in zit...
_____________________________________________________
Ik heb daarnet de kluit belazerd. Bedot, bedrogen en bedonderd. Beduveld en besodemieterd. I admit.
Die drie die-hard lezertjes die dit log kent weten inmiddels dat ik elke maand de LINDA. koop. En een echte vent geeft 't toe (die's voor jou, Herm Anus). 't Leest lekker weg, aardige foto's en een lekker wijf als hoofdredactrice. What else?
Enfin. Zo ook vandaag. Ik loop naar 't lectuurschap maar zie de bekende kop niet liggen (vette Helvetica, dikke zwarte punt). Ik kijk nog eens. Maar nee; geen LINDA. Wel zo'n combi-lees-pakket met daarin de LINDA. in combinatie met de Marie-Claire. Of de Psychologie. Samen in plastic voor maar € 7,99. Geen geld.
Niet dus. Ik wil de LINDA. en alleen de LINDA. Ik wil geen Marie-Claire en ook geen maandblad Psychologie. Ik ben tenslotte geen glamourgeilende breezah-puber en al helemaal niet geïnteresseerd in dat blad voor die uit de polderklei getrokken Febo-mindfuckers. Ik vergewis me ervan dat ik alleen ben in 't gangpad en als in een impuls pak ik 't pakket en, hevig transpirerend want criminaliteit is mij vreemd, rats in één ruk de verpakking in tweeën. De Marie-Claire frommel ik tussen de Autoweek en de Buitenleven en maak me als de donder uit de voeten.
Terwijl ik bij 't afrekenen -klotsende oksels, 't zweet in de reedt; je kent 't wel- mijn aanstaande spullen in de kar zet zie ik in mijn ooghoek de kassadame verwondert de LINDA. bekijken. En draaien. En bekijken. Ik denk:"God, ik ben erbij. Heterdaadje. Politie. Public humiliation. Bekeuring of erger: een strafblad..." Wonderlijk genoeg besluit ze er geen werk van te maken, kijkt me aan en slaat 'm aan op de kassa. Enigszins verbluft maar semi-nonchalant durf ik haar nog te vragen wat er aan het handje is en op haar antwoord 'dat de barcode ontbreekt' weet ik nog net uit te brengen:"Oh? Joh! Da's raar... " En ik ben wèg. Pfoei...
"Hij die zonder zonde is, werpe de eerste steen.. " Ahum.

Afgelopen nacht, circa half twee. Een oorverdovend lawaai, waarschijnlijk beneden in de gang. Inbrekers? Rambo-katten? Mais non, ook die twee zitten met grote, verschrikte ogen rechtop in bed. Nu ben ik niet bang aangelegd maar de intensiteit van mijn 'angst' voor het onverwachte en dan met name op dat tijdstip is ongeveer inherent aan het aantal decibels wat deze veroorzaakt.
Toch besluit ik te kijken. 'Heldhaftig' als ik ben (NOT) begeef ik mij, gewapend met pake's wandelstok, richting overloop. Trillend knip ik het licht aan. Het duurt even voordat mijn ogen gewend zijn aan deze situatie maar al gauw ontwaar ik beneden aan de trap één grote chaos. De kapstok, of de bevestiging ervan, heeft het begeven en heeft in zijn val het schilderij meegenomen, de cameratas, de motorhelm en het kamerscherm. Verkerend in de wetenschap dat al wat op de grond ligt niet verder kan vallen besluit ik de volgende morgen de bende op te ruimen. Ik knip ik 't licht weer uit en besluit weer te gaan slapen.
Ik kan u verzekeren; dit opgeteld bij die bloedhitte.. het is een bijzonder onrustige nacht geworden...
Ja, ik weet 't. Weer geen spannende post. Je mot toch wat als je niks mee maakt...
Let op; deze post is niet voor jou, hij is voor mij. Opdat ik over een paar jaar het hoe, wat, wanneer nog weet.
Zoals eerder aangegeven; ik heb er een half jaar mee rondgelopen. Een horloge waarvan de tijd bleef stilstaan op 19 voor 9. Niet vanwege de ijdele hoop dat 'ie 't nog ging doen maar omdat zonder als een amputatie aanvoelde.
Maar helaas, het gíng niet meer.
En dus deze week me maar weer eens op de horlogemarkt gestort. Ik heb niks met die kermishorloges, bekende merken veeg ik m'n reedt mee af, compensatie doe ik niet aan, digitaal is al helemaal kudt jaren tachtig en de kans dat ik mezelf ergens op 100 meter diepte terugvind is vrijwel nihil.
En dus ging ik voor sober, ik ging voor Jacques. Jacques heeft een witte wijzerplaat, is waterdicht (okay, zelfs tot 200 meter) én van staal. En de beste eigenschap; Jacques is praktisch onverwoestbaar. En dus is Jacques mijn vriend voor de komende jaren.
Oh, en Jacques is, hoewel 't niet vermeld staat, 100% negervrij*.



Ok, ik twitter. En dan ook nog slechts met intimi. Maar 't zijn niet mijn vrienden (nah ja, op een enkeling na) en zullen dat ook niet worden. Dat je 't even weet.
Tss.. Die onzin.

Godver; daar zit je dan met je goeie gedrag. 400 gram ERBIJ!
De hele week geen snack gegeten, geen chips en andere verleidingen. Sterker nog, ben voor 't eerst weer naar de sportschool geweest! De enige zonde die ik begaan heb is gisteravond geweest; slechts 1 miniscule mergpijp en zo'n ietepieterige KitKat Senses. Dat is alles. Oh ja, een heel klein stukske bacon. En drie chippies. Niet eens de moeite waard om er zoveel woorden aan vuil te maken.
Daar staat tegenover dat ik net weer bijna vier kilometer hardlopen achter de kiezen heb, dus zou je zeggen...
Nu werd ik er overigens van de week heel fijntjes op geattendeerd door collega André (je weet wel; die rokdragende Highlander) dat wanneer je wilt afvallen, krachttraining niet echt resultaat oplevert. Want krachttraining is spieraanwas en spieraanwas is een toename van gewicht. De enige manier om te achterhalen of je je vet afbreekt is door het te meten. En dus heb ik met hem de afspraak gemaakt dat hij drie keer per week precies dat gaat doen. Met zo'n vetmeetdingetje.
Tot die tijd moet ik es grondig mijn manier van leven resumeren. Ôôôôôôôhhmmmm.

Echt, ik strijk nog liever dan dat ik die vaatwasser uitruim. Wat een teringwerk is dat. Vooral 't besteklaatje (beste-klaatje?) is een moodkiller. Die kudtlepeltjes die altijd in die gaatjes van dat rekje blijven haken. Maar goed. Nu staart die zooi me inmiddels (alweer) drie dagen aan en naarmate ik 't langer laat staan stapelt 't zich op. 't Wordt tijd dat er hier zo'n vrouwmens komt wonen... ;-D
Enfin. Ik voel een déjà-vu opkomen*... ;-(
Update: 4 min. en drie- en dertig sec. Zolang duurde 't om 't op te ruimen. Pfff...
