[Kategorie: non-sense | Datum/tiid: 10 03 10 - 07:51]
Viertaktfile



![]() |
||||||||
|
mu·sic ( P )
Pronunciation Key (myzk) An aesthetically pleasing |
||||||||
![]() |
||||||||
|
This time;
Rocket Empire - Rocket Empire (2010) |
||||||||
|
Burr Dub (Feat. Minna Fedora) |
||||||||
|
Rocket Empire - Rocket Empire
Simmer Down Jammie |
||||||||
|
Rocket Empire - Rocket Empire
Seen The Rain (Feat. The Eloi) |
||||||||
|
Rocket Empire - Rocket Empire
Coming Up For Air |
||||||||
|
Rocket Empire - Rocket Empire
Beijing |
||||||||
|
Rocket Empire - Rocket Empire
Bottle Rocket Blues |
||||||||
|
Rocket Empire - Rocket Empire
Pull Apart The Day (Feat. The Eloi) |
||||||||
|
Rocket Empire - Rocket Empire
Slack Em Jack Em |
||||||||
|
Rocket Empire - Rocket Empire
Boombadom |
||||||||
|
Rocket Empire - Rocket Empire
Evaporate (Feat. Nica Brooke) |
||||||||
|
Rocket Empire - Rocket Empire
Launch |
||||||||
|
Rocket Empire - Rocket Empire
333 (Feat. The Eloi) |
||||||||
|
Rocket Empire - Rocket Empire
Floating On Sand |
||||||||
|
Rocket Empire - Rocket Empire
Fools Gold (Feat. The Eloi) |
||||||||
|
Rocket Empire - Rocket Empire
Montezuma's Revenge |
||||||||
|
Rocket Empire - Rocket Empire
August Empire (Feat. Wes) |
||||||||
|
Rocket Empire - Rocket Empire
The Inside |
||||||||
|
Respect the author/performer. When you like this music;
buy the album (for ex. here) . As eamel did. |






"I just pooped."
"A lot."
"On your dog."
schijnt géén aanrader te zijn als je toch van plan bent wat te gaan zeggen tijdens je maandelijkse wekelijkse gefriemel. Wat wél kun je lezen in onderstaand schema (doet maar even klikken voor groot). Ordinair gejat van die schrijvert. En zoals De Grote Meester zelf oreert:"Hail Satan" is een goeie. Foute. Een goeie foute. Ahum.
*Oh. Vertaling is op eigen risico maar noodzakelijk kwaad. Want als je nu ineens Engels gaat liggen wauwelen in 't heetst van de strijd is ook weer zo wat...
Sjoerd; meet de wereld. Wereld; meet Sjoerd.
Afgelopen donderdagochtend, half acht. Ik arriveer bij mijn werk en zie voor de schuifdeuren een kat zitten. Ik roep driewerf "Poes!" en 't mormel huppelt enthousiast mijn kant op. U moet weten; mijn werkplek bevindt zich midden in de rimboe, ingeklemd tussen een dubieus park en de industrie van Pernis. Dus 't bevreemdt mij zo'n aandoenlijke haarbal aan te treffen in zo'n sjofele buurt als deze. Volgens de beveiliging hangt poes al sinds twee dagen rond en weigert de dierenambulance haar op te halen. Ik besluit haar mee te nemen naar huis.
Gisterochtend. Omliggende asiels gebeld alsmede Amivedi, een club poesopvangende vrijwilligers. Niemand heeft haar als vermist opgegeven. Hoewel 't mij op dat moment aan 't hart gaat (blijf 't een rare uitdrukking vinden) geef ik haar dan maar aan als 'gevonden'. Want visioenen van verdrietige kindjes, etc.
Vandaag. Naar de dierendokter want wellicht is 't monster voorzien van een chip en kan 't verdrietige kindje verenigd worden met 't zo door haar gekoesterde poesje. Mijn angst bleek gegrond: Sjoerd blijkt Xena (yuk) te heten en haar kattenbak staat ergens in Spijkcity. Au.
En Sjoerd zelf? Die heeft zich gelijk, na het verlaten van de doos, het huis toegeëigend. Het aanrecht, de badkamer- en kledingkasten, de kattenbak, de vensterbank en 't bed. Ze drinkt uit de kraan en doet keurig haar behoefte bovenop die van de Sybses. Het was even wennen voor die twee maar afgelopen nacht lag men al gedrieën om den eamel heen gevouwen.
Vanmiddag getracht d'r voormalige baasje te bellen maar krijg een voice-mail aan de lijn:"You're call is transfered to a mailbox bla, bla, bla.. " En meer en meer rijst bij mij het vermoeden dat Sjoerd ordinair gedumpt is. Verlaten. Weggezet.
Maar het zou maar zo kunnen dat we hier met een typisch gevalletje van wishfull thinking van doen hebben.
Time will tell vrees ik...
[clickpic4big]


“The eye altering, alters all”
William Blake | 1757-1827
Alle goed bedoelde adviezen ten spijt; ik krijg het niet voor elkaar. Al weken (wat zeg ik? Màààààànden...) ben ik bezig met project Broer-In-Houtskool. Je weet wel; broer dood en dientengevolge wil ik op de dag van zijn oorspronkelijk verjaren Ûs Mem en Deit een door moi gefabriceerd portret van hem schenken. Enfin, heb er zat over getwitterd en gedaan.
't Portret begint al aardig vorm te krijgen op één futiliteitje na; het linkeroog. Week dat IRL al behoorlijk af van z'n rechter; op papier is het heulemaal een crime. Zo'n crime dat ik na 36 oogprobeersels, drie 6B potloden, twee gummetjes en een halve doos houtskool in staat ben het portret op te hangen in de kliko, hier achter huis.
Het rechteroog daarentegen; geen enkel probleem. Hup, een paar minimalistische lijntjes ét voila; een bijna perfect gelijkende kijkert. Maar het linker? Zelfs de hulptroepen weten een prachtig oog te fabriceren maar nog steeds ontbeert het enige ziel. En hoe simpel het ook mag lijken, er rest mij niets anders dan me af te vragen; wíl dit oog wel vastgelegd worden voor den eeuwigheid?
Argh. Wat een eenvoudig lijntje al niet vermag...


Kwamen we de vorige keer nog keurig uit in Oostende dankzij een tweetal TomTom's wat 't niet met elkaar eens kon worden; vandaag echter geraakten we precies daar waar Het Grote Plan ons heen had moeten voeren: Kasteel Mesen in Lede.
(Kasteel Mesen; hét Walhalla voor elke zichzelf respecterende ouwe-meuk-fotograaf. RED.)
Omdat plannen bij mij nooit zo briljant uitpakken zoals zij oorspronkelijk bedacht zijn viel ook dit bezoek -uiteraard- weer onder de categorie 'story of my life'. Niet alleen waren we ruimschoots te vroeg (of te laat. 't Is hoe je 't bekijkt), zeg zo'n slordige anderhalve maand, maar viel onze aankomst ook nog eens samen met 't vallen van het duister (rare zin).
Anyway-tjes; 3,5 uur rijden voor een achttal foto's. Op afstand. In de schemer. Blurgh.*
3 april mogen we weer. IJs- en wederdienende.
(Maar gezellig was 't wel :-))
Een opgeruimd huis ...
[clickpic4big]


Tijdje geleden al over getwitterd maar bij dezen; Mem (75) is vanwege extreme gladheid onderuit gegaan op de stoep. Met hond en al. Kruipend naar huis. Donker. Pols op drie plaatsen gebroken. Heel drama. Ondertussen is zij dit trauma alweer enige tijd te boven maar kan nog niet veel want Mem is rechtshandig en uiteraard zit die arm in 't gips. Verder niks nieuws onder de zon. Er is hulp: van de buuv die 't allemaal goed bedoeld maar vooral het sociale aspect hoog in d'r vaandel heeft, van de thuisverpleegster die elke morgen langskomt voor eventuele medische ondersteuning maar met tien minuten alweer vertrokken is en van Deit.
Met name Deit, dit jaar wordt hij 81, heeft zich van een verrassende kant laten zien. Want ondanks het feit dat hij praktisch blind is en sowieso nauwelijks externe geluiden kan onderscheiden van zijn eigen gedachten, verheugt hij zich sinds voornoemd voorval elke dag op een feestje.
Bleef tot voor kort zijn dagelijkse inspanning beperkt tot het bedienen van de afstandsbediening van de televisie, tegenwoordig echter duiken die twee elke morgen, als ware het een ritueel, gezamelijk de douche in voor een koninklijke wasbeurt. Als een regelrechte professional neemt hij haar onder handen.
Hervonden intimiteit. Want Deit, recalcitrant en tegen alles en iedereen, gedraagt zich als een verliefde puber. En bij Mem is de glimlach niet meer van d'r gezicht af te slààn. Klein geluk. Dat is 't.
Nee, laat die twee maar schuiven... :-)


Naast de voordelen van een A-status perskaart, die overigens in de praktijk nog moeten blijken, krijg je als nieuwbakken lid van de Nederlandsche Vereniging van Journalisten ook nog wel eens tastbare producten van de dode bomen media in je brievengleuf geprakt.
Nu heb ik geen kinderen en wordt dus ook niet in staat geacht te beseffen welke zorgen dit kennelijk met zich kan brengen maar voor het eerst kon ik me de discussie levendig voorstellen die zich onlangs ergens deed ontvouwen. De discussie over het feit dat het laatste, bevroren moment van Karst Tates de dubieuze titel van Nieuwsfoto van het Jaar verkreeg en dientengevolge prominent en dus niet te missen op de voorpagina van de diverse landelijke dagbladen mocht prijken. Smakeloos vond de één. Sensatiezucht vond de ander. In ieder geval kwetsend voor tere kinderzieltjes.
Hoe het ook zij, de NVJ besloot er nog een schepje bovenop te doen door zijn leden te verblijden met een compleet overzicht van alle Zilveren Camera 2009 inzendingen samengevat in een dik boek. Mooi boek hoor, daar niet van maar, wat schetst mijn verbazing? Vanmorgen: Karst Tates, 30 bij 20 cm. hevig bloedend tot in het smerigste detail, bovenop de C1000 folder.
En al wat ik me afvraag; wat àls ik een kleine koter hier rond had huppelen? Wat zou zo'n dreumes wel niet denken? Een trauma voor het leven? Was dat nu zo moeilijk, NVJ? Een discrete envelop? Een MAJOR FAIL. Iets anders kan ik er niet van maken...
[clickpic4big]
Ik was 'm kwijtgeraakt tijdens de transitie van eamel.web-log naar dezen. Het Lot heeft echter anders bepaald; hij's terug op dit kwaliteitsblog! Hoewel ik, na al die jaren, nog steeds geen enkele notie heb van wat de heren in kwestie aan het doen zijn, het heeft de schijn van een hardnekkige vorm van Parkinson, ben ik toch zeer verheugd u wederom deelgenoot te maken van de bezigheden van Prof. Baine, Sgt. Brown, C.B. McHaul en uiteraard Bad Leroy! Om dit feestje te completeren is het aan te raden uw geluid enig volume mee te geven...

Ontwaar ik ineens mijn voordeur bij de overburen in het raam. Zal ik eens aanbellen? Toch zò benieuwd wie er open doet...

"Carmen1970 @eamel Kep nog niemand over mij horen klagen. Met jou daarentegen schijnt de meerderheid moeite te hebben vanwege jouw non-stop gejank."
En daar zit je dan in je onderbroek van de Zeeman een beetje na te drogen van je bad. Het is je vrije dag want rijkschambtenaar en dus volkomen legitiem een beetje krabben in je schaamstreek, een sigaretje roken aan je pc onder het genot van je 9e Senseo Mocca. Net een interessante discussie gehad op dat verder volkomen nutteloze Twitter en te horen gekregen dat de meerderheid van je followers (mooi woord; followers. Of was ik een Goeroe. Muha!) je eeuwige geklaag kennelijk nogal beu is.
(Overigens kan ik niet anders concluderen dat diezelfde meerderheid kennelijk zich daarover beklaagd heeft. Bij wie? Is er een moderator waar je je klachten kwijt kan over het gedrag van een twitteraar? Een soort Postbus 51-roze-krokodillen-forum? Staat het ergens geschreven? "Die eamel klaagt alleen maar. Wie het hiermee eens is dient zijn hand op te steken." Zoiets stel ik me daar bij voor. Maar dat terzijde)
Ja. Ik klaag. Veel ook. Sterker nog; ik heb klagen tot Kunst verheven. Klagen is fijn. En niet alleen ik vind dat. Hele volksstammen klagen. De Grote Scorsese klaagt. Je hebt klaagsites en d'r is zelfs een Klaagmuur! Klagen is een eigenschap die ons onderscheid van het dier. Ooit een paard horen klagen over dat bit in z'n bek mond? Of een hond dat ie vergeven is van de vlooien? Nee dus. Ik ook niet. Kijk, dat 't praktisch onmogelijk is voor zo'n beest om er woorden uit te persen in de trant van "Hee, eikel! Haal dat stuk ijzer uit m'n bek!"of "Zeg, baas. Haal de vlooienspray erover of ik zeik je hele vloer onder" beschouwen we voor 't gemak maar even als een futiliteit.
Ik vind dat ik reden heb tot klagen. Mijn werk is kut. Mijn broer is dood en het vaderschap ligt waarschijnlijk niet voor mij in 't verschiet. Mijn rug is zwak en ik heb kalknagels waar ik nooit meer vanaf kom tenzij ik een pilletje slik van €70 per 30 stuks waar ik mooie witte nagels van krijg maar ondertussen wel van sterf omdat ik geen lever meer zou hebben. Mijn gebit laat zich het best vergelijken met een Joodsch kerkhof. Ik kan niet klussen maar heb wel een eigen huis met het gevolg dat 't pand langzaam doch zeker aan 't vervallen is maar ik geen klusjesman kan veroorloven omdat ik dat niet kan betalen omdat ik ooit in een ver verleden tegen mijn toenmalige ex-in-wording heb gezegd dat ik haar deel van onze gezamelijke lening wel overneem omdat in mijn beleving zij niks aan onze breuk kon doen. Ik klaag regelmatig over mijn leeftijd omdat ik erg slecht tegen verval kan. Ik klaag over het weer en de vriendin die niet durft wil samenwonen en over de nutteloosheid van Twitter. Ik klaag over mijn huishouden wat al geruime tijd een puinhoop is omdat ik m'n werkster interieurverzorgster eigenlijk een overbodige luxe vond en de pas heb aangezegd met als gevolg dat ik nu weer een reden heb tot klagen omdat zij niet meer terug wil komen omdat ze het te druk heeft met haar eigen huishouden. Deze week klaag ik omdat mijn huishouden zo'n puinhoop is omdat ik met het oprapen van een balletje tijdens het squashen door mijn rug ben gegaan en geen boe of bah meer kan zeggen maar vooral niet de stofzuiger ter hand kan nemen.
Inderdaad; klagen is topsport hier in huis.
Maar zo nu en dan bedenk ik me dat dat klagen een, weliswaar merkwaardige, manier is om mijn tijd door te brengen. Een troostende werking heeft. Een reminder is om mezelf mentaal een schop onder m'n reedt te geven opdat ik actie onderneem. Kijk, dat een meerderheid op Twitter niet verder kijkt dan je klagende tweets is een niet verwijtbaar gegeven; men ziet niet de acties die ondernomen worden simpelweg omdat daar niet over getwittert wordt. Daarnaast heb ik een reputatie hoog te houden; het is niet voor niks dat ik voor de pseudo 'eamel' heb gekozen. En zo klaagt een @Carmen1970 over het feit ik nogal klaag, een @Kametpee dat ik meer naar tevredenheid moet streven, een @Ardnax die vind dat je niet zo in klagen moet blijven hangen en een @MizzMadd die, zoals gewoonlijk, iedereen gelijk geeft behalve @eamel :-)
En dan verlaat ik mijn pc, een brede grijns van die hilarische discussie, kijk naar buiten, constateer dat het zonnetje schijnt en bedenk me; ik heb niks te klagen. Het leven is goed :-)


Loituma's leekspin. Waarom niet? :-)
|
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
*Komkommertijd. I know :-)
**Might not work in Firefox
Je had er geen ene reedt aan en tòch was 't altijd bijzonder charmant om te zien hoeveel mensen er op dat moment zich op je site-je bevonden. Maar zoals 't tegenwoordig meer regel dan uitzondering is, het verdienmodel is tenslotte ruling, werd ook deze dienst -stilletjes- uit de lucht gehaald. Of, zoals men het zelf pleegt te definiëren: "De dienst kostte nogal wat geld en Sanoma (vh Ilse media) is geen liefdadigheidsinstelling". Nee, stel je voor.
Maar je kan mij niet vertellen, Sanoma v/h Ilse, dat een gifje van enkele KB-tjes en een lullig tellertje zoveel data genereren dat 't de servertjes overtime laat draaien en dus de uiteindelijke bottleneck is dat jullie, Sanoma v/h Ilse, gewoonweg geen reclamebannertje meer kwijt kon(den) in deze gimmick.(Ja, ja; gratis dienst.. blabla... zoveel jaar gebruik van gemaakt ... blabla. So?) What's next? Web-streepje-log?
Kortom: dikke vinger voor je, Sanoma v/h Ilse...
Zucht. Those Good Ol'Days
[clickpic4big]
UPDATE 11.05u.: Web-log-Peter was even van 't padje, kennelijk. Want W.I.E. doet weer wat ie moet doen. Wieeeeeeeeeeeeeeeee! :-)
Ik weet 't niet, hoor. Maar ik krijg zo onderhand braakneigingen bij dat startscherm van Nu.nl als ik die engerd van een Richard Krajichek pedant en half verscholen zie staan in een wanstaltig vormgegeven draak van een beeldvullende advertentie (hijghijg). Je zou bijna Carglass kunnen vergeven voor Paul's repeterende terrorsterretje...
Ik zeg bijna, hè?


"Uiteindelijk vertelde Simson haar dat hij zijn kracht zou verliezen als zijn haar zou worden afgeschoren. Terwijl hij sliep riep Delila een man en liet hem de zeven haarlokken van Simsons hoofd afscheren, waarna Simson door de Filistijnen werd overmeesterd."
Of 't nu door misplaatste zuinigheid komt, door ordinaire ontkenning of just your good ol' vergeetachtigheid; feit is dat ik al drie weken elke ochtend keurig mijn horloge omdoe maar er vervolgens ergens in de loop van de dag achter kom dat ie niet doet waar ie voor aangenomen is: correct de tijd aangeven.
Al die tijd staat de kleine wijzert op streepje 41 en de grote ook ergens tussen de 8 en de 9. Kortom; m'n gorloge ist kaputt. Oh, ik heb tussendoor nog wel een nieuw batterijke laten zetten, hoor. Maar d'r gebeurde niks. Het bleef negentien voor negen en dat is 't nog steeds.
Wellicht moet ik de oorzaak dieper zoeken. Want om heel eerlijk te zijn voel ik me best wel naakt ende fragile, zo zonder klokske om mijn bevallige pols. Zekerder als 't er zit. Onzeker wanneer niet. Een soort Simson-effect. Maar dan anders.
Hmm. Food for thought. En dat is ´t.
Oh, azijnpisserts; ik wéét dat ik altijd en overal te laat kom. Maar tijd is subjectief. En als dat geen plausibel excuus is, is een kapot horloge 't wel... :-)