"A lot."

"On your dog."

schijnt géén aanrader te zijn als je toch van plan bent wat te gaan zeggen tijdens je maandelijkse wekelijkse gefriemel. Wat wél kun je lezen in onderstaand schema (doet maar even klikken voor groot). Ordinair gejat van die schrijvert. En zoals De Grote Meester zelf oreert:"Hail Satan" is een goeie. Foute. Een goeie foute. Ahum.

_{*Oh. Vertaling is op eigen risico maar noodzakelijk kwaad. Want als je nu ineens Engels gaat liggen wauwelen in 't heetst van de strijd is ook weer zo wat...}

Afgelopen donderdagochtend, half acht. Ik arriveer bij mijn werk en zie voor de schuifdeuren een kat zitten. Ik roep driewerf "Poes!" en 't mormel huppelt enthousiast mijn kant op. U moet weten; mijn werkplek bevindt zich midden in de rimboe, ingeklemd tussen een dubieus park en de industrie van Pernis. Dus 't bevreemdt mij zo'n aandoenlijke haarbal aan te treffen in zo'n sjofele buurt als deze. Volgens de beveiliging hangt poes al sinds twee dagen rond en weigert de dierenambulance haar op te halen. Ik besluit haar mee te nemen naar huis.

Gisterochtend. Omliggende asiels gebeld alsmede Amivedi, een club poesopvangende vrijwilligers. Niemand heeft haar als vermist opgegeven. Hoewel 't mij op dat moment aan 't hart gaat (blijf 't een rare uitdrukking vinden) geef ik haar dan maar aan als 'gevonden'. Want visioenen van verdrietige kindjes, etc.

Vandaag. Naar de dierendokter want wellicht is 't monster voorzien van een chip en kan 't verdrietige kindje verenigd worden met 't zo door haar gekoesterde poesje. Mijn angst bleek gegrond: Sjoerd blijkt Xena (yuk) te heten en haar kattenbak staat ergens in Spijkcity. Au.

En Sjoerd zelf? Die heeft zich gelijk, na het verlaten van de doos, het huis toegeëigend. Het aanrecht, de badkamer- en kledingkasten, de kattenbak, de vensterbank en 't bed. Ze drinkt uit de kraan en doet keurig haar behoefte bovenop die van de Sybses. Het was even wennen voor die twee maar afgelopen nacht lag men al gedrieën om den eamel heen gevouwen.

Vanmiddag getracht d'r voormalige baasje te bellen maar krijg een voice-mail aan de lijn:"You're call is transfered to a mailbox bla, bla, bla.. " En meer en meer rijst bij mij het vermoeden dat Sjoerd ordinair gedumpt is. Verlaten. Weggezet.

Maar het zou maar zo kunnen dat we hier met een typisch gevalletje van wishfull thinking van doen hebben.
Time will tell vrees ik...

_{[clickpic4big]}

't Portret begint al aardig vorm te krijgen op één futiliteitje na; het linkeroog. Week dat IRL al behoorlijk af van z'n rechter; op papier is het heulemaal een crime. Zo'n crime dat ik na 36 oogprobeersels, drie 6B potloden, twee gummetjes en een halve doos houtskool in staat ben het portret op te hangen in de kliko, hier achter huis.

Het rechteroog daarentegen; geen enkel probleem. Hup, een paar minimalistische lijntjes ét voila; een bijna perfect gelijkende kijkert. Maar het linker? Zelfs de hulptroepen weten een prachtig oog te fabriceren maar nog steeds ontbeert het enige ziel. En hoe simpel het ook mag lijken, er rest mij niets anders dan me af te vragen; wíl dit oog wel vastgelegd worden voor den eeuwigheid?

Argh. Wat een eenvoudig lijntje al niet vermag...

^{(Kasteel Mesen; hét Walhalla voor elke zichzelf respecterende ouwe-meuk-fotograaf. RED.)}

Omdat plannen bij mij nooit zo briljant uitpakken zoals zij oorspronkelijk bedacht zijn viel ook dit bezoek -uiteraard- weer onder de categorie 'story of my life'. Niet alleen waren we ruimschoots te vroeg (of te laat. 't Is hoe je 't bekijkt), zeg zo'n slordige anderhalve maand, maar viel onze aankomst ook nog eens samen met 't vallen van het duister (rare zin).

Anyway-tjes; 3,5 uur rijden voor een achttal foto's. Op afstand. In de schemer. Blurgh.*

3 april mogen we weer. IJs- en wederdienende.

(Maar gezellig was 't wel :-))

^{[clickpic4big]}

Met name Deit, dit jaar wordt hij 81, heeft zich van een verrassende kant laten zien. Want ondanks het feit dat hij praktisch blind is en sowieso nauwelijks externe geluiden kan onderscheiden van zijn eigen gedachten, verheugt hij zich sinds voornoemd voorval elke dag op een feestje.

Bleef tot voor kort zijn dagelijkse inspanning beperkt tot het bedienen van de afstandsbediening van de televisie, tegenwoordig echter duiken die twee elke morgen, als ware het een ritueel, gezamelijk de douche in voor een koninklijke wasbeurt. Als een regelrechte professional neemt hij haar onder handen.

Hervonden intimiteit. Want Deit, recalcitrant en tegen alles en iedereen, gedraagt zich als een verliefde puber. En bij Mem is de glimlach niet meer van d'r gezicht af te slààn. Klein geluk. Dat is 't.

Nee, laat die twee maar schuiven... :-)

Nu heb ik geen kinderen en wordt dus ook niet in staat geacht te beseffen welke zorgen dit kennelijk met zich kan brengen maar voor het eerst kon ik me de discussie levendig voorstellen die zich onlangs ergens deed ontvouwen. De discussie over het feit dat het laatste, bevroren moment van Karst Tates de dubieuze titel van Nieuwsfoto van het Jaar verkreeg en dientengevolge prominent en dus niet te missen op de voorpagina van de diverse landelijke dagbladen mocht prijken. Smakeloos vond de één. Sensatiezucht vond de ander. In ieder geval kwetsend voor tere kinderzieltjes.

Hoe het ook zij, de NVJ besloot er nog een schepje bovenop te doen door zijn leden te verblijden met een compleet overzicht van alle Zilveren Camera 2009 inzendingen samengevat in een dik boek. Mooi boek hoor, daar niet van maar, wat schetst mijn verbazing? Vanmorgen: Karst Tates, 30 bij 20 cm. hevig bloedend tot in het smerigste detail, bovenop de C1000 folder.

En al wat ik me afvraag; wat àls ik een kleine koter hier rond had huppelen? Wat zou zo'n dreumes wel niet denken? Een trauma voor het leven? Was dat nu zo moeilijk, NVJ? Een discrete envelop? Een MAJOR FAIL. Iets anders kan ik er niet van maken...

^{[clickpic4big]}