Blij to blame

nietblijHoewel generaliseren op de hoek ligt kan men veilig stellen dat de gemiddelde, niet-westerse moslim van nature niet erg blij is (uitzonderingen daargelaten, uiteraard):

Waar is men dan wél blij?

Kortom; in principe is men betrekkelijk blij in élk land wat niet geregeerd wordt door de islam en beslist niet blij in elk land wat wél.

Oh? En wie geeft men aldaar de schuld?

  • Niet de islam;
  • Niet hun leiders;
  • Niet zichzelf …

Nee, men legt de schuld bij de landen die wél betrekkelijk blij zijn.

En dus?

En dus wil men deze betrekkelijk blije landen reformeren -desnoods met gepast geweld- gelijkend het land van herkomst. Inderdaad, gelijkend het land waar men in oorsprong niet blij was is.

Oh, humans …

*Inderdaad; niet van mij. Wél ijzersterk en van ene Anonymous maar nu vertaald naar het Nederlands en genuanc- en geactualiseerd. Nu blij?

via Onzin.com

Spekkoper

BettyFord

Mooi, hè? Ja, nou.

spekNadat ik een peu mourir had gedaan bij dit partir moest er ‘natuurlijk’ vervanging komen.

Daar ik te weinig kilometers rijd voor een Veyron en een Corsa boven mijn beoogde budget viel stuitte mijn oog al gauw op een advertentie op Marktplaats; een keurig Ford Mondeootje uit 1996.

Prima in de lak,” volgens de handelaar; “en weinig kilometers.

Naïef als ik ben was en behept met een bijzonder talent voor technische onkunde begaf ik me naar Castraticum alwaar mijn aanstaande BettyFord* al gewillig op me stond te wachten voor een proefrit.

koperEn het was waar; achttien jaar jong en toch maar 73.000 km. (!) op de teller. En dat allemaal voor slechts €700.– Spekkoper!

Terwijl ik een krabbel plaatste onderaan de verkoopovereenkomst vroeg ik me even hardop af of ik me niet door euforie had laten leiden (“zò weinig kilometers in zoveel jaar; dat kàn toch niet kloppen?”).

Louis (gevingerde naam omdat ie zo heet) stelde mij echter gerust; de auto was écht ‘van een oud vrouwtje geweest‘ en ‘ze is altijd goed onderhouden‘. Voor het gemak ging ik ervan uit dat hij de auto bedoelde. Uhuh.

index*alles wat hier in huis een stekker, batterijen of anderzijds een aandrijving heeft heet -toevallig- Betty. Vandaar dus deze kekke woordspeling: “BettyFord”. Haha. Hoe kom ik erop? Oh, wacht.

Nog meer

2014. En nu verder

20152014. Zoals dat zo modieus heet ‘een bewogen jaar’.

In JANUARI besloot Sibbele dat de rol van vijfde wiel niet voor hem was gelegd en vertrok.

FEBRUARI was inspiratie- en MAART codeloos.

In APRIL werd suïcidale Lilly onverwacht m’n Magnum Opus, plakte ik ondertussen nog even m’n hoofd vol met sellotape, jatte ik terloops creatieve leegheid van weet-ik-veel-wie, stak ik nog even een SteadiCam diploma in m’n broekzak en kreeg ik een 9,9 voor ‘t ontwerp van m’n filmposter. Daarna gebeurde er niet zoveel, op een vervelende ET-diagnose na, waar ik verder geen notie van gemaakt heb maar misschien nog wel eens doe.

In JUNI droeg ik weer een klassieker op aan Tsjeard, mijn helaas te vroeg overleden broer, deed ik nog een onvervalste persieflage en mocht ik voor school een hopeloze poging doen een ‘documentaire‘ te maken, liet ik m’n katten elkaar nog even in mekaar rossen en, oh ja, het was ook weer lekker weer.

JULI was de maand waarin ik voor een moment mijn Ark mocht vullen als was ik Noah zelve, deed ik mezelf achter het raam hoereren posteren, kreeg ik zomaar een Kaartje van Karine, schreef ik voor de tweede keer in mijn blogbestaan sniffend een stukske, presteerde ik het 66 van de 99 dagen van Feestboek weg te blijven, schreef ik tussen m’n lippen door nog ‘een boek‘ en natuurlijk moest ik mezelf ook nog mutileren. Even kijken. Oh ja; ik vingerde een plantje en keek voetbal met m’n favoriete vrouwen.

In AUGUSTUS bestond dit literaire blogje zomaar ineens elf jaar.

In SEPTEMBER ging het allemaal zo snel als dat ‘t kwam. Nam ik afscheid van mijn dearly beloved BettyMazda, had ik een roedel vraatzuchtige honden in de tuin, mocht ik vanwege een klus waar ik zometeen nog even over ga hebben, naar de achterkant kijken van onder leiding van een AT5 meisje de studio’s ervan bekijken, had ik plots iemand aan m’n knop hangen en werd ik wakker met een hond in mn rug. Tenslotte struikelde ik ook nog over een zootje kwakende foetussen (let wel; ‘t is praktisch winter inmiddels, hè?) waarvan er uiteindelijk nog maar drie overgebleven zijn (Quack In Peace). Komen we tijdens een wandeling nog een stil even tegen, maak ik mezelf oud in een tijdloos moment en mag ik met Max op stap vanwege dat ding waar ik ‘t zo nog even over ga hebben. Zagen we nog een grappig autootje in ons deurp en vond de primeur plaats van Mijn Allereerste Plog.

En DECEMBER? DECEMBER niks noemenswaardigs, eigenlijk. Behalve dan ik vandaag, op de Dag des Heeren 31 december 2014, om 10.55 uur precies, werd gebeld door Erik de V. Wie? E-RIK DE V., malloot!*IMG_0250

Ondernemer, kunstenaar, journalist, filantroop en interviewer. Interviewer? Ja, interviewer. Sinds begin dit jaar nemen Erik en ik en voornoemde Max namelijk deel uit van Café Weltschmerz, een initiatief van Max en ene Dirk van W., een initiatief waarmee ‘we‘ proberen de wereld te helpen kantelen door zo nu en dan voor reuring te zorgen. Snap je ‘t nog?

Erik, Max en ik. Wij kunnen dat. Max door initiëren, Erik door het briljante middelpunt te zijn en ik door alles letterlijk aan elkaar te plakken. Tel daar nog een zootje andere gekwalificeerde topvrijwilligers bij op et voila; Café Weltschmerz, hét aanstormende cultuurmedium van 2015!

Goed. Terug naar vandaag, 10.55 uur. Ineens Erik aan de lijn; “Bedankt voor alles wat je voor Weltschmerz, voor Max én mij hebt gedaan.” -snif- Wat volgde waren nog wat koetjes, kalfjes en praatjes pot. (Ik: “Je krijgt de groeten van m’n vader. Die heeft dertig jaar geleden nog wat Brother naaimachines van je gekocht.” “Oh ja, joh? Leuk!”) Erik en ik. En Max, mijn vrind.

Rest mij na deze droge opsomming niets anders dan u -de lezer-, mijn geliefde familie, mijn mevrouw en mijn on- en offline vrinden, het Allerbeste te wensen voor het komende jaar én, als variant op de titel van Erik‘s aanstaande Himmelsstürmer (“Tot hier en nu verder“) vol trots te oreren:
2014. En nu verder

*DISCLAIMER: Gaarne, net als anders, het grootse deel hiervan met een flink korrel zout te nemen ;-)

Nog meer