D(r)uck aan de deur

komkommerDe eend et moi; we hebben wat met elkaar.

Had ik er de vorige keer nog één in bad liggen, vandaag struikel ik bekant over een hele roedel van die Muskus-mormels bij het openen van m’n voordeur.

Het jonge grut lijkt nergens bang voor en stampt gelijk naar binnen. Moeder Muskus, vooral streng doch onrechtvaardig, kent haar piepende pappenheimers, fluit het tuig terug maar laat haar principes gauw varen wanneer ik met brood over de brug kom.

Enfin; één minuut en vijf- en veertig seconden eend-in-beeld. Gefilmd volgens het Parkinson Principe want gelijktijdig voederen én filmen blijkt geen onverdeeld succes. Echter, voorzien van een koddig muziekje bést een dragelijk tafereel. Dàt dan weer wel.

Zo. Nu weer leren. Dagh!

NB. Geen idee wiens stem dat is. Ik praat niet zò. Masculine meer. Ik ben gehackt. #stom
Hoi! Mama Muskus Snurk

Afwerkplek

komkommerOmdat komkommer ook mijn huisje niet voorbij gaat, niets zo vergankelijk is als het huidige weer en de dag van vandaag morgen alweer gisteren is, even een visuele update (incluis bognus lens flare) van mijn huidige werkplek. Zomaar, because we can.

Hoewel geteisterd door dodelijke* deadlines (mijn bijdrage aan het kantelen der wereld en een maandag-in-te-leveren-examen waar ik nog niet eens aan begonnen ben kut.**) kan ik ‘t slechter treffen; een subtiel windje om de oren, frisse lucht, een gezonde dosis UV en m’n koffiezettert/asbak binnen handbereik. Wat wil een mens nog meer?

Of, zoals wij in Fryslân plegen te oreren: “l‘homme n’est heureux que de vouloir et d’inventer“. No sa en net oars***[clickpic4big]

Afwerkplek groooooot

 *figuurlijkerwijs | **excusez le mot | ***’t is zo en niet anders

Kaartje van Karine

kaartje-van-karine“In die tijd begonnen Surinamers en zwarte Amerikaanse militaire verlofgangers de Cotton Club, een jazzclub, op de Nieuwmarkt te bezoeken.”  - Ed van der Elsken

Ik had je persoonlijk willen bedanken, Karine, maar vanwege een zelfopgelegde Facebook-toegangsrestrictie gaat dat even niet en dus maar even zo.

♥ Karine Hoenderbos; wat ben jij een leuk mens! ♥

Ik was ‘t alweer vergeten, de ‘wie-wil-er-post?‘ oproep van mevrouw Hoenderbos. Dat wilde ik wel; ik ben gék op post zolang ‘t geen overheidslogo’s draagt of anderzijds geld kost. En dus wierp ik mezelf op als vrijwillig brievengleuf.

En daar lag ie, op de kokosmat; Ed van der Elsken‘s Groenburgwal (spiegeltje). Toevallig ook nog ‘ns één van mijn all-time favoriete fotografen (écht waar!).

Mocht mevrouw deze (geautomatiseerde) update missen op den Facebooks, wil iemand aan haar doorgeven dat ik ‘t zéér waardeer? Dank! | [clickpic4big]

kaartje_800jpgNB. Je kent me wel aardig zo onderhand ;-)

 

 

poem350

Partir, c’est mourir un peu

Partir, c’est mourir un peu,
C’est mourir à ce qu’on aime :
On laisse un peu de soi-même
En toute heure et dans tout lieu.

C’est toujours le deuil d’un vœu,
Le dernier vers d’un poème ;
Partir, c’est mourir un peu.

Et l’on part, et c’est un jeu,
Et jusqu’à l’adieu suprême
C’est son âme que l’on sème,
Que l’on sème à chaque adieu…
Partir, c’est mourir un peu.

 Edmond Haraucourt


 

Song of Farewell

To part means to die a little,
To die for what you love.
It is to leave a piece of your heart,
Any time, any place, any part..

It’s always the lament of one’s desire,
The final verse in a string of verses.
To part means to die a little,

And when one parts, it seems at the beginning easy,
Just like a game, right up to that final goodbye,
It’s the soul that will remain behind,
That behind us remains in every goodbye…
To part means to die a little.

 Edmond Haraucourt

Dedicated to those who lost their precious lives during the brutal attack on flight number MH17 as well as the victims of missing flight MH370. My sympathy goes out to their families, friends, co-workers and others who knew them.

99 days of freedom

test

99Issue 1. Over enkele weken moet ik een eindexamen opdracht inleveren. Dat houdt in; een tig pagina’s tellend filmplan schrijven om er vervolgens een visueel huzarenstukje van te maken. #hoihoi

Issue 2. Ik kan me niet meer concentreren. Krijg niks meer gedaan, ga veel te laat naar bed en kom er veels te laat uit, kom alleen nog buiten als ik shag of diepvries pizza’s nodig heb of naar school moet. Mensen ken ik bijkans alleen nog van hun profielfoto en ‘t ergste van alles: ik word te dik. Niet gezet, niet voluptueus.. nee; gewoon -letterlijk- te dik.

Issue 3. De eigenrechters, de publieke schandpalers, de “Palesteinen-Joden-Russen-Oekraïners-Utrechtse serieverkrachters-Anti-Zwarte-Piet-Negroide-Totaalmalloten“-iedereen-moet-dood-wensers, de ramptoeristen, de moralisten, de linkse ‘kopje thee?‘-ers, de betweters, de digitale lynchers, de leedvermakers en altijd maar weer die luidruchtige rechtse roeptoeters.

Haat. Dood. Rampen. Misdaad. Oorlog. Jaloezie. Kinder-, katten- en lunchfoto’s. Complotten, domme quiz-jes en verveelde huisvrouwen …

Ik. Ben. Het. Zàt.
Àllemaal.
Vréselijk.
Zàt.


En toen was daar ineens 99 Days of Freedom. Oorspronkelijk bedoeld als sociaal-experimenteel antwoord op Facebook‘s dubieuze ‘mood-experiments‘ maar inmiddels, met meer dan 25.000 ‘volgers’, dat frivole niveau allang ontstegen (meer hier).

Oh praise!’ dacht ik. “Mijn redding!” dacht ik. In ‘t kort; ik ben even weg van de sociale media’s. Als experimentje, ter zelfbescherming én voorlopig voor 99 dagen.

Ik heb frisse lucht nodig, energie, échte mensen. Hardlopen, zwemmen, sportschool. Échte boeken wil ik lezen. Mijn mevrouw uit eten nemen. Voor één keer in m’n leven een school afmaken. Klusjes doen. De paden op, de lanen in. Dat soort dingen. In plaats van 24/7 te F5-en.

Resumé, beste Facebook/Twitter vriend/-in; mocht je me derhalve ontvolgen; be my guest (dan was je het waarschijnlijk toch al van plan). Voor de intimi of jij-die-niet-kan-wachten; Whatsapp, sms, mail, contactformulier, telefoon en/of hou de countdown hiernaast in de gaten. Je kent ‘t principe.

Disclaimer: misschien lukt ‘t me, misschien niet. Maar dan heb ik ‘t in ieder geval geprobeerd.

Tot over inmiddels minder dan 99 dagen!

Issue 1: 99in a few weeks I have to hand in a final assignment. That means; a film plan containing a shitload of documents and after that the ungrateful task to fabricate a visual spectacle with it. #hurrah

Issue 2: I can’t concentrate anymore. Can’t get things done, go to bed too late, rise even later, only go outside when in need of smokes and frozen pizza or when I have to go to school. I only recognize people by the looks of their profile-pic and worst of all; I’m getting fat. Not just stout or voluptuous … no; just -literally- plain fat.

Issue 3: The judges-for-their-own-cause, that publicly condemn-to-ignominy, the “Palestinians-Jews-Ukrainians-that-serial-rapist-from-Utrecht-that-anti-Black-Pete-negroid-totalidiot“-everybody-die-wishers, the disaster tourists, the moralists, the left wing ‘Want another cup of tea?‘,  the wiseacres, the digital lynchers, the malicious pleasure-ers and, ofcourse, that ever-present rightwing loudmouths.

Hatred. Death. Crime. War.  Jealousy. Children’s-, cat- and lunchpics. Conspiracies, stupid quizzes and bored housewives.

I. Have. Had. It. With. Them.
Àll of them.
Tòtally.


And then there was 99 Days of Freedom. Originally intended as a social-experimental answer to Facebook‘s dubious ‘mood-experiments‘ but in the meantime, with more than 25.000 ‘followers’, that frivolous level already transcended (read more about it here).

Oh, praise!” I thought. “My saviour!” I thought. In short; I will be away from the social media’s for a while. As an experiment, for self-protection and provisionally for 99 days.

I need fresh air, energy, real people. Running, swimming, to the gym. I want to read real books. Take my girl out for dinner. For once in my life finish school. Do things around the house and go outside, instead of F5-ing all day.

So, dearest Facebook/Twitterfriend; I’ll understand if you want to unfriend me because of this (then again; if you do you probably were planning to do that already).

For intimates or you-who-can’t-wait; Whatsapp, textmessages, mail, phone, contactform and/or keep an eye on the countdown on the right. You know the drill.

Disclaimer; maybe I succeed, maybe I won’t. But at least I’ve tried.

C ya in less then 99 days!

IMG_6132