Kategorie: Sfeer | Datum/tiid: 15 10 05 - 10:49

Marcus 12:28-31

Ooit, we hebben 't over zo'n dikke vijf jaar geleden, heb ik er sterk over nagedacht. Het ging niet zo goed in de liefde op dat moment, dacht ik, en ik moest iets doen met de vrijkomende avonden. Sporten lag voor de hand maar was niet mijn pakkie an. Elke avond op visite is leuk maar verveeld ook op den duur. En niet alleen dat maar binnen eamel's vriendenkring was het gehalte gezin nu eenmaal groter dan dat van de vrijgezellen. En een gezin; die hebben niet altijd tijd voor je en dus is spontaan binnenlopen leuk maar niet frequent haalbaar.

Kortom: wat te doen?

Ik was net in dienst van Ome Justitie en wilde mij van mijn goede kant laten zien. Ik raakte in 't rookhok in gesprek met een klein, onooglijk kereltje wat ons hoofd van de Financiele betrof. Het bleek dat hij, naast zijn dagelijkse beslommeringen, betrokken was bij een vrijwilligersproject in Rotterdam, wat opgezet was in samenwerking met datzelfde Justitie: Exodus. Om een lang verhaal kort te maken; we zijn er geweest en wat ik zag verraste me, ontroerde me en, bovenal, drukte me keihard met m'n neus op de feiten; de zelfkant van deze maatschappij. Wat ik daar aantrof waren mensen van allerlei pluimage, van jong tot 'oud', van 'verlopen' tot 'niks aan te zien' met allemaal 1 overeenkomst: het gevecht met heden en verleden. Het betrof hier allemaal ex-gedetineerden, gedwongen door een of ander programma om weer een 'normaal' leven te kunnen leiden, in een gezinsverband te leven om zo te wennen aan datgene wat wij allemaal als heel normaal beschouwen; een regulier bestaan.

Ik werd op een stoel gepland, in een soort kantoor. (U moet weten; Exodus is gevestigd in een groot en zwaar gesubsidieerd herenhuis tegenover de Kunsthal te Rotterdam met als naaste buren een soort mini-Red Light disctrict). Dit 'kantoor' bleek eens een grote kamer geweest te zijn, met hoge plafonds, barok-achtige ramen en en suite deuren. Hoe groot was het contrast met de bewoners. Stadseigen een verbale drukte. Woordenwisselingen zoals het in een regulier gezin ook voorkomt. De vraag om geldelijke voorzieningen. Jongens, meiden, hulpverleners en wij. Jan Steen. Het sprak me aan. Hoeveel ik er altijd een andere voorstelling van had, was dit misschien wel de drukte die ik zo graag wilde. Het gezin wat ik me altijd gewenst had. Gestructureerde chaos.

Exodus zocht vrijwilligers. En gezien mijn dagelijkse werkzaamheden als ICT'er bij Justitie leek het mijn collega van de FEZ een uitgelezen plek waar ik mijn pc-kennis op een ideële manier kon delen met mijn medemens. ("Ik?", "Ja, jij. Je weet veel van computers. En je voelt die jongeren wel aan met dat rare kapsel van je en je sociale omgang met die gasten. Bovendien steken ze er nog wat van op en dat kan ze misschien helpen weer hun plek in de maatschappij te herwinnen.", "Oh..")

Het is er nooit van gekomen. De liefde met/voor mijn vriendinnetje leek weer te gaan bloeien en in mijn ogen diende ik daar mijn tijd in te investeren. Bovendien woonde ik in een dorp en was de afstand niet te combineren met mijn drukke werkzaamheden overdag om 's avonds ook nog eens pc-lessen te gaan geven. Dacht ik. Exodus verdween naar de achtergrond. Tot ik van de week in gesprek raakte met Pip. Pip doet vrijwilligerswerk. En ineens moest ik weer denken aan Exodus. En hoewel ik genoeg te doen heb in dit huis (schilder- en timmerwerk), meer dien te sporten en vooral meer m'n gezicht te laten zien bij vrienden en kennissen, knaagt 't aan me. Zoals 't al die jaren heeft gedaan. Want ik heb 't goed. Financieel, spiritueel en wat er verder nog aan -ueel bestaat. En 't besef dat er mensen zijn die 't minder hebben dan mij. En de gedachte, ooit in mijn sterfbed terug te kunnen kijken op een vruchtbaar leven wat niet alleen in 't teken heeft gestaan van me, myself and I...

't Is niet gezegd dat ik 't ook echt ga doen, ik ben een narcis-/egoistisch watje tenslotte ;-D, maar ik geloof toch dat ik maar weer eens contact opneem. De intentie is er in ieder geval. Marcus 12:28-31 verklaard.

28 Een van de schriftgeleerden die naar hen geluisterd had terwijl ze discussieerden, en gemerkt had dat hij hun correct had geantwoord, kwam dichterbij en vroeg: ‘Wat is van alle geboden het belangrijkste gebod?’ 29 Jezus antwoordde: ‘Het voornaamste is: “Luister, Israël! De Heer, onze God, is de enige Heer; 30 heb de Heer, uw God, lief met heel uw hart en met heel uw ziel en met heel uw verstand en met heel uw kracht.” 31 Het op een na belangrijkste is dit: “Heb uw naaste lief als uzelf.” Er zijn geen geboden belangrijker dan deze.”


Mooi en tot denken stemmend log eamel. Exodus ken ik trouwens ook. Een oud-geestelijk verzorger uit de TBS-kliniek waar ik gewerkt heb, heeft een dergelijk project opgezet voor TBS’ers en dat valt nu onder Exodus.


En tja, ik ben met de woorden van Marcus opgegroeid en dat is ook wat op de achtergrond geraakt…
Jetje (URL) - 15 10 05 - 12:12

Klinkt interessant, Exodus. Vaak zie ik ook dingen die ik kan doen en die ik uiteindelijk niet doe. Naderhand heb ik er dan vaak spijt van, dus wellicht moet je het gewoon doen (makkelijker gezegd dan gedaan overigens).
BosT (URL) - 15 10 05 - 17:28