Stel je voor; zondagmiddag, een weliswaar winderig edoch lente-achtig weer met een hoog zwoelgehalte, op de trappen van de Sacré-Cœur, Parijs. Rondom jou een menigte, bevangen door een opvallend hippie-sch wij-gevoel. De zon op je gezicht, tijd een abstract begip. 

Of zoals Giorgio, een frans-italiaanse chanteur met duidelijk lol in z'n werk, het verwoordt; "Paris is not the Eiffeltower, Paris is not the Sacré-Cœur, Paris is not the 'Arc', Paris is not the Louvre. Paris is sitting in the sun, maybe singing and laughing with your newmade friends or enjoying the company of those you love. The best things in life are free. That's Paris. "

En voor je 't in de gaten hebt neem je collectief alle klassiekers door welke de popmuziek tot dan toe heeft voortgebracht. La Vita e Bella...

En gelijk had ie...

En dat Parijs, bezijden de liefde, nog (meer) muziek herbergt blijkt wel uit onderstaand filmisch hoogtepunt, zijnde nabeelden met een fotocamera opgenomen op de terugweg in de metro richting Saint Lazare. Of hoe een jongeman van verondersteld buitenlandse origine, met een kennelijk gemak de trekharmonica bespelend of was het een vrouw, het ultieme 'La Douce France'  woordenloos verwoordt. Soms... soms zou je er jaloers op/van worden...