Kategorie: default | Datum/tiid: 28 11 03 - 22:54

T.

Net m'n broer aan de lijn. De oudste. We schelen zes jaar. Het is vrij uniek dat wij elkaar aan de lijn hebben. U moet weten; we spreken elkaar niet zoveel. Integendeel; zo lang ik mij kan heugen hebben we ruzie. Niet continue maar af en aan. Zo ook vanavond. We hebben met 'ruzie' opgehangen....

De oorzaak? Geen id. Kan er hooguit naar gissen. 1 van mijn vroegste, 'broederlijke' herinneringen laat een achtervolging zien; hij, achter mij aan, met een loodzwaar antieken staafstrijkijzer (bedoeld om kragen te stijven). Hij was kwaad, omdat ik op z'n kamer was geweest. Om muziek te luisteren. Ik was toen acht jaar o.i.d. Misschien terecht, misschien ook niet, maar 't strijkijzer is in een houten deur beland. Tien centimeter naast mijn hoofd. Wat ik wel weet is dat hij altijd een driftkikkertje is geweest. En da's een understatement. Men hoefde hem, bij wijze van spreken, maar aan te kijken of je kon in principe een knal voor je plaat verwachten. Het is nooit letterlijk onderzocht wat hiervan de oorzaak kon zijn. Wel zijn er diverse min of meer professionele adviezen tegen aan gegooid. U dient voor de goede orde te weten dat mijn broer om en nabij z'n tweede levensjaar een zeer ernstig, bijna klassiek ongeval heeft gehad. Hij stak de straat over. Om een bal te pakken. Hij werd gegrepen door een auto, tweehonderd meter aan de bumper meegesleurd, met z'n hoofd zo nu en dan al stuiterend over de straatstenen... 'Men' denkt dat hij hier een behoorlijke klap aan over gehouden heeft. Later, we spreken nu over een tijdspanne van ca. twintig jaar, heeft hij het nog gepresteerd om met een gangetje van honderd veertig kilometer per uur, zonder gebruik van remmen, tegen een boom tot stilstand te komen. Na uit het wrak gezaagd te zijn is hij met een trauma helikopter naar het Academisch Ziekenhuis in Groningen gebracht, alwaar men een nacht lang intensief aan het opereren is geslagen, teneinde m'n broer in leven te houden. Het beeld van mijn hem, nauwelijks te onderscheiden van een honderdtal buisjes, slangetjes en cardio-apparaten zal nooit van mijn netvlies verdwijnen... Ook van deze gebeurtenis wordt gedacht dat het de nodige invloed heeft gehad op mijn broers well-being...

Enfin. Terug in de tijd. Het leven ging door, na het eerste ongeval. Hij ging naar school maar kon niet echt aarden. Concentreren was een probleem. Vriendjes had hij weinig of niet en werd gedwongen zichzelf te vermaken. De lagere school heeft hij met moeite gehaald. Hij is, na een blauwe MAVO-maandag, terechtgekomen op een LTS. Helaas ging het hier, bijna voorspelbaar, ook behoorlijk fout. Verkeerde vrienden, recalcitrant en uiteindelijk de school uitgebonjourd. Nog even het leger geprobeerd maar toen hij zich, vrijwillig nog wel, aanmeldde voor Libanon, ging het mis. Ik zie hem nog staan, maandagmorgen, gekleed in een pyjama, in de dakgoot van ons ouderlijk huis. Ik riep nog iets van "Wat doe je nou?", maar het was te laat. Hij kwam, hij zag en hij sprong; een gebroken engel tot gevolg... Het zal u niet verbazen: hij is afgekeurd. Hij kon de druk niet meer aan....

Ten einde raad is hij, op streng aanraden van mijn ouders (of was het onder zachte dwang?) voor een jaar vertrokken naar een kibbutz. Pcies.. alleen in Israël. Want wie weet kon hij daar leren voor zich zelf te zorgen. Op te komen voor zijn belang. Leren te werken. Sociaal te worden. Mens te zijn.... En hoewel die tijd ongetwijfeld veel goeds heeft bijgedragen aan het invidue, zoals ik hem tegenwoordig ken, heeft het vooral schade berokkend. Seks, drugs en rock & roll staan nu niet echt bekend als pedagogisch verantwoorde bouwstenen voor een gezonde Hollandse jongeman.. En hoewel de seks voor hem tegenwoordig een abstract begrip begint te worden is de rock & roll (in de vorm van onregelmatig- en opstandigheid) en drugs nog volop aanwezig, heden ten dage: hij is alcoholist en rookt bij voorkeur een joint voor ontbijt. Op goede dagen twee.....

Maar laat ik mij bij de importantie houden; ook een kibbutz kon niet eeuwig duren, hoewel hij er in totaal, met tussenpozen, zeven jaar heeft doorgebracht. Maar ook hij diende vroeg of laat zijn kost te verdienen. WW, af en toe een k*tbaantje (wat onverhoopt gedoemd was tot mislukken), tot ieders wanhoop nabij was. Echter, een positieve wending diende zich aan; hij kreeg, weliswaar via een oom, een baantje als brugwachter. Ideaal! Want niet alleen werd dan vermeden dat hij met meer mensen hoefde (samen-) te werken, ook de gedwongen eenzaamheid sprak hem enorm aan. Hij wilde alleen zijn. Piekeren. Kruiswoordpuzzels invullen. Boeken lezen. En zo nu en dan een brug 'wippen'... Groot voordeel was het kader waarin dit gebeurde; rijksambtenaar en naast de enigszins vastigheid ook nog eens een goed salaris. 23 jaar heeft hij het volgehouden. Mijn broer.. en trots dat we waren...

Twee jaar geleden ging ook dat schip naar de spreekwoordelijke haaien... Ik zal u de details besparen, ook uit respect voor m'n broer, maar het kwam erop neer dat hij voortijdig is ontslagen, vanwege vermeend alcoholisme. Diverse voorvallen zorgden ervoor dat zijn 'laatste' werkdag eerder kwam dan hij had gepland. Nadeeltje was dat hij net een jaar daarvoor een flatje had aangeschaft. Voor hem en vier katten (waarvan zeer recent drie zijn 'ontvallen' door katten-aids (ik wist ook niet dat dat bestond) en nummer vier sprong ongewild van de tiende verdieping. Ik kan u bij deze onthullen dat katten niet altijd op hun pootjes terecht komen en sterker nog.. geen negen levens bezitten). Naast deze best wel prijzige woning werd hem een extra krediet verleend om een enigszins nieuwe auto aan te schaffen... Deze auto is overigens, op klaarlichte dag, door hem persoonlijk om een lantarenpaal o.i.d. gevouwen. 11 uur in de morgen. Slechts anderhalf jaar oud.... Met nog een schuld van jaren in het vooruitzicht te gaan.

Mijn broer gaf aan, na enige aandrang, vreselijke angst te hebben gehad. Bang om brugwachter te zijn van 1 van Friesland's grootste bruggen; die over het Prinses Margrietkanaal. Angst om ontslagen te worden, angst om nee te zeggen, vluchtte hij in de alcoholische versnaperingen. Vooral tijdens werkdagen... En vooral veel. Ook hier wordt vermoedt dat dit enige invloed op de situatie heeft gehad....

Om een lang verhaal kort te maken; na een periode van een aantal jaren wachtgeld (rijksoverheidmedewerker) mag mijn broer zich rekenen tot die, steeds minder selecte, groep bijstandstrekkers (om het ietwat primitief uit te drukken). Zijn dagen bestaan uit het spelen van computerspelletjes en altijd weer dezelfde boeken lezen. Hij heeft het echt geprobeerd, hoor, de afgelopen jaren; een baantje te vinden. Echter, wie zit er te springen om een 43-jarige, enigszins motorisch gestoorde, sociaal armoedige jongeman? Tel daarbij op dat het momenteel nog 'ns een extra crime is om tijdens een tanende Friese economie sowieso werk te vinden.. kortom; hij vindt zijn troost in zijn 'vriendenkring': Johnny Walker en Nederwiet... En vicieuze cirkel tot gevolg. En het beeld het enige wat hij ooit voor elkaar gebokst heeft, te moeten verkopen: zijn huis en haard.

Mijn ouders leven van een AOW. Mijn vader is bijna blind en hoort praktisch niets. En toch heeft hij het gepresteerd om ervoor te zorgen dat mijn broer de afgelopen jaren praktisch al zijn schulden heeft kunnen aflossen. Want, u moet weten, mijn broer heeft een gat, groter dan er feitelijk in z'n hand past. Krijgt hij een pinpas in handen, kun je ervan uitgaan dat een volgende dag zijn huis ruikt gelijk een zaterdagavondkroeg. Mijn moeder mag zich de bionische vrouw van H. noemen: twee nieuwe kunstheupen met fraai bijpassende, aërodynamische kunstknieën op de koop toe. En hoewel zij werkelijk de wereld overhebben voor T., m'n broer, zijn ze regelmatig de wanhoop nabij. M'n broer is onmachtig en weet dit alleen te uiten door op frequente basis God en de Wereld voor alles en nog wat uit te maken, inclusief mijn ouders... Gister heeft m'n vader ten einde raad, voor de lieve vrede de pinpas teruggeven; T. zal 't nu zelf moeten doen; hij stond er op...

Samen met mijn middelste broer sta ik aan de zijlijn. We willen wel maar we kunnen niet. Machteloosheid is ons deel. Deze broer is binnenvaartschipper en is niet of nauwelijks thuis. Dus niet in staat voor m'n broer te zorgen. Mocht T. 't sowieso accepteren. Ikzelf woon op tweehonderd- en vijfenveertig kilometer afstand van hen, zie geen kans op korte termijn iets voor hen te kunnen doen en ken alleen de wanhoop van onze spaarzame telefoongesprekjes en mijn korte thuislandbezoekjes. Mijn ouders willen mij niet 'lastig vallen' met elke keer datzelfde tragische onderwerp; m'n broer... Hoewel ik weet dat zij het er enorm moeilijk mee hebben.

"Je moet me helpen, D.. Ik weet niet meer wat ik moet doen. Ze willen dat ik m'n huis verkoop. Het enige wat ik nog heb. Ze willen alles van mij afnemen. Mijn katten zijn niet meer; ze waren praktisch m'n kinderen. Ik kan er niks aan doen, maar verwijt onze ouders van alles. En dat wil ik niet. Maar ik kan niet anders... Jij werkt bij de overheid; kun jij niet 'ns een goed woordje voor me doen? Desnoods verhuis ik naar jouw omgeving. Daar is toch wel werk? In de Randstad?... Wil je dat?"
"Jawel, dat is er wel; werk. Maar T., je moet niet vergeten dat hier ook meer mensen wonen.. En erg veel zijn ook werkloos..."
"Ik weet 't. Bovendien zullen ze stuk voor stuk meer gekwalificeerd zijn. Ik heb niks. Geen diploma's. Ik ben driee en- veertig. Kun jij niks voor me doen? Het arbeidsbureau zegt niks meer voor me te kunnen betekenen: de bakken met vacatures zijn leeg.. Ik heb allemaal dikke rekeningen liggen. Ik ben blut. Heb niks. Heb nog net de hypotheek kunnen betalen tot december. Maar daarna is het afgelopen..."
(Ik; voorzichtig)"Maar als je nou huis verkoopt, dan? Dan heb je wat geld omhanden, kun je je schulden afbetalen en hou je misschien nog wat over ook... "
"Nee, gvd! 't Is het enige wat ik nog heb! Het enige wat ik ooit voor elkaar gebokst heb! Het enige... Al moet ik doorgaan tot de deurwaarders twee rijen dik aan de deur staan! Maar 't is mijn huis! Van mij!"

Het gesprek was ten einde. Hij hing op...

Overal rommelt het. Op m'n werk, bij mijn broers, m'n ouders. 't Zijn zware tijden. Voor de meeste van ons. En hoewel 'onze' probleempjes wellicht volledig in het niet vallen bij het lezen van dit soort drama's, dien je als weldenkend mens alles in perspectief te bekijken... Ik klaag wel eens. Van eenzaamheid. Van een niet vervulde kinderwens. Van financiële hiaten. Maar uiteindelijk, in perspectief gezien, heb ik 't niet slecht. Alleen de hemeltergende wens dat ik hem kon helpen; m'n broer.. Maar ik weet bij God niet hoe... Iemand een suggestie?



Ik geloof dat ik hem nog even ga bellen. Je moet tenslotte nooit met ruzie gaan slapen. Want je weet nooit wat er gebeurd. En dan.. (Moederwijsheid)

Het zal niet meevallen Eamel, hem helpen. Soms moeten mensen alles kwijtraken voordat ze leren dat ze zichzelf moeten helpen.
Moeilijk, als je zelf emotioneel betrokken bent. Ik ken het.
Tarikaji (URL) - 28 11 03 - 23:26

En is 23 jaar iets volhouden bewonderenswaardig als je het zonder plezier doet? Om je te conformeren aan wie of wat? Misschien wordt het tijd dat hij een brug slaat, naar zijn binnenkant. Maar ja, ik ben dan ook een zweefkees met zo’n “suggestie”.
Tarikaji (URL) - 28 11 03 - 23:31

Zonder ruzie naar bed: helemaal mee eens! Sterker nog: je laatste woorden.
Tarikaji (URL) - 28 11 03 - 23:35

Tnx, T. u’ve said it…
Eamel (URL) - 29 11 03 - 00:01

Alles weer rustig aan het front?
Tarikaji (URL) - 29 11 03 - 09:11

Wist niet dat de situatie zo lag en dat er zo’n voorgeschiedenis aan vast zat. Ik weet wat je ongeveer moet voelen. ( min of meer een gelijk
gevoel bij m’n zus ) Kan helaas weinig tot niets aan de situatie veranderen. Machteloos.
Kan alleen blijven hopen dat het allemaal weer op z’n pootjes terecht komt en dat t’ie zelf positief blijft denken.
HUEY (URL) - 29 11 03 - 10:22

Ben bang dat dat al minder en minder wordt, dat postitief inzien van de situatie…

Hij heeft qua werk geen goede perspektieven, geen geld en hij weet dat ie anders dan anderen is…

Hoe dramatisch het ook klinkt; ik ben altijd bang voor het telefoontje uit Friesland… Als je begrijpt wat ik bedoel…
Eamel (URL) - 29 11 03 - 10:25

Ik snap wat je bedoeld. Hopelijk zijn er mensen om hem heen die dat uit z’n hoofd kunnen praten. Echt weten wat er in iemand om gaat doen we toch nooit. Het enige wat je kunt doen denk ik is dat je er voor hem bent als het ECHT nodig is !
HUEY (URL) - 29 11 03 - 10:36

Ik weet ‘t. Alleen.. hij is drie- en veertig. We kunnen onmogelijk 24/7 z’n handje vasthouden. Het ergste is, zoals ik al zei; hij weet dat ie anders dan anderen is. Hij kan professionele hulp krijgen, mocht hij dat willen, echter weigert ie dat te erkennen. “Ik ben niet gek..” is een veelgehoorde uitspraak van ‘m. En dat is ie ook zeker niet… Maar hulp heeft ie wel nodig.

Maar d’r is Nederland nog altijd geen instantie die niets doet voor mensen zoals hij, zolang men zijn/haar ‘probleem’ niet zelf erkend. Kortom.. Hij valt tussen de wal en het schip wat dit betreft. En ondertussen worden mijn ouders slachtoffer van de situatie. Een rustige oude dag zit er voor hen niet in. Ze hebben tenslotte hun eigen sores ook.

Maar echt, ik ben wel eens bang, ik geef ‘t eerlijk toe; hij woont op tien hoog…

(Damn zwaar onderwerp voor de zaterdagmorgen.. ;-D)
Eamel (URL) - 29 11 03 - 10:42

Je bent een schat dat je je zorgen maakt om je broer..
Maar sommige zaken kan je niet beinvloeden of veranderen..
Sterkte, maar vergeet jezelf niet..
Gerby (URL) - 29 11 03 - 17:34

Dit is een hele moeilijke situatie. Heb met mijn broer net een hele moeilijke tijd achter de rug. Mijn conclusie achteraf? Je helpt hem alleen maar door hem “niet” te helpen. Toen ook ik mijn broer vertelde dat hij niet hier kon komen wonen/logeren, kon hij niet anders dan de feiten voor ogen zien en er achter komen, dat hij zelf verantwoordelijk is voor zijn leven, en dat dat alleen maar kan veranderen als HIJ dat wil, en dat kunnen anderen niet voor hem doen. En inderdaad, toen ook ik hem had afgewezen, is er toch een lichtje gaan branden, en het gaat (voor zover ik weet) nu goed met hem…Ik hoop voor jouw broer dat ie snel inziet dat hij alleen zichzelf kan helpen en als hij dat inziet, is hulp natuurlijk altijd fijn, maar dat zelf inzien valt niet mee…..
Marietje (URL) - 30 11 03 - 11:02

De pest is.. hij kan hemzelf niet helpen…

Geef hem een pinpas en gegarandeerd at ‘t opgaat aan wiet en drank. En wie moet ‘m dan uit de shit helpen? Kortom.. ‘t blijft verdomde moeilijk. Nu helpen z’n ouders ‘m nog maar zij zijn inmiddels ook al over de zeventig. Ik zie mezelf straks noodgedwongen nog verhuizen naar Friesland, waar zij wonen. Terwijl ik hier, weliswaar niet veel, maar al wel wat heb opgebouwd. Wat heeft prioriteit in het leven? Jij? Of je familie? Of is dit egoistisch?
Eamel (URL) - 30 11 03 - 11:31

over die pinpas, dat herken ik helemaal. echt, dit verhaal klinkt mij heel erg bekend in de oren. Je moet jezelf afvragen, wat vind je helpen??? Als je hem geld geeft, help je hem niet, hij koopt er toch weer rotzooi voor. Geef je hem eten? Dan houdt hij geld over om alsnog de rotzooi te kopen. Echt, hij kan alleen zichzelf uit de shit helpen. Toen ik laatst dus mijn broer moest vertellen dat hij hier niet kon komen logeren, dat was voor mijn gevoel de moeilijkste beslissing die ik ooit had genomen. Hij was teleurgesteld natuurlijk, en misschien heeft hij nog niet door, waarom ik dat heb gedaan, maar hij neemt nu wel zelf de verantwoordelijkheid (nog niet altijd hoor, met ups en downs) voor zijn leven. Wij kunnen hem wel helpen, maar hij zal zelf ECHT de eerste stap moeten nemen in de richting van therapie oid. En geloof me, ik heb er nachten van wakker gelegen, in angst dat de telefoon zou gaan, iemand die me zou vertellen dat hij er niet meer was…en soms verbaas ik me nog dat dat nooit is gebeurd…ik hoop voor jou en je familie dat er snel iets verandert, want het gaat aan je vreten, en zolang je niks kan doen, kost het je alleen maar energie.
Marietje (URL) - 30 11 03 - 13:18



  
Persoonlijke info onthouden?

/ Textile


 

  (Register your username / Log in)

Kattebel:
Verberg email:

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of email-adres in te typen.