Kategorie: Sfeer | Datum/tiid: 23 05 05 - 07:10

Onthaasting II

Wat leefden ze eenvoudig toen
In simp’le huizen tussen groen
Met boerenbloemen en een heg 
(Het Dorp, Wim Sonneveld)

Klaaswaal, 20 mei 2005. Geleerd van m'n fouten besloot ik afgelopen week om m'n rijdende doperwt te laten keuren in het dorp waar ik ergens in 1998 vanuit Friesland ben komen wonen. Niet vanwege een innerlijke wens om vanaf het platteland naar het platteland te verhuizen, wel omdat er simpelweg geen aanbod was aan geschikte woningen. Niet in Rotterdam, niet in Oud-Beijerland. En dus werd het Klaaswaal. En zoals het een dorp betaamd is ook hier de tijd stil blijven staan. Geen middenstand, wel een bloeiende kerkgemeenschap. 1 kroeg, een gesloten zwembad en dat was 't wel zo'n beetje. (Maar wat een rust!)

Enfin; afgelopen vrijdag. Hoewel de afspraak stond voor acht uur (zoals afgesproken met z'n moeder, welk een opvallend veelzijdig persoon bleek (telefoniste, interieurverzorgster, koffiedame en entertainmentlady (nee, niet zo ;-)), was ik al anderhalf uur later aan de beurt. En daaruit blijkt het verschil met De Grote Stad; haast is een abstract begrip. Net nadat men dan toch uiteindelijk besloten had mijn vehikel op de brug te plaatsen bleek het tijd voor de koffie. Kennelijk was dit een dagelijks terugkerend ritueel; hoe men het zo snel voor elkaar had gekregen weet ik niet, maar in-a-blink-of-an-eye was er een kring van tuinstoelen gevormd en werd er plaatsgenomen door enkele oude mannetjes (ter afwisseling van de plaatselijke leugenbank), monteurs, de eigenaar, z'n moeder en een schoonzuster. Allemaal aan de koffie. Allemaal aan de cake. Haast? Neuh... Het weer werd uitvoerig besproken. De plaatselijke burgerlijke stand. Wie het met wie deed en wie niet. Wie er dood was en wie nog niet. En ik? Ik observeerde. Met koffie en een plakkie cake.

En passant, na de koffie, zelfs nog even tijd gehad voor een proefrit om vervolgens, na terugkomst, tot de ontdekking te komen dat men het wel kan; de Smart bleek grondig en vlot aan een keuring onderworpen. Niks nieuwe banden, niks nieuwe lampjes; gewoonweg (goed-) gekeurd.

Acht uur binnen. Zeven- en veertig euri, volledig onthaast en drie- en een half uur later stond ik weer buiten. In die harde, snelle wereld...

Is zo’n koekietrommel wel veilig met je blik op de weg?


1 ding wat ik geleerd heb van mijn vader, koop nooit een koekietrommel voor op de weg…als je ooit nog dood wil? Ik wil erniet uitgezaagd worden.
Priscella - 25 05 05 - 10:47