Kategorie: Argh | Datum/tiid: 19 07 06 - 07:29
Ambtelijk Dwalen
******
Postbus ******
T.a.v. dienst ****** (dhr. ***** ** *****)
2500 GC Den Haag
Datum: 03 juni 2006
Betreft: afhandeling uitkering Verlofspaartegoed
Hr. ** ******,
Hoewel ik het vermoeden heb dat dit schrijven weinig resultaat zal brengen wil ik U toch mijn ongenoegen kenbaar maken over de doorlopen procedure voor wat betreft de uitkering van het door mij gespaarde Verlofspaartegoed.
Ik werk nu toch alweer een aantal jaren bij de overheid maar heb nog nooit zo een bureaucratisch proces meegemaakt als bovengenoemde. Niet alleen getuigt het geheel van enorme hiaten in communicatie tussen U, uw instantie en de Rabobank; ook bespeur ik een vorm van onverschilligheid. Hoewel dhr. ********* ******, P&O adviseur te *********/*******, de indruk wekt zijn uiterste best te hebben gedaan om een en ander zo vlot mogelijk te laten verlopen, was het tegenovergestelde het geval.
Iets meer dan drie maanden ben ik nu al bezig om, notabene mijn eigen gespaarde (!) geld gestort te krijgen. En elke keer dien ik er zelf werk van te maken als het weer een tijd stil blijft aan jullie front. Dan blijkt er weer iets misgegaan te zijn bij de bank. Dan weer belt de bank ondergetekende ‘of het wel mag; dat uitkeren’. Want het is niet de normale procedure. Dan weer schijnt er iets niet kloppen in uw gegevens. En elke keer weer hoor ik het zelfde verhaal; “Ja, meneer ** *****, eind deze maand staat het op uw rekening, hoor!”. Natuurlijk…
Ik begrijp hieruit dat U waarschijnlijk geen commerciële zaken bent gewend en al helemaal verstrikt in de overheidse regelgeving. “Dit mag niet”. “Dat mag niet”. Want; ‘dat doen we normaal niet zo’. En als ik mijn onvrede wil uitspreken tegen U word ik afgescheept met de mededeling:”Ik mag U niet te woord staan. Ik spreek alleen met Unit adviseurs.” Kortom; klantvriendelijkheid is overduidelijk niet uw credo.
In de commercie is het een normale veronderstelling dat de Klant Koning is. En als ik, als dienstverlener, verzuim mijn zaken op orde te hebben, (lees; drie maanden lang een handeling in het honderd laat lopen/de klant aan het lijntje houd) loop ik drie maal zo hard voor de gedupeerde klant en zal ik trachten op welke wijze dan ook ervoor te zorgen dat deze klant tevreden zal zijn over hetgeen ik voor hem/haar heb geregeld, regels of geen regels. In dit geval zal ik ervoor zorgen dat de getergde klant alsnog zijn eigen geld zo spoedig mogelijk op zijn rekening uitgekeerd zal krijgen, desnoods gister nog.
Echter; ik heb van dhr. ********* begrepen dat dit soort acties alleen gebeuren bij wijze van hoge uitzondering zoals een verhuizing, etc. Want ‘we’ zijn overheid. Echter, in mijn bescheiden beleving, kan ik mij geen urgentere reden voorstellen dan een zwaar teleurgestelde klant. Want zij zijn mijn brood. Mijn bestaanrecht binnen de overheid. Ik vraag me dan ook af, wellicht tegen beter weten in, of U bereidt bent alsnog, met spoed, het gespaarde bedrag uit te keren op rekening nummer *************. (En dus niet ‘aan het einde van de maand’) Ik heb echter het vermoeden dat dit niet gaat gebeuren, dat het een utopie is.
Want; ‘het mag tenslotte niet…’
Met vr. gr.,
*********
************* **
********************
***************************