"Medewerker Eamel; je werkt teveel."
"Oh? Nou, dat vind ik niet erg. hoor. Ondanks dat de lol er systemathisch uitgeknepen wordt kan ik nog steeds zeggen dat ik t erg naar mijn zin heb, ha, ha."
"Leuk grapje, Eamel. Maar ik meen 't; je werkt teveel. Teveel uren. Volgens je contract. Je contract zegt dat je achtienhonderd nog wat uren mag werken en jij werkt er tweeduizend nog wat. Dat mag niet."
"Maar dat compenseer ik toch? Dat kost Vrouwe Justitia niets."
"Hoe is je weekindeling, Eamel?"
"Euhm. Es kijken; de ene week werk ik, technisch gezien, 45 uur (maar dat is dikwijls meer) en de andere 36. Dat maakt samen, euhm.. 81. Vandaar die ene ATV-dag  in de twee weken. Mwoah.. slechts een uurtje teveel. Valt mee."
"Dat mag niet. Je indeling klopt niet. Daar gaan we iets aan doen."
"Met alle respect, Nieuwe Leiding, maar wat is het probleem? Ik werk meer dan contractueel toegestaan maar reken er niks voor. Ik word gewoon voor veertig uur betaald. What's the problem, zeg maar. Bovendien hebben die andere vier leidinggevenden voor jou hier nooit een probleem van gemaakt. Waarom jij wel?"
"Beschouw me als een Man With A Mission. En euh.. geen idee, maar 't mag niet."
"Zeg, leidinggevende. Ik ben in zes- en een half jaar tijd maar 1 dag ziek geweest. Is dat het probleem? Ik bedoel; ik constateer helaas dat hier, op kantoor, het schering en inslag is om je ziek te melden zodra bij wijze van spreken een scheet dwars zit, maar zo ben ik niet. Maar als dat een oplossing is voor het probleem wil ik me wel ziek melden, hoor. Ik ben niet zo moeilijk. Ik denk graag mee aan kostenbesparingen en zo."
"Wederom hilarisch, Eamel. Je kunt gaan. Je hoort nog van me."

"Eamel, met leidinggevende. Ik heb 'je zaak' even bij P&O neergelegd en euh.. per 1 maart gaan we je uren anders indelen. Geen discussie."
"Maar waarom, leidinggevende? Ik doe er niemand kwaad mee, ik heb 't naar mijn zin. What's the bleedin' problem?!"
"Je bent te duur, Eamel. Principekwestie. Bovendien gaat Opperleidinggevende structureel alle afwijkende arbeidscontracten bij langs. Iedereen terug naar de zes- en dertig uur. Zonder compensatie, natuurlijk. 1 maart, jongen.."
"Te  duur, huh. Is dat het? Aha. En. heb ik keus?"
"Nee. Enfin. Wat heb je allemaal gedaan, vandaag. For the record..."

In eerste instantie, al dan niet bewust, de snelheidsregels overtreden. Om vervolgens de betaling van de beschikking ervan zolang mogelijk voor me uit te schuiven...

Nee, het CJIB et moi zullen nooit vrienden worden. Wonderlijk genoeg accepteert men mijn verzoek tot automatische incasso maar niet (zoals eerder gepost; geen id wanneer.). Geen id wat 't is; gewoon dom? (Kom er maar in... Te makkelijk.). Of een vorm van milde recalcitrantie (da's gek; dat woord bestaat niet eens..)? Ik bedoel; daar waar 't kan moet je toch je snelheid kunnen vermeerderen? Nu, zoveel jaren en dus rijervaring later zou je verwachten dat ik toch wel een juiste inschatting van het verkeer kan maken? Feit blijft; what a waste: € 340,00 down the drain.... (en dan heb ik er zelfs nog eentje laten liggen.. ;-o)

Zucht...

Eamel. In business. Serious shit.

Voor de liefhebber; een volkomen onschuldig ende nietszeggend edoch erg onderhoudend spelleke. Voor die momenten dat zelfs het internet je niet meer kan boeien; Dreamworld's Minigolf. Mooi drie-dee, leuk muzakje en utterly virus-, spyware- en serienummervrij. Kortom; wat wil een kompjoeterend mens nog meer?

Hier te halen. Have fun, joe.. joe, Tiger Woods-in-spé!

Mejuffrouw Kuipers; ondanks het feit dat je een bietje een zweefteef (excusez le mot) bent wil ik desondanks best wel eens een beschuitje met je eten. Want je bent best wel leuk om te zien. En die spirituele flauwekul? Maak je geen zorgen; daar groei je vast wel over heen. (Nog 1 kleine tip; lach es wat meer op tv. Dàt geeft pas een spirituele boost!)

(lang verhaal alert) Ergens in augustus, 1980. Griekenland, haven Kavala. Ik, destijds vijftien jaar, was op vakantie. Samen met mijn ouders en mijn middelste broer. We voeren met een net door mijn vader aangekochte catamaran van Thessaloniki naar Fenari, net onder Komotini. Het was daar waar ik het gezelschap ontsnapte om, stiekum, een sigaretje te roken die ik angstvallig de hele reis verborgen had gehouden. Ik genoot van mijn derde teug toen ik achter me een stem hoorde zeggen;"Nah ja, als je dan toch zo nodig moet roken, doe het dan niet stiekum..." Het was mijn moeder. Ze had me allang in de gaten, lege pakjes sigaretten onder het bed verstoppen blijkt niet de beste manier om je onhebbelijkheid voor de buitenwereld te verbergen, en vond dat die achterbaksheid maar eens afgelopen moest zijn...

Heden; acht februari 2007. Bijna drie decennia later. En nog steeds rook ik. Meer als ooit tevoren. Als een ketter. De belichaming van verslaving. Addicted to the bone. Ik moet zeggen; ik had nauwelijks tot nooit lichamelijke klachten En al helemaal niet wat ook maar ergens in verband zou kunnen worden gebracht met deze nare gewoonte. Ik pafte en pafte vrolijk door. Dit jaar, echter, is het anders. Ik merk 't aan mijn uithoudingsvermogen. Krijg last van mijn borst en ademhaling bij de minste of geringste inspanning. Het kost werkelijk sloten met geld (1 pakje shag per dag (!) a circa € 6,00 x 365 dagen maakt € 2.190,00... (De ironie; voor dat bedrag kun je een leuk en vooral toepasselijk stukje speelgoed kopen)). Ik schijn er een oude, grijzige huid van te krijgen.  Daarnaast wordt mijn leefruimte en dat van diegene waar ik op visite kom, maar ook mijn kantoor/mijn auto, al een aantal jaren bedekt door een laag shag waar een gemiddelde asbak jaloers op zou zijn na een nachtje doorhalen. Tel daar bij op dat je praktisch nergens meer mag roken en vreselijk uit je bek putje meurt naar rook...

Dan krijg je er twee vier. Liet afgelopen week bril nummero 1 z'n pootje al hangen; deze dag was 't de beurt aan bril nummero 2. Hoewel niet-verwijtbaar gedrag zijnerzijds, ik ging er tenslotte met m'n volle achterkant op zitten, blijken (ook) merkbrillen niet bestand tegen geweld van buitenaf.

Het ziet er naar uit dat ik mezelf een nieuw imago moet aanmeten...