Touch Disease (Over Apple's Dikke Vinger En Andere Overwegingen)

Vooropgesteld; mijn laatste smartphone Iphone is altijd de beste telefoon die ik tot dan toe heb gehad. Sneller, betere foto’s en, wanneer ge-jailbreakt, nòg meer mogelijkheden dan alle voorgaande toestellen bij elkaar.

KAN NIET ZONDER
Ik doe er m’n bankzaken mee, m’n navigatie, ik bekijk er mijn porno films op wanneer ik in bad lig, of live naar DWDD. Mijn telefoon- en Whatsappgesprekken worden automatisch opgenomen en in de cloud gezet -je weet nooit wanneer zoiets handig uit kan pakken- en wanneer niet, heb ik daar een voice-mail appje voor. En, zoals gezegd, sinds de kwaliteit van die iFoto’s gevoelsmatig die van mijn Nikkon 300D zwaar overtreffen, kan ik ook dààr niet meer zonder.

Of toch wel?

KUREN
Circa twee weken geleden begon mijn Iphone 6+ vreemde kuren te vertonen; het liet volstrekt willekeurig een grijze balk aan de bovenkant van het scherm zien maar erger; de ‘touch’ bediening deed niks meer.
Bummer. ;-(

De ‘Home’-knop daarentegen deed het nog wel en ook het ‘swipen’ gaf geen probleem maar verder dan dat kwam ik niet. Mùùrvast, dat ding.

JAILBREAK?
Eerst dacht ik dat het aan de jailbreak (ssst!) lag, het komt vaker voor dat zoiets mijn telefoon (softwarematig) om zeep helpt, maar ik kwam er al gauw achter dat het een wereldwijd probleem betrof.

‘TOUCH DISEASE’
Om een lang verhaal kort te maken; men noemt het ‘Touch Disease‘, het heeft iets te maken met de solderingspuntjes bij de chip die -bij regulier gebruik- loslaten wegens ontberen van een metalen beschermingsplaatje -wat alle andere Iphones wél hebben- en, oh ja; iets met ontbrekende underfill (da’s de snot die ertussen hoort te zitten).

GARANTIE ME REEDT
Anyhoo. Gevolg is een volledig onbruikbare telefoon en Apple ontkent, zoals gewoonlijk, zijn verantwoorde-lijkheid (“Apple geeft een garantie van 1 jaar. Jouw toestel is 18 maanden oud dus fok jou”).

tekst gaat verder onder de video ↓

Méér

PLOG: Zomaar een dag tijdens zomaar een hittegolf

ijsje150Lief Dagboek. Eigenlijk wilde ik gister gaan klussen. Nah ja; klussen is een groot woord want ik kan eigenlijk niks, maar het gaat om het idee. Mijn tuindeuren hebben verf nodig en dus wilde ik de schuurmachine er tegen aan zetten opdat ik de komende dagen de boel kon schilderen.

Helaas kwam daar ineens ende onverwacht een hittegolf voorbij en werd het zomaar 32 graden. In de schaduw. Nu lag ik toch al op apegapen dus -poef!- Wèg plan.

fcukingweer

Méér

13 jaar eamel.net Wat worden ze snel groot, hè?

13 jaar eamel.net  |  En wéér een jaar verder… 

2000px-Speaker_Icon

Jostie For D(r)ummies of: hoe mijn muzikale carrière maar niet van de grond kwam

En dan vraag ik mij af; wat heeft een Phil Collins wat ik niet heb? 

Little Drummer Boy 1

Méér

Goed Nieuws Show (want een gezonde thorax willen we allemaal)

blazen_800

Chest400

Niet mijn thorax.

“Verbazend. Werkelijk verbazend.” mompelt ze en ze kijkt nòg eens naar het -net uitgeprinte- lijstje wat voor haar ligt.

“Als ik dit aan een collega zou laten zien, zonder enige voorkennis, zou diegene zeggen dat dit ‘t profiel van een gezonde niet-roker is. Wonderlijk.”

Ik zit bij de longmevrouw in ons dorpse medisch centrum. Om de zoveel tijd laat ik me controleren. Niet vanwege een latente aanleg voor hypochondrie maar gewoon, omdat het kan en alleen maar als ik m’n eigen risico al heb opgebruikt want wat er ook op mijn rug groeit, geld is het nog steeds niet. 
Enfin. 

Vanwege mijn aandoening (waar ik ‘t nog steeds een keertje over moet hebben hier maar lang verhaal) loop ik dus eens in de drie maanden dit pand binnen om mijn bloed te laten controleren op excessen.

En omdat ik laatste tijd opvallend veel COPD patiënten in m’n omgeving heb, besloot ik daar een longonderzoekje aan vast te koppelen. Ook dat was tenslotte alweer een jaar of acht geleden. Medisch shoppen, ik kan dat.

“Ik begrijp er niks van.” gaat ze verder; “Uw thorax is als die van een jongeman.”

Ik heb geen idee wat een thorax is maar deel haar vreugde. “Maar natuurlijk,” zeg ik; “mijn thorax en ik, dat zijn twee handen op één buik. We koesteren elkaar.” en lach er een beetje schaapachtig bij.

Alsof ze mijn onkunde kan ruiken zegt mevrouw; “Uw thorax is alles wat uw ribbenkast omsluit; uw hart, uw longen en datgene wat daar tussen zit.” “Oh ja.” is alles wat ik uit kan brengen.

“Gebaseerd op uw profiel;” gaat ze verder; “-man, vijftig, 1.82 mt., 92 kg., stevige roker-  zou je verwachten dat de longinhoud tussen de 50 en 65 procent zou zitten. De uwe is 77%. Da’s slechts twee procent verwijderd van de 79% die als 100% geldt voor mensen die aan hetzelfde profiel voldoen maar nog nooit hebben gerookt. Kortom; ik snap hier niks van.’

“Daarbij opgeteld heeft u -wat wij noemen- een slank hart. Juiste proporties, geen zichtbare vervetting, etc. Kortom; ook daar het orgaan van een jongeman.”

Hoewel ik natuurlijk niet trots ben op mijn -inmiddels- 32-jarige rookverslaving, daar zou ik liever vanaf zijn, kan ik enige opluchting niet onderdrukken.

In ieder geval één zorg minder. Nu nog even die vermaledijde nepkanker te lijf en ik ben weer het mannetje.

Terwijl ik de deur uitloop roept de longmevrouw me na; “Zie het niet als een aanmoediging, hè?”

Ik zeg: “Nee, hoor. Natuurlijk niet.” , grinnik een beetje dom en steek er buiten nog stiekem eentje op.

Want Carpe Diem, weet je.

Méér