Tic, toc, tic…

Ik heb alles. Tenminste.. veel. D’r valt praktisch niks meer te wensen. Alles wat nu nog komt is slechts een uitbreiding van wat er al was. Tv? De volgende wordt waarschijnlijk een 120 cm. plasma-schilderij-tv aan de muur. Een auto? De volgende een vierdeurs. M’n woning? Volgend jaar een koopwoning. Wat valt er nog meer te wensen? Meer geld? Meer spullen? Meer gezondheid?

Nee. D’r is nog 1 iets wat ik nog niet heb. Maar al wel jaren naar uitkijk. Pcies: ondergetekende wil kinderen. Jawel. ‘t Liefst zoveel mogelijk. Een groot gezin met een hoog Jan Steen gehalte. Groot huis, groot gezin. Dat wil ik.

En als ‘t ff kan heel erg snel ook. Want ik ben ook niet meer van de jongste (37). ‘t Zou inderdaad nog wel prettig zijn om later in staat te zijn met dat hele gezin te kunnen straatvoetballen. Bij voorkeur zonder het verlies van een long of gebruik te hoeven maken van een rollator. Dus graag snel want m’n next of kin moet niet met schaamte over straat hoeven lopen omdat ‘t lijkt of ‘ze’ hand in hand lopen met hun opa…..

Mijn kinderwens is momenteel (laten we zeggen; de laatste twee a drie jaren) zo vurig dat ie een soort angstig voorgevoel krijgt.

  • “Zou dit nog wel goed komen?”

  • “Wat als ik geen vriendinnetje vind wat die kolonie vlinders in me wakker maakt?”
  • “Kun je nog verliefd worden op 37 jaar? Of heeft een ieder slechts maar een Grote Liefde in z’n/haar leven?”

Ik bedenkt zelfs absurde, andere mogelijkheden: draagmoederschap. Hm. Is een optie. Maar wat kost dat? En wie zegt dat de draagmoeder in kwestie niet, na de geboorte, zegt van euh.. “Pleur met je afspraak..”?

Adoptie dan? Pfff.. jaren op een wachtlijst, zak met geld. En maar hopen dat je aan alle criteria voldoet als man alleen. Ik heb natuurlijk wel een veertig-urige werkweek die niet zelden ontaardt in een 50- a 60-urige week….

En hoewel ik gebruik maak van een nieuwe overheidsregeling (Verlofsparen, wat zo ongeveer inhoudt dat men mag sparen voor een sabbatical periode). ‘t Zou tenslotte erg leuk zijn om bijv. het eerste jaar van je kind dag en nacht mee te maken, zal dit waarschijnlijk niet een doorslaggevende factor zijn bij een adoptiebureau. Anyhoo. Ik heb een anderhalf/twee jaar ge-date. Via zo’n dating-site. Ca. twintig vrouwen ontmoet. In alle soorten en maten. Lang, kort, knap, minder knap, superslank, gezetter… allemaal zijn ze de revue gepasseerd.

Wél had men allemaal enkele overeenkomstige karaktereigenschappen: men was intelligent, single (ook niet onbelangrijk ) en ‘zoekende’…

Nu is het frappant dat, hoewel ik als ‘vereiste’ in m’n profieltje had aangegeven dat ik wel kinderen wilde, maar dan wel biologisch de mijne, het merendeel daar steevast overheen las: sommige dames waren zo brutaal toch te reageren ondanks een gevolg van drie kinderen. Maar de chemie ontbrak. Of na een aantal afspraken kwam ik erachter dat de dames in kwestie eigenlijk geen kinderen wensten. Vervelend.

Ik ben maar gestopt met die site. Voornaamste reden is toch wel omdat het zwaar vermoeiend is om telkens weer het hele proces opnieuw door te moeten maken: afspraak, kennismaken, telefoneren, mailen, sms-en, het hof maken, leuke dingen doen. Ik heb geen tijd en zin voor/in die flauwekul. Broeden moet ze.. Maar ja, vind er maar eens zo 1.

Nu is het niet zo dat ik één en ander romantiseer. Nee, absoluut niet! Ik heb tenslotte nu vijf jaar ‘ervaring’. En hoewel die situatie op zich uniek was, vooral door onverwerkte bagage van beide ‘partijen’, kan ik toch zeggen dat ik ondanks de wat ‘mindere’ momenten nog steeds niet van m’n standpunt af te slaan ben: eigen kinderen.

  • Ik wil naar de zaterdagse voetbal met ‘m’n jongens’.
  • Naar zwemles met m’n dochter.
  • Samen op de bank hangen.
  • Ff lekker playstation-nen.
  • 10-minutengesprekken doen op school.
  • De kinderkledingafdeling van de Bijenkorf onveilig maken.
  • ‘s Nachts driehonderd keer opstaan om Levi te troosten na een akelige droom.
  • Luiers verschonen. Ja, zelfs luiers verschonen.
  • Een buurman aan de deur verwelkomen omdat Levi weer ‘ns een raam heeft ingekukeld met z’n voetbal.
  • Een speelgoedzaak inlopen om de mooiste cadeaus uit te zoeken voor zijn/haar verjaardag en, ‘s morgens, de blik in z’n/haar ogen te zien bij het openscheuren van de verpakking.
  • In je bed liggen met je kind(eren) tussen je in, op zondagmorgen.
  • Stapelgek worden van hoogopgelopen kinderruzietjes “Hij moet uit m’n kamer blijven!”….
  • Kerst en Oudjaar vieren bij hun opa en oma, gezellig allemaal aan een lange, feestelijk gedekte tafel.
  • Alle Disney-films sparen.
  • Struikelen over de Pokémon-plaatjes en rondslingerende knikkers.
  • Knex-en tot je een ons weegt.
  • Wandelen over straat met je kind op je armen en trots gloeien als er weer es iemand lachend naar jou en je kind kijkt.
  • En ondanks dat er wellicht zo nu en dan de situatie zich voordoet dat je je off-spring wel eventjes achter het behang zou willen plakken, wil ik het allemaal.

Maar soms vraag ik me af: is dat allemaal normaal voor een vent? Moet je daar niet een ‘famke’ voor zijn? Om zo te denken? ‘t Begint bijna een obsessie te worden. Zelfs zo dat ‘t me allemaal niet meer uitmaakt wie de moeder is; als de kinderen maar komen.

Da’s toch niet gezond…

Kortom: voel jij je geroepen draagmoeder te zijn maar niet de ‘ongemakken’ wil van het opvoeden: ik ben je man.

Vul gerust het formuliertje in, hoor!

Sis it mar:

avatar
  Subscribe  
Abonneren op