Beenmergpunctie: Het Vervolg Zeg maar ET want dan krijg je MF. Toevallig



Dus ik denk op een gegeven moment; weet je wat? Ik maak een website over mijn aandoening, Essentiële trombocythemie, en hoe IK dat beleef. In Jip & Janneke woordjes en met heul veel plaatjes. Dat vinden de mensen leuk. 

Want, laten we wel zijn; dat wàt er hieromtrent op de internets verscheen is allemaal zo gortdroog als mijn seksleven haar na gebruik van een goedkope shampoo, en daarbij zijn de meeste van u hoogstwaarschijnlijk al in slaap gesukkeld bij het intypen van zo’n URL.

Anyway. Ik maak een subdomein aan, plemp er wat WordPress bestandjes op, gebruik mijn reguliere sjabloon, vul het geheel vervolgens met enige online gefabriceerde cartoontjes en natuurlijk een toéfje tekst, et voilà: ‘Essentiële trombocythemie & Ik’ is een feit! Hoera! 🎂

Echter, zoals dat altijd gaat, heb ik weer eens buiten de waard gerekend want hoewel ik inmiddels enige jaren in de veronderstelling ben ET te hebben, na voornoemde beenmergpunctie blijkt ‘mijn’ ziekte ‘zomaar’ een gemuteerde variant te zijn. #altijdpech


Méér

Harde woei (maar niet echt) Gelukkig hebben we de foto's nog

De berichten waren nog wel zo veelbelovend; daken van huizen, dui-zen-den zeesterren en overmaatse schelpen op ‘t strand, spontaan opstijgende mensjes én golven van minstens drie meter (oké, die laatste bedenk ik erbij want wishful thinking). Een storm die z’n weerga niet kent. Dat was even gelee!!1!

En dus bedacht ik me de avond ervoor; waar anders dan aan het strand kun je golven zien? Want dat schreeuwt om vastgelegd te worden op des eamels beelddinges!

In eerste instantie was het plan om vroeg op weg te gaan naar Hoek van Holland maar internet vond dat geen goed idee; omgewaaide vrachtwagens, dikke files en wat dies meer zij en dus besloot ik mezelf gister naar Rockanje te begeven. Ook leuk.

“Rockanje ligt aan een baai. Daar waait ‘t niet.” gaf mijn mevrouw me nog wijsneuserig mee maar helaas; je bent én man én Fries en da’s een dubbele handicap en dus was dat een advies tegen mijn dovemansoren.

Enfin. En zo kon het zomaar gebeuren dat ik gisterochtend een beetje beteuterd gedesillusioneerd stond te staan aan het kabbelende water van Rockanje. Aan een baai. Want geen wind. Want een baai.  ;-(

Oké, toegegeven; een dag later vind ik nog steeds zand in lichaamsholtes waarvan ik het bestaan niet eens wist, maar feit blijft dat de golfjes hooguit twintig centimeter waren, zeesterren in geen velden of wegen te bekennen waren, er geen mensjes voorbij kwamen vliegen maar ik wél afstand heb moeten doen van enkele van mijn tenen wegens verregaande staat van IschemieinfoInfoDe medische term voor zuurstoftekort in een weefsel of orgaan is ischemie, soms ook geschreven als ischaemie. Bij langdurige of ernstige ischemie kan schade aan de cellen optreden waardoor ze afsterven en de functie van het orgaan wordt beperkt.

Maar goed; omdat “als ‘t niet ken zoals ‘t mot, mot ‘t maar zoals ‘t ken” restte mij niets anders dan wat plaatjes te schieten van die abundante zandbak en er terloops nog even een kek filmpje van te fabriceren. Hoera!

En dat.. dàt was de ‘beruchte’ storm van 18 januari in het Jaar Des Heeren 2018. En hoe was jouw dag? 😳


Méér

En toen was het winter (Voor de annalen)

Verder niet zo heel bijzonder, dit stukske; sneeuw hebben we tenslotte allemaal gezien, vandaag. Maar ‘t feit dat het al even geleden is dat er überhaupt iets van dat witte goedje naar beneden kwam is wél een postje waard, me dunkt.

Tel daarbij op dat ‘t (hopelijk) één van de laatste updates is inzake mijn tuin en het zou bijna een schande zijn om er niet over te schrijven.

Anyhoe.

Vanmorgen voor de leut even m’n statief voor het bovenraam geplempt, Iphone erin, iMotion timelapse-appje aangeslingerd et voila; enkele uren later een beeldend verslag van vallende sneeuw op een dijk in ons Oud-Beijerland onder begeleiding van Vivaldi’s Four Seasons, Second Movement (Winter), Largo. Je weet tog.

Wat ik zeg; niet erg bijzonder maar ‘t is er tenslotte weer één voor de annalen.
(hier op Instagram | hier HD op de Youtubes)

~ Mijn liefde voor de winter in één toepasselijk liedje . Yazoo – Winter kills ~



Méér

14 jaar eamel.net Maar Jullie Zijn De Beste!

Bestond internet’s minstgelezen dit webplok twee jaar geleden nog gewoon twaalf jaar, het jaar daarop was -ie ineens dertien.

Vandaag echter werd het veertien jaar en voor je ‘t weet zit er een patroon in.

Nu zou ik natuurlijk –net zoals in vorige jaren– iets ludieks kunnen doen onder het mom van ‘kijk ‘ns wat ik allemaal ge-webplokt heb!’ maar dat wordt zo onderhand ook een beetje een uitgekauwd concept.

En daarnaast; als je dat allemaal had willen zien, had je het toen wel gelezen, niet dan?

Nou dan.

Anyhoe.

En toen kreeg ik een epifanie.

Alle gekheid op mijn stokje; we staan er niet vaak bij stil, wij webplokkers, maar zo’n online poëziealbum als deze staat of valt natuurlijk met z’n lezertjes.

Want wat is een blog als je niemand hebt om al dat moois mee te delen? Dan zou ik net zo goed een papieren dagboek kunnen bijhouden en onder mijn kussen stoppen, nietwaar?

Bijna 2.000.000 views can’t be wrong, zeggen we dan in Friesland.

Toeval of niet maar onlangs kwam ik onderstaand filmpje tegen en ik kan niet anders zeggen dan dat de maker ervan (geen idee wie ‘t is, deze meneer. Ik vermoed zo’n vlogger) precies datgene verwoordt wat ik eigenlijk had willen zeggen: Jullie Zijn de Beste! Op naar het vijftiende jaar!