{"id":1958,"date":"2008-09-20T12:11:00","date_gmt":"2008-09-20T11:11:00","guid":{"rendered":"https:\/\/www.eamel.net\/blog\/ode-aan-martijn"},"modified":"2021-09-20T13:31:12","modified_gmt":"2021-09-20T11:31:12","slug":"ode-aan-martijn","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/www.eamel.net\/blog\/2008\/09\/20\/ode-aan-martijn\/","title":{"rendered":"Ode aan Martijn"},"content":{"rendered":"
\n
\n

 <\/p>\n

M<\/span><\/strong><\/span>ailcorrespondentie met Martijn<\/em>, een paar weken geleden:
\n<\/a><\/span><\/p>\n

1<\/a><\/span> | 2<\/span><\/a> | 3<\/a><\/span><\/span><\/center><\/p>\n

Het beloofde ant<\/span>woord op mijn in de mail gestelde vraag zou achterwege blijven. Want niet lang daarna ontving ik, tot mijn grote ontzetting, onderstaande mail van een collega:<\/span><\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Martijn R.<\/em>, de kleine Grote Inspirator<\/em>; dood door su\u00efcide<\/em>.<\/span><\/p>\n

Driekwart van het afgelopen jaar hebben we min of meer intensief samengewerkt. Veelal d.m.v. mail- en telefoonverkeer maar soms ook op locatie. Met name dat laatste was een happening an sich<\/em>.<\/span><\/p>\n

Dat kleine, energieke manneke<\/em> (prototype art-director, haar-in-staart, flashy baggy casual gekleed, een aftandse oh-zo-foute cabrio en een ogenschijnlijk zwaar geval van ADHD<\/em>); desondanks (of juist dankzij) wist Martijn precies wat hij wilde.<\/span><\/p>\n

Hij<\/em> de art-director, ik<\/em> de fotograaf. \"Dat wil ik! En dat moet erop! Heb je dat? Oh, leuk; detail! Cool; h-e-l-e-m-a-a-l out-of-the-box!\"<\/em><\/span><\/p>\n

 <\/p>\n<\/div><\/div>\n

\n

 <\/p>\n

Out-of-the-box<\/em>. Daar<\/em> moest ik me op concentreren. Niet dat geijkte. En ik moet toegeven, al zeg ik 't zelf; d'r zijn wat leuke plaatjes ontstaan.<\/span><\/p>\n

Martijn<\/em>, mede-eigenaar van een tweemanszaak<\/a><\/span> in reclame-uitingen (spiegeltje<\/a><\/span>)<\/em>, werkte minstens honderd uur in de week. L\u00e9\u00e9fde<\/em> voor zijn werk. Desondanks altijd vrolijk; in zijn mail, onze telefoongesprekken, op locatie. Nooit chagrijnig.<\/span><\/p>\n

Hoe dan ook.<\/span><\/p>\n

Ik ben er een paar weken echt 'af' geweest, na voornoemd slechte nieuws.<\/span><\/p>\n

Oh, ik heb genoeg gestorvenen in mijn leven meegemaakt, hoor. Dichtbij, veraf, kanker, ongevallen, \u00f3mgevallen en zelfs zelfmoord (niet ik, obviously<\/em>), dat laatste zelfs close-up in beeld (werken in gevangenissen, dan krijg je dat <\/em>#moordsingel<\/strong>). <\/em>Maar z\u00e9lden heeft zoiets indruk gemaakt als het plotselinge verscheiden van Martijn<\/em>. <\/span><\/p>\n

Maar goed. In mijn beleving was Martijn<\/em> de eerste die het begreep, die MIJ begreep. Mijn<\/em> perceptie op visuele zaken. Over een half woord en goede verstaanders.<\/span><\/p>\n

Enfin. <\/span><\/p>\n

Ik heb Martijn<\/em> van de week nog even gegoogled<\/em>. Er is werkelijk NIETS<\/i> over hem te vinden. E\u00e9n lullige rouwadvertentie<\/a><\/span>.  G\u00e9\u00e9n nieuwsbericht. G\u00e9\u00e9n weblogpostje. Niets op de socials. Zelfs z'n site laat nog immer opdrachten toe.<\/del> Dust In The Wind..<\/em>.<\/span><\/p>\n

Martijn has left the building<\/em>. Via de achterdeur. <\/span>Ik zal 'm missen.<\/span><\/p>\n

 <\/p>\n<\/div><\/div>

<\/div>\n

<\/p>\n

\n

\r\n
\r\n\r\n
<\/div>\r\n
\r\n ×<\/span>\r\n