{"id":27390,"date":"2014-09-19T16:11:36","date_gmt":"2014-09-19T14:11:36","guid":{"rendered":"https:\/\/www.eamel.net\/blog\/mazdahag"},"modified":"2021-09-19T17:30:29","modified_gmt":"2021-09-19T15:30:29","slug":"mazdahag","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/www.eamel.net\/blog\/2014\/09\/19\/mazdahag\/","title":{"rendered":"Mazdahag!"},"content":{"rendered":"
\n

 <\/p>\n

\n

\"Untitled-1\"<\/a><\/p>\n

B<\/span><\/strong><\/span>lij dat ik van die doodskist op wielen<\/a><\/span> af was, werd jij<\/em>, een \u00e9chte m\u00e0nnenauto<\/span><\/a> (+<\/a>) vond ik, de mijne, ergens in een koude februarimaand van het jaar 2002<\/del> 2005. Voor een appel en een ei en 2.500 euro.<\/span><\/p>\n

Je was negen<\/del> tien<\/del> elf jaar oud maar had slechts 77.000 km. achter de rug. <\/span><\/p>\n

Ik kocht je van collega Hans<\/em>, zomaar spontaan tijdens een doordeweekse lunchpauze, midden op het binnenplein van -toen nog- het Huis van Bewaring<\/em>, de Noordsingel<\/a><\/span><\/em>.<\/span><\/p>\n

Enfin. <\/span><\/p>\n

Je werd verhuiswagen, taxiede de mooiste ex-en<\/del> vrouwen, bekeuringen werden trofee\u00ebn, je liet me in je slapen, we bezochten de mooiste plaatsen<\/a><\/span> en onze ritjes naar thuisland Friesland<\/em> deden we met de ogen dicht.<\/span><\/p>\n

We werden echter ouder, kwaaltjes onvermijdelijk. Ik een vliegende fistel<\/span><\/a><\/em>, jij een defecte stabilisatorstang. Klapperende hartkleppen werden ons gewoon. Solidaridad<\/em>!<\/span><\/p>\n

Het onvermijdelijke gebeurde; 150.000 kilometer later trok je het niet meer. Je remmen bleven hangen en ondefinieerbare geluiden werden je deel. Dokter Marius<\/em> zei; \"Ze is aan d'r einde. Ik zou maar afscheid nemen.<\/em>\"<\/span> Ik d\u00e9\u00e9d afscheid nemen.<\/span><\/span><\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Nog \u00e9\u00e9n keer je schoot ontdoen van tabak en lege blikjes, nog \u00e9\u00e9n keer je asbak legen. Nog \u00e9\u00e9n keer zuigen en nog \u00e9\u00e9n keer door de wasstraat. Je glom als nooit te voren. Het was alsof je 't wist… 😢<\/span><\/p>\n

\n

<\/center>
<\/p>\n
https:\/\/www.eamel.net\/blog\/wp-content\/uploads\/2014\/09\/wasstraat.mp4<\/a><\/video><\/div>\n

<\/center>

<\/center>
*Voor het dramatische effect zijn enkele euh.. dramatische effecten toegepast<\/em><\/span><\/center>
<\/p>\n
\n

<\/center><\/p>\n

 <\/p>\n<\/div>\n

<\/p>\n

\n

 <\/p>\n

En nu… nu ben je weg. <\/span><\/p>\n

Waar je bent weet ik niet. Vermoedelijk wachtend op een Pool<\/em><\/del> de sloop, op \u00e9\u00e9n of ander troosteloos industrieterrein, wegkwijnend. Laat niet als dank. Ik ben een harteloze lul.<\/span><\/p>\n

Je opvolgster staat alweer voor de deur. Glimmend in de lak, op nieuwe lichtmetalen velgjes. Ik ben blij met haar maar toch … <\/span> Verd\u00f2mme<\/del>. Potjandorie. Waarom kan een mens zich z\u00f2 hechten aan een hoop metaal? 
\n<\/span>Oh wacht<\/a><\/span> (..<\/span><\/a>) <\/span><\/span><\/p>\n

BettyMazda<\/em>. Bedankt<\/em>!<\/span><\/p>\n

<\/p>\n

\n

\n\t\n