{"id":30273,"date":"2015-05-07T15:20:30","date_gmt":"2015-05-07T13:20:30","guid":{"rendered":"https:\/\/www.eamel.net\/blog\/selfkes-yn-fryslan"},"modified":"2022-05-07T01:17:44","modified_gmt":"2022-05-06T23:17:44","slug":"selfkes-yn-fryslan","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/www.eamel.net\/blog\/2015\/05\/07\/selfkes-yn-fryslan\/","title":{"rendered":"Tsjeard: Selfkes yn Frysl\u00e2n"},"content":{"rendered":"
\n
\"50px-Frisian_flag.svg\"<\/p>\n

H<\/span>joed, yn oardel moanne, bin ik krekt sa \u00e2ld as myn \u00e2ldste broer. <\/span><\/p>\n

En hjoed in wike lyn wie syn offisjele jierdei, op 30 april. Lykas as \u00fas eardere keningin.<\/span><\/p>\n

Om't hy net mear \u00fbnder \u00fas is, betinke wy -de famylje- him altyd efkes op dy't dei<\/a><\/span>.<\/span><\/p>\n

It falt my hieltyd swierder, dy 250 kilometer<\/a><\/span> hinne en ek wer werom.<\/span><\/p>\n

Mar as ik der dan ienris bin is it wer as fan\u00e2lds; de geselligens, de s\u00fbnder-betingsten-leafde<\/em> en it bedjerren, sa as allinne \u00e2lders dat kinne. <\/span><\/p>\n

Us heit –<\/em>Deit- <\/em>(86) wol net mear mei. Hy l\u00fbkt dat net mear; net fysiek en al hielendal net mentaal. <\/span><\/p>\n

\"Ik betink wol op myn eigen manier.<\/em>\"<\/span><\/p>\n

Mem<\/em> d\u00earfoaroer stiet derop dat wy Tsjeard<\/a><\/span><\/em>'s plakje yn it Boarnster<\/em> kolumbarium besykje, al is it mar foar efkes.<\/span><\/p>\n

<\/div><\/span>

<\/span><\/p>\n

\"nederlandse_vlag\"<\/span>V<\/span>andaag over een anderhalve maand ben ik even oud als mijn oudste broer. <\/span>En vandaag een week geleden was zijn offici\u00eble verjaardag, op 30 april. N\u00e9t als onze voormalige koningin.<\/p>\n

Omdat hij niet meer onder ons is, gedenken we -zijn familie- hem altijd even op die dag<\/a><\/span>.<\/p>\n

Het valt me steeds zwaarder, die 250 kilometer<\/a><\/span> heen en idem terug. Maar als ik er dan eenmaal ben is het weer als vanouds; de gezelligheid, de onvoorwaardelijke liefde en de verwennerij, zoals alleen ouders dat kunnen.<\/p>\n

Onze vader –<\/em>Deit- <\/em>(86) <\/em>wil niet meer mee. Hij trekt dat niet meer; niet fysiek en zeker niet mentaal. \"Ik herdenk wel op mijn eigen manier.<\/em>\"<\/p>\n

Mem<\/em> daarentegen staat erop dat we Tsjeard<\/a><\/span><\/em>'s plekje in het Boarnster<\/em> columbarium met een bezoekje vereren, al is het maar voor even.<\/p><\/div>

<\/div>\n

\"\"<\/p>\n

\n

  \"\"<\/a>

Ienris op wei ride wy altyd de toeristyske r\u00fbte.<\/span><\/p>\n

Net fia Rykswei 31,<\/em> fanwege in heech gehalte oan 'gjin sek oan'<\/em>, mar wol l\u00e2ns de \u00e2lde<\/em> Rykswei, dy't der pal njonken leit. <\/span><\/p>\n

Nijbr\u00eage<\/em>, Haskerdiken<\/em>, de Heabr\u00eage<\/a><\/span><\/em> (Tsjeard<\/em>'s ea sa koestere wurkplak. \"Hjir bin ik wier gelokkich…<\/em>\"), fia de Van Sminiawei<\/em> mei syn santjin bochten (w\u00ear \u00fas Mem<\/em> har jongste jongerein trochbrocht) en sa troch nei Aldeboarn<\/em>, har berteplak<\/a><\/span> en l\u00easte r\u00eastplak fan \u00fas Tsjeard<\/em>.<\/span><\/p>\n

Das Cam<\/a><\/span> 7 – R\u00fbntsje Aldeboarn:<\/strong><\/span><\/p><\/div>\n

Eenmaal op weg rijden we altijd de toeristische route.
\nNiet via Rijksweg 31<\/em>, wegens een hoog gehalte aan 'geen reedt aan'<\/em>, maar wel langs de oude<\/em> Rijksweg, die er pal naast ligt.<\/p>\n

Nieuwebrug<\/em>, Haskerdijken<\/em>, de Hooibrug<\/a><\/span><\/em> (Tsjeard<\/em>'s ooit zo gekoesterde werkplek. \"Hjir bin ik echt gelokkich…<\/em>\"), via de Van Sminiawei<\/em> met z'n zeventien bochten (waar \u00fas Mem<\/em> haar jongste jeugd doorbracht) en zo door naar Aldeboarn<\/em>, haar geboorteplaats<\/a><\/span> en laatste rustplaats van \u00fas Tsjeard<\/em>.<\/p>\n

Das Cam<\/a><\/span> 7 – Rondje Aldeboarn:<\/strong><\/p><\/div>

<\/div>\n

<\/p>\n
https:\/\/www.eamel.net\/blog\/wp-content\/uploads\/2015\/05\/dascam2015aldeboarn.mp4<\/a><\/video><\/div>\n

<\/center>

HIER<\/a><\/span> HI-RES<\/span><\/center>
\"\"<\/center>
\"route\"<\/center><\/p>\n

De tradysje skriuwt \u00fas foar dat wy nei it oanreitsjen fan de marmeren plaat<\/a><\/span>, hokker \u00fas skaat fan de stoflikhyt fan \u00fas Tsjeard<\/em>, en it litten fan in trien<\/em>, wy \u00fas wei ferfolgje nei Omke Jan<\/em> en Muoike Annie<\/em><\/a><\/span>, \u00fas<\/em> Mem<\/em>'s har broer en skoansuster, wer \u00fas in bes\u00fbkerde jenever en kofje te wachtsjen stean.<\/span><\/p>\n

Wannear wy ienris wer th\u00fas binne r\u00e8st \u00fas allinne noch in tydlik \u00f4fskie.<\/span><\/p>\n

Yn tsjinstelling oant foarige jierren kinne wy no lykwols, tanksij de w\u00fbnders der technyk sizze; gelokkich hawwe wy selfkes<\/a><\/em><\/span> noch …  <\/span><\/p>\n

Opdat wy nea ferjitte<\/em>.<\/span><\/p><\/div>\n

De traditie schrijft ons voor dat we na het aanraken van de marmeren plaat<\/a><\/span>, welke ons scheidt van de stoffelijkheid van Tsjeard<\/em>, en het laten van een traan, we onze weg vervolgen naar Omke Jan<\/em> en Tante Annie<\/em><\/a><\/span>, Mem<\/em>'s broer en schoonzuster, waar ons een besuikerde jenever dan wel koffie te wachten staan.<\/p>\n

Wanneer we eenmaal weer thuis zijn rest ons slechts nog een tijdelijk afscheid wat elke keer weer meer moeite kost. In tegenstelling tot vorige jaren kunnen we nu echter, dankzij de wonderen der techniek zeggen; gelukkig hebben we selfies<\/a><\/em><\/span> nog …<\/p>\n

Opdat we nooit vergeten.<\/em><\/p><\/div>

<\/div>\n