<\/p>\n
V<\/span><\/strong><\/span>ooropgesteld: ik heb niks met 'm<\/a><\/span>. Z'n muziek ook niet. Ok\u00e9, op enkele liedjes na, dan. Maar 't sentiment is mij te fake. 't Is geen Brel<\/em><\/a><\/span>. Dus. En toch.. Maar…<\/p>\n 't Is bijna twee jaar geleden, zo rond april, als ik 't me goed herinner: De Breuk<\/em>. Nu wil ik niet en detail<\/em> daarop ingaan, maar 't was precies de vrijdagavond voor het 'Borsato'<\/em>-weekend. Ik had voor het meisje, welke voor de breuk als mijn<\/em> vriendinnetje door het leven ging, kaarten gehaald voor zijn concert<\/a><\/span> in De Kuip<\/em>. Want ze hield er zo van. Maar ze hield van meer dingen, bleek later…<\/p>\n Maar goed, 't was dus uit. Vijf jaar had 't geduurd. En daar zat ik dan met m'n kaarten. Ik. Een echte vent zat nu op z'n minst met Metallica<\/em>-kaarten in z'n maag. Ik niet. Ik had Borsato<\/em> (..)<\/p>\n En ja, gezien m'n magere sociale leven alhier stonden de Marco-die hards<\/em> nu niet driedubbel in de rij. Ik besloot ze, de kaarten, als wrede herinnering aan m'n prikbord te euh.. prikken.<\/p>\n Echter; ex-nummer 1 belde. Stomtoevallig. En stomtoevallig kwam het verhaal op de breuk en de kaarten. En toevallig kende zij de werkjes van Marco B.<\/em> En ja; zij wilde wel<\/em>. En fluks geschiedde. OB<\/em> werd gehaald uit het Friesche<\/em> en gezamelijk togen we naar de Kuip<\/em>.<\/p>\n En hoe gezellig die middag ook is geweest: het was een gevecht. Werkelijk elke<\/em> ballad ging mij door merg en been.<\/p>\n Niet vanwege de wansmaak. Nee, hij bezong die emoties, die herinneringen precies zoals ik ze die afgelopen vijf jaar daarvoor beleefd had. Elk nummer deed denken aan die momenten, dat we bijv. beide in de auto, als bezetenen, \"Ik leef niet meer voor jou\"<\/em> zat te lallen. Of op die zondagen in alle rust De Bestemming<\/em> zaten te analyseren.<\/p>\n En nu, in De Kuip<\/em>, kwam alles weer voorbij..<\/p><\/div>\n <\/p>\n Dat is nu twee jaar geleden. Ik 'haat' 'm, die<\/a><\/span> gozert…<\/span><\/p>\n Echter. Nog steeds, zij het zo nu en dan en steeds minder frequent, betrap ik mezelf erop dat ik een ooit door mij in een sentimental mood<\/em> gebrandde cd met alleen maar Borsato<\/em>-ballads in m'n wisselaar prak. En m'n favo Borsato-kwel-nummer door m'n Smart<\/em><\/a><\/span> laat knallen…<\/span><\/p>\n \"Ik loop op de ru\u00efne<\/em><\/span> En zelfs de fundamenten<\/em><\/span> Zo verloren we de kamers<\/em><\/span> Is dit het huis waar we kusten<\/em><\/span> Ik mis het trapje naar de sterren<\/em><\/span> En dan vraag ik mijzelf af: waarom doe ik dit? Kwel ik mezelf om er gelukkiger van te worden? Voel ik me beter als ik me kut voel? Da's toch raar? Bovendien; 't is mijn genre<\/em> niet eens! Ik, de man van de lounge<\/em>, de sophisticated jazz<\/em>, de trance, ACDC<\/em>…geraakt door Borsato? <\/span><\/p>\n Vreemd. Verslaafd aan de hartzeer.<\/em><\/span><\/p>\n Ik ga nog maar ff luisteren. Naar Vreemde Handen<\/a><\/em><\/span>. O\u00f2k<\/em> lekker.<\/span><\/p>\n <\/p>\n<\/div><\/div> <\/p>\n
\n van mijn gevoel voor jou<\/em><\/span>
\n Wat nu alleen nog puin is<\/em><\/span>
\n was ooit een groot gebouw<\/em><\/span><\/p>\n
\nvan wat hier heeft gestaan<\/em><\/span>
\nZijn na wat mooie lentes<\/em><\/span>
\nal min of meer vergaan<\/em><\/span><\/p>\n
\nvan ons eigen luchtkasteel<\/em><\/span>
\nZelf gesloopt met grote hamers<\/em><\/span>
\nen nu is er niets meer heel<\/em><\/span><\/p>\n
\nwaar we feestten en rustten<\/em><\/span>
\nIs dit de plek waar we vree\u00ebn<\/em><\/span>
\nen zoveel mooie dingen deden<\/em><\/span><\/p>\n
\nen de grote open haard<\/em><\/span>
\nHet huis van onze liefde<\/em><\/span>
\nis onbewoonbaar verklaard\"<\/em><\/span><\/p>\n
\n