{"id":63497,"date":"2020-05-21T10:17:44","date_gmt":"2020-05-21T08:17:44","guid":{"rendered":"https:\/\/www.eamel.net\/blog\/?p=63497"},"modified":"2024-10-22T17:51:12","modified_gmt":"2024-10-22T15:51:12","slug":"ofskie-fan-15-heech","status":"publish","type":"post","link":"http:\/\/www.eamel.net\/blog\/2020\/05\/21\/ofskie-fan-15-heech\/","title":{"rendered":"\u00d4fskie fan 15\u00a0heech"},"content":{"rendered":"
\n
\n

E<\/span>n toen was -ie <\/span>dood<\/a><\/span>.<\/span><\/p>\n

\n

\"\"H<\/span><\/span>et zal een paar dagen erna<\/span><\/a> geweest zijn. Ik was bij broer op bezoek en stond weer eens vroeg in de ochtend op zijn balkon van het uitzicht<\/a><\/span> te genieten. <\/p>\n

Wat me triggerde<\/em> weet ik niet, w\u00e9l weet ik dat er iets niet klopte aan dat uitzicht. Er was iets off<\/em>, anders dan anders. En toen drong het besef tot me door; het keukenkastdeurtje. Het was dicht!<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Als je het hier een beetje gevolgd hebt, de laatste jaren, weet je dat ik een merkwaardige fascinatie heb ontwikkeld voor dat ene specifieke deurtje.<\/p>\n

Het stond namelijk ALTIJD open<\/a><\/span>, en dat al minstens dertig jaar lang.<\/p>\n

Tot vandaag, dus.<\/p><\/div>\n

\n
\n

E<\/span><\/strong><\/span>n doe wie -er dea<\/a><\/span>.<\/span><\/p>\n

\n

\"\"I<\/span><\/span>t sil in pear dagen dernei<\/span><\/a> west hawwe. <\/span><\/span>Ik wie by broerke op besite en stie wer ris betiid yn de moarn op syn balkon fan it \u00fatsicht<\/a><\/span> te genietsjen.<\/span><\/p>\n

Wat my triggerde<\/em> wit ik net, wol wit ik dat der wat net kloppe oan dat \u00fatsicht. Der wie wat off<\/em>, oars dan oars. En doe krige it besef; it keukenkastdoarke. It wie ticht!<\/span><\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Asto it hjir in bytsje folge hast, de l\u00easte jierren, wist do dat ik in opmerklikke fassinaasje \u00fbntwikkele ha foar dat iene, spesifike doarke. <\/span><\/p>\n

It stie nammentlik ALTYD iepen<\/a><\/span>, en dat al op syn minst tritich jier lang.<\/span><\/p>\n

Oant hjoed, dus.<\/span><\/p>\n

\"\"<\/span><\/em><\/span><\/p>\n<\/div><\/div>

<\/div>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

\"\"Alsof dat al niet wonderlijk genoeg was, viel me n\u00f3g iets op; er was v\u00f3lk. Er liep iemand het huis binnen en weer naar buiten, en de voordeur stond wagenwijd open.<\/p>\n

Ik heb \u00e9cht al die jaren nog nooit iemand in het huisje gezien. E\u00e9n keer zag ik Sjoerd<\/em> naar z'n voordeur lopen maar da's 'n matige score gezien de tijdspanne van minstens drie decennia. Verder niemand. Enfin.<\/p>\n

Aan de haardracht te zien was het een mevrouw en stond ze zo nu en dan een sigaretje te roken, net als ik, maar dan op de galerij. Kennelijk handschoenen aan, in een coltrui gestoken, leunend op de balustrade.<\/p>\n

En toen pas drong het tot me door; men is Sjoerd<\/em>'s atelier aan het ruimen.<\/p>\n

Het stemde mij melancholisch.<\/p><\/div>\n

\n

\"\"<\/p>\n

\"\"Krekt as dat al net frjemd gen\u00f4ch wie, foel my n\u00f3ch wat op; der wie f\u00f3lk. Der r\u00fbn immen it h\u00fbs binnen en wer nei b\u00fbten, ensafuorthinne.<\/span><\/p>\n

Ik ha wier al dy jierren noch nea immen yn it h\u00faske sjoen. Ien kear seach ik Sjoerd<\/em> nei syn foardoar rinnen mar da\u2019s \u2019n midsmjittige score sjoen de tiidspanne fan op syn minst trije tsientallen jierren. Fierder gjin ien. Hawar.<\/span><\/p>\n

Oan de hierdracht te sjen wie it in frommeske en stie hja sa no en dan in sigaretsje te smoken, krekt as ik, mar dan op 'e galery. Blykbar moffen oan, yn in koltrui stutsen, lynjend op de balustrade.<\/span><\/p>\n

En doe't pas drong it oant my troch; hja is Sjoerd<\/em>\u2019s atelier oan it romjen. <\/span><\/p>\n

It stimde my mankelyk.<\/span><\/p>\n

\"\"<\/p>\n<\/div><\/div>

<\/div>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

\"\"<\/p>\n

\"\"Hoewel Sjoerd<\/em> een aparte was had ik toch ergens respect voor 'm. Vooral sinds het bekijken van die documentaire<\/a><\/span> op Omrop Frysl\u00e2n<\/em>.<\/p>\n

Dat zijn wonderlijke persoonlijkheid ook gelijk mijn fascinatie verklaart voor dat irritante keukendeurtje zal ongetwijfeld voer voor psychologen zijn.<\/p>\n

Anyway.<\/em> Terwijl ik daar aan het mijmeren was, bedacht ik me ineens dat die armetierige flat z'n laatste dagen in ging in de functie van een atelier.. Sjoerd<\/em>'s atelier.<\/p>\n

Het was toen dat ik me bedacht dat het ook de laatste keer zou kunnen zijn dat ik de mogelijkheid had de oorsprong van de kunst van een kunstenaar te zien, h\u00e9t Heiligdom Der Heiligdommen<\/em>, zijn 'Magisch Laboratorium'*<\/sup><\/em>, en niet te vergeten; het beruchte keukendeurtje.<\/p>\n

In de lift naar beneden sloeg de angst me wel even om het hart. Wat moet de familie denken als ik daar aan de deur sta? Is het wel familie of heeft men het uitruimen uitbesteed? Is het \u00fcberhaupt niet comme il faut<\/em> om binnen te mogen kijken? Wellicht beticht men mij van ordinaire lijkenpikkerij!<\/p>\n

Ik liet me niet kennen en verma(a)nde mijzelf: bel aan. Nee<\/em> heb je, <\/span>ja<\/em> kun je krijgen.<\/span><\/p>\n

*<\/sup>zijn eigen woorden (of eigenlijk die van Theun de Vries<\/span><\/a>)<\/em><\/span><\/p><\/div>\n

\n

\"\"<\/p>\n

\"\"<\/span>Hoewol Sjoerd<\/em> in aparte wie hie ik dochs earne respekt foar 'm. Benammen s\u00fbnt it besjen fan dy dokumint\u00eare<\/a><\/span> op Omrop Frysl\u00e2n<\/em>. <\/span><\/p>\n

Dat syn w\u00fbnderlike persoanlikheid ek gelyk myn fassinaasje ferklearret foar dat yrritante kokensdoarke sil s\u00fbnder mis foer foar psychologen w\u00e8ze. <\/span><\/p>\n

Anyway.<\/em> Wylst ik d\u00ear oan it mimerjen wie, betocht ik my ynienen dat dy earmhertiche flet syn l\u00easte dagen yn gie yn de funksje fan in atelier.. Sjoerd<\/em>'s atelier. <\/span><\/p>\n

It wie doe't dat ik my betocht dat it ek de l\u00easte kear w\u00e8ze koe dat ik de mooglikheid hie de oarsprong fan de keunst fan in keunstner te sjen, it Hillichdom Der Hillichdommen<\/em>, syn 'Magysk Laboratoarium'*<\/sup>,<\/em> en net te ferjitten; it beruchte kokensdoarke. <\/span><\/p>\n

Yn de lift nei \u00fbnder sloech de eangst my wol efkes om it hert. Wat moat de famylje tinke as ik d\u00ear oan de doar stean? Is it wol famylje of ha hja it leechmeitsjen \u00fatbestege? Is it \u00fcberhaupt net comme il faut<\/em> om binnen sjen te meien? Miskien beticht men my fan ordin\u00eare lykpikkerij! <\/span><\/p>\n

Ik liet my net kenne en fermoane mysels: belje oan. <\/span><\/p>\n

N\u00e9<\/em> hasto, ja<\/em> kinsto krije.<\/span><\/p>\n

*<\/sup>syn eigen wurden (of eigentliks dy fan Theun de Vries<\/a><\/span>)<\/em><\/span><\/span><\/p>\n

\"\"<\/p>\n<\/div><\/div>

<\/div>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

\"\"<\/p>\n

\"\"En Zo Geschiedde.<\/em><\/p>\n

Even later stond ik onder aan de buurflat. Terwijl ik nog aan het dubben was ('Zal ik wel? Zal ik niet?'<\/em>), openden de schuifdeuren zich en kwam er een enorme tafel met twee mannen naar buiten. (..)<\/p>\n

Gezien de verfspetters ongetwijfeld \u00e9\u00e9n waarop vele van Sjoerd<\/em>'s kunstwerkjes<\/span><\/a> het licht hebben gezien, bedacht ik erbij.<\/p>\n

Profiterend van de open deur liep ik de lift in en liet me naar de hoogste verdieping brengen.<\/p><\/div>\n

\n

\"\"<\/p>\n

\"\"En Sa Barre.<\/em><\/span><\/span><\/p>\n

Efkes letter stie ik \u00fbnder oan de buorflat.
\nWylst ik noch oan it wifeljen wie ('Sil ik wol? Sil ik net?')<\/em>, giene de skodoarren iepen en kaam der in hiele grutte tafel mei twa mannen nei b\u00fbten. (..)<\/span><\/p>\n

Sjoen de ferfspatten grif in tafel w\u00earop in soart fan Sjoerd<\/em>'s keunstwurkjes<\/span><\/a> it ljocht sjoen hawwe, betocht ik derby.<\/span><\/p>\n

Profitearjent fan de iepen doaren r\u00fbn ik de lift yn en liet my nei de heechste ferdjipping bringe. <\/span><\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n<\/div><\/div>

<\/div>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

\"\"Het uitzicht op broer's flat, zoals Sjoerd<\/em> dat ongetwijfeld j\u00e0ren gezien moet hebben.<\/p>\n

Oh.. D\u00e0g, broer! \ud83d\ude00<\/p><\/div>\n

\n

 <\/p>\n

\"\"It \u00fatsicht op broer's flet, lykas Sjoerd<\/em> dat grif jierren sjoen hawwe moat. <\/span><\/p>\n

Oh.. Goeiedei, broer! \ud83d\ude00<\/span><\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n<\/div><\/div>

<\/div>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

[onderstaand beeld uit 'De wr\u00e2ld fan 15 heech<\/a><\/span>', Omrop Frysl\u00e2n DOK]<\/span><\/strong><\/p>\n

<\/center><\/p>\n
\n

\"\"<\/a><\/p>\n

\"\"Eenmaal boven sloeg ik links de galerij op, bewonderde even de andere kant van mijn reguliere uitzicht (lees: broer<\/em>'s flat) want dat zie je ook niet elke dag, en moest vervolgens helaas constateren dat Sjoerd'<\/em>s voordeur inmiddels gesloten was.<\/p>\n

Kak.<\/p>\n

Aarzelend besloot ik aan te bellen. Het duurde niet lang of de deur ging open; een alleraardigste mevrouw deed open, vermoedelijk dezelfde als die ik kort daarvoor vanaf de overkant had zien scharrelen, en stotterend deed ik mijn verhaal.<\/p>\n

Of ik even binnen mocht kijken. Dat ik in feite al minstens dertig jaar overbuurman ben (niet helemaal waar, feitelijk is broer dat, maar het doel heiligt de middelen). Dat ik Sjoerd<\/em> nog van vroeger kende. Dat ik nog niet zo heel lang geleden een selfie met 'm mocht maken.<\/p>\n

Hoewel ik van het ergste uit ging ('Wie bent U? Nee, waarom? We zitten in een rouwproces. Het komt nu niet uit. Wat een raar verzoek. Ga weg of ik bel de politie!'<\/em>) verbaasde de blondine mij, die in vergelijk met de korte Sjoerd<\/em>, bijzonder lang van gestalte was.<\/p>\n

'Geen probleem, hoor. Sjoerd was eigenlijk een beetje van iedereen. Dus zijn atelier ook.' <\/em><\/p>\n

En enigszins overdonderd mocht ik binnen treden.<\/p><\/div>\n

\n

 <\/p>\n

\"\"Wyls boppe sloech ik links de galery op, bew\u00fbndere efkes de oare kant fan myn reguliere \u00fatsicht (l\u00eas: broer<\/em>'s flet) want dat sjogge jo ek net elke dei, en moast spitigern\u00f4ch d\u00earnei konstatearje dat Sjoerd<\/em>'s foardoar yn dy tiid sletten wie.<\/span><\/span><\/p>\n

Kak.<\/span><\/p>\n

Earne tsjinoan hingjend besleat ik oan te beljen. It duorre net lang of de doar gie iepen; in tige aardich frommeske die iepen, nei alle gedachten deselde as dy ik koart d\u00earfoar fan\u00f4f de oare kant hie sjoen skarreljen, en stammerjend die ik myn ferhaal.<\/span><\/p>\n

Of ik efkes binnen sjen mocht. Dat ik yn feite al op syn minst tritich jier oerbuorman bin (net hielendal wier, feitlik is broer dat, mar it doel hilligt de middelen). Dat ik Sjoerd<\/em> noch fan earder koe. Dat ik noch net sa hiel lang lyn in selfie mei 'm meitsjen mocht.<\/span><\/p>\n

Hoewol ik fan it slimste \u00fat gie ('Wa binne jo? N\u00e9, w\u00earom? Wy sitte yn in rouproses. It komt no net \u00fat. Wat in frjemd fersyk! Gean fuort of ik belje de plysje!'<\/em>) fernuvere de blondine mij, dy't yn fergelyk mei de koarte Sjoerd<\/em>, bys\u00fbnder lang fan stal wie.<\/span><\/p>\n

'Gjin probleem, hear. Sjoerd wie eins in bytsje fan elkenien. Dus syn atelier ek.'<\/em> <\/span><\/p>\n

In bytsje oer 't m\u00ead mocht ik binnen komme.<\/span><\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n<\/div><\/div>

<\/div>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

[onderstaande beelden uit 'De wr\u00e2ld fan 15 heech<\/a><\/span>', Omrop Frysl\u00e2n DOK]<\/span><\/strong><\/p>\n

<\/div>