Kategorie: default | Datum/tiid: 26 11 03 - 00:52

Creatief met eamel

't Is tien jaar geleden. Op de kop af. Toen ben ik gestopt met een hobby waarvan iedereen dacht dat dat het ooit m'n werk, m'n muse, zou worden: tekenen. Gestopt vanwege dat, wat m'n leven ook grondig een andere richting in duwde: de pc. Ok, ik kon wel wat tekenen. En om eerlijk te zijn verbaast het me dat ik sowieso nog diploma's gehaald heb, aangezien ik tijdens de diverse lessen voornamelijk poppetjes heb zitten krabbelen. Schriften vol. Geen enkele meester (leraar, juffrouw, whatever) was veilig. Ze zijn alleen door mijn destijds al enigszins cynische mangel-pen vereeuwigd. Ging mijn voorkeur destijds voornamelijk uit naar cartooneske tekenstijlen (vooral omdat het dan niet noodzakelijk hoefde te 'lijken'..), later daarintegen gooide ik mezelf wat op het realisme. Niet dat ik daar enige aanleg toe had, echter was ik enigszins uitgekeken op de altijd scorende en bovenal voorspelbare babietjes en mannetjes met grote neuzen en dergelijke. Dus later is menig familielid kort vereeuwigd tot ik ook hen in een flinke driftbui allemaal tot kleine stukjes heb gescheurd. Ik heb altijd een bohemien willen zijn. Een kunstenaar. Zo'n God in Frankrijk maar dan in Nederland. Financieel aan de afgrond (niet zozeer een directe wens), maar oh zo gelukkig. Want kwelling betekend creatie! Gelukkig met m'n creaties, m'n vrouwen, m'n leven. Het Leven. Dat is wat ik wilde. Zoals die gast, Rutger heet ie, geloof ik.. uit Turks Fruit. Nog zo'n voorbeeld. Alleen gebonden aan eigen gemaakte regeltjes. Schijt aan iedereen. Up yours! Helaas moest ik destijds voor het toelatingsexamen van de Kunstacademie te Leeuwarden een tweetal projecten maken: 1 realistisch en 1 vooral niet herkenbaar (abstract heet dat, geloof ik). De realistische was geen probleem: maak een kunstwerk dat twee ingredienten bevat.. een hand en een theedoek. En dus ondergetekende een pak klei gekocht. M'n hand nagemaakt en een theedoek gedrenk in gips o.i.d. et voila: Kunst... Maar het abstracte had ik wat moeite mee, op z'n zachtst gezegd. Het mocht nl niks voorstellen. Maar hoe in Godesnaam maak je iets tastbaars wat niks voorstelt. het stelt altijd wat voor.. ook al herken je er even niks in. Zal iets met Freud te maken hebben, denk ik. Toen al. Anyway, Kunstacademie werd niks en ik verkoos een jaartje Israel. Naah.. verkoos is een groot woord. Ik moest. Maar da's een andere post waard. Maar goed. het feit dat ik tegenwoordig Rijkschambtenaar ben zegt al genoeg. 't Is nooit wat geworden met de kunst en mij. Maar steeds vaker betrap ik mijzelf op de gedachte pen en papier ter hand te nemen en gewoon m'n kop leeg te tekenen. Die pc pc te laten. Toegegeven, fotograferen is leuk. Photoshoppen misschien nog wel leuker. Maar 't is te makkelijk. Ctrl + Z. Korrektie. Kortom; fouten kun je gewoonweg niet meer maken. Onvolkomenheden worden volkomen. Ik heb A3 papier. Ik heb potloden. Ik heb een officiele schildersezel. En ik heb zin. Niet in vleselijke toestanden. Wel in creeren. Want ooit zal ik wellicht dat voor elkaar krijgen wat ik al vanaf m'n twaalfde loop te roepen: "Over honderd jaar zullen ze me nog kennen...(talent of geen talent)" Steven, m'n (ex-) petekind... lang geleden.



Wat lul je nou Eamel, niks geworden met jou en “kunst”. Je maakt prachtige foto’s!
Maar moeite met abstract snap ik wel, ik krijg maagpijn als ik er te lang naar kijk.
Tarikaji (URL) - 26 11 03 - 06:41



  
Persoonlijke info onthouden?

/ Textile


 

  (Register your username / Log in)

Kattebel:
Verberg email:

Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of email-adres in te typen.