[Kategorie: Melancholie | Datum/tiid: 25 10 09 - 13:50]

Tsjeard's wrald

Ik geef 't heulemaal toe; ik ben de laatste tijd nogal in een mineurstemming, IRL maar ook hier. Hoewel mineur een nogal negatieve klank heeft. Melancholisch is wellicht beter. En hoewel ik er volledig op vertrouw dat dat ook wel weer voorbij zal gaan gelijk een zomers herfstig briesje (raar woord; briesje) brengt deze gemoedstoestand opvallend genoeg een dubbel gevoel met zich mee. Als ik de 'geleerden' mag geloven is 't niet best, melancholie.

"Melancholie is een gemoedstoestand die neigt naar depressie en zich kenmerkt door een verdrietige kijk op het verleden of een onvervuld verlangen."
bron: wiki

Call me weird maar ik persoonlijk ervaar melancholie meer als een hardnekkige jeuk. Zo één die, als je 'm maar lang genoeg hebt gehad, je als vanzelf gaat missen. De voldoening van het krabben. Dat soort dingen. En dat resulteert nog wel eens in het feit dat ik 't ga opzoeken, dat melancholische verlangen, die weldadige deken van sentiment. Gewoon, omdat het kan.

Zo heb ik me vandaag heulemaal gestort op de laatste foto's van mijn broer's appartement, je weet wel; hij die vroegtijdig overleed. Ik was er, de dag erna. In z'n flat. En dat was raar. Zo raar dat ik er de merkwaardige noodzaak van inzag om die flat (zijn 'wereld'), precies zoals hij 't heeft aanschouwd voordat hij definitief z'n ogen sloot, digitaal vast te leggen. Voordat alle spulletjes, zoals hij ze ooit had neergezet, opgehangen, weggestopt of weggegooid, door de gemeentelijke vuilverbrander naar de eeuwige jachtvelden voor derdehandsmeubels zouden worden getransporteerd. 

Het produkt van deze melancholische ijver is hier te vinden (vergeet vooral niet je geluid aan te zetten). 't Is niet veel, 't heeft hoogstwaarschijnlijk op jou een Prozac-effect, maar voor mij wederom een manier om mezelf te verenigen met datgene wat er allemaal gebeurde deze zomer.
Melancholie: I love it. Bij tijd en wijle.

Zo. Nu film kijken: ineens stond UP op m'n pc... 


[Kategorie: barf | Datum/tiid: 25 10 09 - 10:18]

Jenkalarm

De buren (buren 1) hebben sinds kort een kattenalarm. Het ding, qua vorm vergelijkbaar met een rookalarm zoals je dat aan je plafond zou hangen, maar nu met woorden erop in de strekking van 'Cats-nog-wat' en liggend op de grond. Weliswaar aan hunnie kant van de schutting maar dan wel weer aan mijn kant van hunnie tuin. Ik had geen idee dat die dingen bestonden; kattenalarmen.

Ik kwam er achter toen ik gistermiddag, tussen twee versies van Bach en Gounod's Ave Maria door, meende een irritante pieptoon te ontwaren. Als ware het een autoalarm. Maar daarvoor klonk het te dichtbij. Iets met mijn pc, wellicht? Nee, te ver af. Er nog niet uit of ik nu geïntrigeerd of geïrriteerd moest zijn stak in mijn hoofd door het dakraam. Gelukkig stond die open. Het geluid leek nu al een stuk dichterbij en het was kennelijk buurman nummer 2, van de andere kant, ook al opgevallen; nerveus scharrelde hij door zowel mijn als zijn tuin met in zijn hand een hark. Met zo'n lange stok. Op mijn vraag of hij wist wat er aan de hand was werd me een en ander duidelijk; het nieuwe speeltje bij de buren. Ook buurman 2 werd kennelijk het teveel.

U moet weten; buren 1 wonen hier nog niet zolang. Misschien nog niet eens een jaar. De rest van dit blok is in het bezit van 1 of meerdere miauwende haarballen. Je hebt 'Grijsje' van hen van de hoek. Uzi en Winnie van hiernaast dus, dan die van mij (Syb en Sytse) en dan nog een hele trits van die naamloze poepmachines. Kortom; poezenwalhalla hier. Maar dit terzijde.

Buurman 2 en ondergetekende ontwaarden, na enig zoekwerk want verstopt, het loeiende gevaarte. Onder een struik. Buurman 2, slagvaardig als altijd, joeg de hark over de schutting en deed iets, geheel tegen de verwachting in (ik had 't geval hoogstwaarschijnlijk een onherstelbare hengst gegeven); heel secuur plachtte hij de schijf op te tillen en naar ons toe te halen. Nadat de batterij zorgvuldig was verwijderd (God; wat een rust!) en 't deksel er weer op gezet werd 't alarm-wat-geen-alarm-meer-was weer terug gelegd. "Zo.", zei buurman 2 resoluut;"laat ze nu maar denken dat 't alarm z'n werk heeft gedaan." en ging vervolgens verder met z'n zoldertrap.

Buren 1 hebben sinds een half jaar een baby. Hun eerste. 't Kind slaapt, of hoort dat te doen, nét naast mijn gehorige muur. Die van mijn slaapkamer, moet u weten. En laat dat nou net iets zijn wat 't kind niet doet; slapen. Wel Jenken. Met een hoofdletter. Op de meest onwaarschijnlijke tijden. En nu vraag ik mij af; bestaat er zoiets als een baby-jenk-alarm?


[Kategorie: Melancholie | Datum/tiid: 21 10 09 - 19:18]

De kop leeg

(jankpost-alert)

Een baas die me niet begrijpt (of ik hem niet, daar wil ik van af zijn), een dode broer, een buggy relatie, een midlifecrisis-op-z'n-hoogtepunt (wat zich uit in de vraagstelling;"Hoe vul ik in Godsnaam die resterende veertig jaar?!?"), een opgegeven kinderwens, het akelige vooruitzicht op die achterlijke feestdagen, al-15-jaar-geen-vakantie-gehad en, ondanks een florissant salaris, geen nagel om m'n reedt te krabben (hoe krijg ik 't voor elkaar?).

Kortom; een uitgelezen moment om 'ns lekker te verdrinken in een fikse poel van zelfmedelijden. Shoot me. Only human.

Maar soms.. soms moet 'de kop leeg', zoals wij Fraizen, plegen te oreren. Gewoon nergens aan denken. Tunnelvisie op 't niks. Blanco. De ideale omstandigheid daarvoor is vertoeven in een plek waar je alleen jezelf tegenkomt; zoals bijvoorbeeld De Deelen in Friesland. De fortuinlijke followers van den twitterende eamel hebben dit spannende avontuur hedenmorgen mogen kunnen volgen d.m.v. beeld, tekst en geluid. En aldus geschiedde; 07.37 uur, zonsopkomst, stond ik daar, alleen, tussen 't riet, een kluit ooievaars, een gefragmenteerde waterplas en wat verdwaalde konijnen. En, mijn God; wat een r-u-s-t.

Uiteindelijk heb ik 't drie uur volgehouden. Drie uur lopend, fotograferend, twitterend, filmend, denkend. Volledig Zen, van top tot teen. Emotioneel alles Feng Shui, heulemaal Yin en Yang tot ik er scheel van keek (en drie Polen Duitsers tegen 't vissende lijf liep. Voor moi hét teken om mezelf naar huis te beamen).

One man, one mission; de kop leeg.
En Hij zag dat het goed was... ;-)

de kop leeg | 21 oktober 2009
(click pic 4 big)

 *Overigens geen idee wie Hilly Gjaltema is. Ze is echter kennelijk iets minder fortuinlijk dan den eamel. Daarentegen heeft zij wel haar eigen bankje.. 


[Kategorie: Filmpke | Datum/tiid: 18 10 09 - 23:13]

Domi sumus


[Kategorie: Filmpke | Datum/tiid: 16 10 09 - 07:13]

Blair Witch-alike nieuwsgierigheid

Zoveel angst voor zo weinig geld... :-)

 

[Kategorie: Euh | Datum/tiid: 15 10 09 - 23:45]

(..)


[Kategorie: zucht en seau | Datum/tiid: 14 10 09 - 22:29]

Dust

Goed.

Schilderen? Naahh.. leuk maar teveel werk. Foto's dan? Pfff... dat doen er zoveel. Tuinieren? Boringggg. Kinderen? Te laat. Webloggen? Been there, done that...

Hm. Toch es een hobby zien te vinden die me de komende vijf- en twintig jaar wél bezighoudt.

Suggesties? ;-)

-edit-
1. Must be def. a midlifecrisis
2. Smiley toegevoegd wegens vermeend vergeten
3. Commentaarsectie aangepast
4. Komt na 3
5. ;-)

Free counter and web stats