Jo besjogge no de kategory 2003

TaDa

Life is like a box of ♫♪♫♪♫

TrochPosted on 0 Comments162 x besjoen

Soms.

Soms lijkt alles voor de wind te gaan; een enorme rust in je lijf, genotsmiddelen (nog) bij de hand, een project wat als een tiet lijkt te lopen en op de achtergrond de w-a-a-n-z-i-n-n-i-g hemelse klanken van Hannibal's soundtrack met als absoluut hoogtepunt het nummer Dear Clarice van The Lyndhurst Orchestra/Gavin Greena (Feat. Sir Anthony Hopkins) met als goede tweede; Virtue

"I can think of nothing less pleasurable than a life devoted to pleasure."
JOHN D. ROCKEFELLER, JR.

I'm not in love

Liefde is een vreemde ziekte


 

filmVrijdagmiddag. Rond drie uur. Ik ben aan 't werk maar voel ineens een dringende behoefte mezelf te trakteren op een rookpauze. Ik loop naar boven, voorzie mezelf van een dubbele Cappuccino en loop relaxed naar het rookhok. En ineens… Oh, halleluja; daar staat zij. Helemaal alleen. 

Mijn Muze!

God. Nu moét ik wat zeggen. U moet weten; ik heb over het algemeen geen schaamte bij de dames. Het maakt me allemaal geen ene moer uit; ik lul lekker met hen. Niks onzekerheid. Hup, kletsen.

Maar niet bij hààr.

Om vage redenen sla ik altijd dicht in haar aanwezigheid. Of zeg de stomste dingen. Dingen die werkelijk nergens op slaan, zaken die niets met de desbetreffende situatie van doen hebben en vooral nergens naar toe leiden behalve het opgooien van niet-begrijpende blikken en maar vooral onbegrepen humor. 

Anyway. Gistermiddag.
Daar staat ze dus. In het rookhok. Met een pakje sigaretten in haar handen. Alléén. En ze is treurig. Koetjes en kalfjes dan maar. En, oh glorie, ze loopt niet gelijk weg (dat effect wil mijn 'dichtslaan' ook nog wel eens hebben).

We hebben zowaar een leuk gesprek. Na verloop van tijd moeten we weer aan het werk. Het 'toeval' wil dat ik op haar afdeling moet zijn. 

 

Eenmaal daar kan ik alleen maar sneaky uit mij ooghoeken haar zien zitten (zie stiekeme foto. Creepy, I know… ). Elke keer als ik dan weer een grappige opmerking denk te plaatsen zie ik haar lachen. 

Ik stap op haar toe.

"Zeg. Op 't risico af dat ik nu vreselijk voor lul sta wil ik je wat vragen. Zou jij zin hebben binnenkort met mij uit eten te gaan? Een kroegje doen? Filmpje?"

Ze kijkt me aan, met grote ogen.

"Euh. Euhm. Daar moet ik nog even over nadenken. Wel leuk dat je dat vraagt." En ze lacht.

"'Het is maar een vraag, hoor. Voel je alsjeblieft niet onder druk gezet. Ik begrijp 't als je 'nee' zegt."

(Ze is gerelateerd aan iemand. Maar ik heb een vaag vermoeden dat niet helemaal loopt zoals zij zou willen)

"Je laat 't maar weten, mocht je belangstelling hebben."

En ik taai af. Staart tussen m'n benen. 

Later stuur ik haar nog een mailtje. Of ze alsjeblieft mijn brutaliteit wil vergeven. Dat ik haar niet ten huwelijk vroeg maar gewoon een etentje. Ja, ja. En dat het niet mijn bedoeling was haar zo te overdonderen.

Watje dat ik ben. 

Ik krijg een reply: dat ik haar zeker overdonderd had. Maar dat ik wel lef had haar te vragen. En dat zij dat positief bedoelde. 

Love this game  😍😳

 


[ADVERTINSJE]



Fast Fez

الله أَكْبَر


 

H ij is vroom. Hij is moslim. Hij is een collega. Hij is een imam.

En hij is slim…

We groeten elkaar bij de uitgang, vanavond. Bij het verlaten van onze werkplek. Een ieder gaat zijns weegs. Ook onze Imam. Sympathieke man.

Het is duister als we bij onze auto's arriveren. Nog een laatste groet en ik ben als eerste weg. 't Gaat verbazend goed, dat verkeer. Maar tussen Krimpen en Rotterdam gaat 't mis; files, files, files. Rij-en dik.

Hoewel ik een oppas-date in het verschiet heb kan ik niks anders doen dan wat wazig voor mij uitkijken. Wachten tot ik een ons weeg. Net als de rest wederom conformeren aan de situatie. Duizend rode lichtjes. 

 

Tot ik plots –in a glimp- in m'n achteruitkijkspiegel zwaailichten ontwaar.

Een uit de kluiten gewassen ambulance die met grote moeite de file in de lengte probeert te passeren begeleidt door hoog jankende sirenes. Uiteindelijk blijkt toch iedereen verbazend snel te leren: de één na de ander kiest opzij. En met hoge snelheid wurmt de gele bus zich een weg door de menigte.

De rest van ons moet gewoon wachten. De ziekenbus passeert ook mij op hoge snelheid. En met hem… onze Imam.

Hij heeft besloten met Allah's hulp al zwaan-kleef-aan achter de de ambulance aan te jakkeren in z'n rode Panda, de rest verbluft achterlatend. Voor ik het in de gaten heb zie ik z'n achterlichten al vervagen in de verte.

Maar ja; 't is Suikerfeest. Dan is zoiets geoorloofd.
الله أَكْبَر

 


Aukje

van Ginneken in de Playboy. #zucht

 


 

Toegegeven, ze is inmiddels alweer enigszins milf belegen uit het licht van de publieke schijnwerpers, maar Oh Godes-nog-an-toe.. wat is was ze prettig!

Persoonlijk door hen gejat uit deze. En ja, wat doet een zichzelf respecterende Eamel dan? Pcies!

Die Aukje

Doet ze nog aan GTST, overigens? Nee, hè?
Damn shame.

💘❤💓


 

[ADVERTINSJE]

Krimpen is kut

Just another day at the office

 


 

Eamel at work.

Gipsplaten aan 't plafond.

Structuurwanden.

Klein bureau.

Verboden te roken.

Koffie? Twintig minuten lopen.

Radio? Welnee. Je hebt meer collega's; zoveel mensen, zoveel smaken. Dus geluid nihil.

Om pieperloos binnen te komen ben je idem twintig minuten bezig.

Kortom; volkomen inspiratieloze kut-omgeving.

Times do change. Nog elke dag is het gemis groot. Maar ja.. je mag niet eamelje; je hebt werk, toch?

Hoe dan ook. Het valt om de dooie donder niet mee te conformeren aan een nieuw arbeidsregime op/in een nieuwe werkplek.

Blègh. Vooruitgang is kut. En Krimpen ook.

 


 

♥ Dag, Noordsingel ♥

Partir, c'est mourir un peu I

 


 

Z ij is oud. Héél oud. Van 1872, dus honderd eenendertig jaren heen. 

Ze heeft haar vleugels uitgeslagen in hartje Rotterdam en ze is majestueus. Ze is mooi, ze is 'thuis' en 

ze is verleden tijd

Ambtenaren, beleidsmakers en zij die 'het nodig achtten' hebben ons doen scheiden. Efficiëntie het hoogste goed, arbeidsvreugd is ondergeschikt. Volksbuurt versus industrieterrein.
Gezelligheid versus kil en koud

Ik zal haar missen; zij was is mijn inspiratie… 😥😢😭

 


 

Kermis

Opa Mopperkont (weer) heeft wat te zeiken


"ker·mis (de ~, ~sen) – 1 volksfeest in de buitenlucht met kramen en attracties (Belg.)"

 

Het is kermis in OB, op het meest treurige plein van Nederland. Wat dat betreft, heeft die Dikke van van Dale helemaal gelijk: kramen en attracties. Om en nabij de tien, welteverstaan. En dat is 't zo ongeveer.

Maar een 'volksfeest'? Mwèh.

Twee keer per jaar hebben we het genoegen.

Voor een gemiddelde van 3 à 4 euro mag je mee. Met de Octopus (bestaat die ook al niet sinds de krijttijd?). Of tien kogeltjes verbrassen voor 2,5 euro. Voor de rest heb je nog wat van die grijpers met een hier en daar verdwaalde Ninja-turtle (..). Voor iets meer dan een euro.

Nee, dan vroeger.

Het toeval wilde dat uw Eamel eventjes moest pinnen en gedwongen werd de botsauto's te passeren. En hoewel de attractie slechts bevolkt werd door een stel ondermaatse skinheads (komt dat weer in de mode?), welke geheel niet gestoord werden door de klanken van Making Your Mind Up, moest ik wel weer terug denken aan toen,  mijn Heerenveen, halverwege de jaren tachtig.

 

Destijds was het nog een feest, de Pinksterkermis van 'ons'. Slechts één keer per jaar en daardoor erg groot en drukbezocht. En vanwege de centrale ligging van die plaats een van de toonaangevende kermissen van het Noorden.

En dáár keek je nog naar uit, als kind. Niet meer kunnen slapen van de opwinding. De hele familie bij langs vanwege een chronische geldwens.

Met datzelfde gezin naar de Kermis (zie de hoofdletter), uiteraard op zaterdagavond. De ene attractie nog groter en exotischer dan de andere. Je keek je ógen uit.

Maar ja, je had toen ook geen Playstation twee's, pc's en ander modernistisch speeltuig. Nee, je had de Kermis. Eerst als kind, later als vroegtijdig hangjongere. Indruk maken op de, uit bijbehorende dorpen opgerakelde, boerendochters in leggings, zwaar opgemaakt.  Waren de suikerspinnen ook niet groter, toen?

Kermis is geen kermis meer. Probeer heden-ten-dage maar es met je gezinnetje een avondje kermis te doen. Voor datzelfde geld zit je tegenwoordig breeduit in de Efteling. Kermis is commercieel geworden. Vanwege recessie blijven spectaculaire attracties achterwege en wordt omzet gegenereerd door de bezoekfrequentie op jaarbasis te verhogen.

Ik zie 't somber in voor de Nederlandse kermis. Maar dat kan ook aan mij liggen, natuurlijk.

 


↓
>