Chim Chim Cher-ee wat rijmt op melanchol-ie...


Het moet op een ordinaire vrijdag geweest zijn, ik weet dat nog goed, want het was vorige week.

We kijken de film Saving Mr. Banks, ‘mijn lief’ 🤢 en ik, ondanks dat ik m’n twijfels heb als ik de plot lees; een Disney-film over het ontstaan van een DisneyfilmMwèh (Disney = zuuropwekkende moralisme).

Enfin. De film begint en gelijk gaat het mis; ik kén die intro! En ineens: BAM!


Ik ben een jochie van twaalf, dertien jaar. Ergens in de jaren tachtig van de vorige eeuw. Het is zondagochtend vroeg, iedereen slaapt nog. Ik zit als een mini-kleermakertje in mijn Schotse-ruit-pyjama wederom illegaal in Deit’s platenkast te grasduinen. Het duurt niet lang of mijn oog valt op een verzamel-LP van The New Christie MinstrelsThe Greatest Hits. Helemaal ontroerd van (kinder)liedje ‘Chim Chim Cher-ee’ wegens vermeend melancholische majeur (geen idee hoe zoiets heet) en maar ook het, daarentegen übervrolijke ‘Green Green‘, met Barry –Eve Of Destruction– McGuire’s onmiskenbare bouwvakkersstem.


Terug naar de film. Of het nou kwam door voornoemde herinnering, de roerige tijd waarin ik leef, het intro-gedichtje -voorgelezen door Colin Farrell‘s zoetgevooisde timbre-, het breekbare achterliggende pianowerkje, de sfeer van de beelden an sich, de gevolgen van mijn chronische vermoeidheid of juist àlles bij elkaar -geen idéé- maar op dat moment schiet ik he-le-maal vol. 😭

Niet van verdriet, welnee, maar wél van een gezonde dosis weemoed ende melancholie. Nét als toen ik de melodie voor het eerst hoorde, binnen de veilige kaders van mijn jeugd (maar dat wist ik toen nog niet).

Hoe het ook zij; dat ik er veertig dertig jaar later achter moet komen dat mijn oh, zo geliefde ‘Chim Chim Cher-ee’ uit het brein van Mary Poppins’ auteur Helen Lyndon Goff P.L. Travers ontsproten is en niets heeft van doen met The New Christie Minstrels, beschouw ik dan maar als een smetje op een verder memorabele herinnering.

Of ik geef gewoon Walt Disney de schuld. Ik had toch al een hekel aan ‘m.


Méér

The Bigger Picture Zondagswijsheid voor iedereen

Soms.. soms dien je jezelf een stevige schop onder je aars te geven om bepaalde zaken in een ander perspectief te bekijken. Wekenlang heb je jezelf laten verzinken in een poel van zelfmedelijden, afvragend waarom en hoe het zover had kunnen komen.

Jaren geleden was onsch aller Mr. Max Moscowitz onderwerp van een of ander This Is Your Life-aftreksel. Hem werd gevraagd hoe hij ‘t toch zo goed had kunnen bolwerken, het feit dat zijn hele familie vergast is in strafkampen ten tijde van de Tweede Wereldoorlog. Max dacht na en gaf gedecideerd antwoord: “Relativeren. Relativeren tot Nul.”

En hoewel dat niet voor alles opgaat, wat misschien wel beter is, is deze uitspraak me altijd bijgebleven.

Je kunt blijven hangen in dat-wat-was-maar-niet-meer-is of juist jezelf een nieuwe visie aanmeten, gebruik makend van datgene wat je tot dan toe dwars gezeten heeft. Maak van je probleem een uitdaging. Zodat je later kunt zeggen; “Het was even door de zure appel heen bijten maar kijk; ‘t is beter zo…”

Zondagwijsheid, u kostenloos aangeboden door wij van eamel, eamel & eamel.

Geen dank.

Verval I Us Heit

Luister. Ik ben een volwassen vent. Ik grossier niet in emoties. Afhankelijk van de situatie zullen we maar zeggen. Maar met het volgende heb ik ‘t toch nog wel eens moeilijk…

Dit zijn dus mijn ouders. Trotse ouders zelfs. Jawel. Met drie trotse zonen. Want deze zonen hebben ouders waar de moderne soapperikelen aan voorbij zijn gegaan.

Geen scheidingen. Geen vreemdgangers (althans; niet waarvan ik weet). Niets van dat al. Gewoon een stel gelukkige senioren.

Mensen die ooit hard hebben gewerkt voor hun offspring. Een trotse vader die ooit de verantwoordelijkheid droeg, niet alleen voor z’n gezin, maar ook nog ‘ns voor die van een paar honderd medewerkers toen hij destijds nog directeur was van een drietal bedrijfskledingfabrieken.

Een moeder, die probeerde een winkel te runnen, zonder voorkennis of ervaring en daar wonderwel (veertien jaren lang) in is geslaagd. Een vader die ik destijds nauwelijks gekend heb, gewoonweg omdat hij er nooit was. Ik was een moederskindje. Destijds.

Hardwerkende mensen.

Het ging mis.

Door een textielmalaise. En een Griek die het noodzakelijk achtte om de salarissen van 175 mede-Grieken achterover te drukken. Systematisch. En een (Friesland-) Bank die dankzij deze affaire de geldkraan dicht draaide.

Mijn vader heeft destijds getracht, uit eigen zak, voornoemde salarissen veilig te stellen. Het mocht niet baten. De Zee Bedrijfskleding was niet meer. Ik heb mijn vader nog nooit zien of horen huilen. Toen wel. Voor de telefoon. Hij belde vanuit het GAK, te midden van z’n eigen medewerkers.. en kon niets uitbrengen behalve wat stil gesnik.. Hemeltergende stilte.

Hij heeft daarna nog jaren iets in de textieldruk gedaan, als agent. Met hart en ziel. Want als een de Zee wat doet, doet ie ‘t goed. En vol overgave.

En nu. Nu zijn ze oud.

Van de week moest m’n vader erkennen dat hij de ladder niet meer op durft om een dakgoot schoon te maken. Hij werd kwaad. Kwaad op z’n leeftijd. Kwaad omdat hij doof aan ‘t worden is. Kwaad dat hij nauwelijks meer iets ziet. Kwaad dat zijn vrouw twee kunstheupen en -knieën heeft. Kwaad op verval…

Mijn ouders. Ik heb die twee nog nooit zo gelukkig met elkaar gezien als de laatste jaren.

En hoewel we ‘t niet altijd eens zijn; ze verdienen een standbeeld…. Absoluut.