Chim Chim Cher-ee wat rijmt op melanchol-ie...


Het moet op een ordinaire vrijdag geweest zijn, ik weet dat nog goed, want het was vorige week.

We kijken de film Saving Mr. Banks, ‘mijn lief’ 🤢 en ik, ondanks dat ik m’n twijfels heb als ik de plot lees; een Disney-film over het ontstaan van een DisneyfilmMwèh (Disney = zuuropwekkende moralisme).

Enfin. De film begint en gelijk gaat het mis; ik kén die intro! En ineens: BAM!


Ik ben een jochie van twaalf, dertien jaar. Ergens in de jaren tachtig van de vorige eeuw. Het is zondagochtend vroeg, iedereen slaapt nog. Ik zit als een mini-kleermakertje in mijn Schotse-ruit-pyjama wederom illegaal in Deit’s platenkast te grasduinen. Het duurt niet lang of mijn oog valt op een verzamel-LP van The New Christie MinstrelsThe Greatest Hits. Helemaal ontroerd van (kinder)liedje ‘Chim Chim Cher-ee’ wegens vermeend melancholische majeur (geen idee hoe zoiets heet) en maar ook het, daarentegen übervrolijke ‘Green Green‘, met Barry –Eve Of Destruction– McGuire’s onmiskenbare bouwvakkersstem.


Terug naar de film. Of het nou kwam door voornoemde herinnering, de roerige tijd waarin ik leef, het intro-gedichtje -voorgelezen door Colin Farrell‘s zoetgevooisde timbre-, het breekbare achterliggende pianowerkje, de sfeer van de beelden an sich, de gevolgen van mijn chronische vermoeidheid of juist àlles bij elkaar -geen idéé- maar op dat moment schiet ik he-le-maal vol. 😭

Niet van verdriet, welnee, maar wél van een gezonde dosis weemoed ende melancholie. Nét als toen ik de melodie voor het eerst hoorde, binnen de veilige kaders van mijn jeugd (maar dat wist ik toen nog niet).

Hoe het ook zij; dat ik er veertig dertig jaar later achter moet komen dat mijn oh, zo geliefde ‘Chim Chim Cher-ee’ uit het brein van Mary Poppins’ auteur Helen Lyndon Goff P.L. Travers ontsproten is en niets heeft van doen met The New Christie Minstrels, beschouw ik dan maar als een smetje op een verder memorabele herinnering.

Of ik geef gewoon Walt Disney de schuld. Ik had toch al een hekel aan ‘m.


Méér

Mooi weer gedigt En als Julius Dreyfsandt het zegt ...


als vrouw
zo krachtig
in haar eenvoud
is haar omvang 
zo allemachtig

als een Rubens
zie ik haar
de schoonheid
van veel en 
al haar vormen
die mijn gevoelens
bestormen

haar woeste haren
maken mij ruig
en met
de spanning
van haar
blanke vel
blijft mijn tong
plakken aan
mijn droge huig

met haar diepe
glazige ogen
is zij als
een vragend beeld
met een koele
passie mij nemend, 
zij die mij
nimmer verveeld

julius dreyfsandt zu schlamm

Ode aan de Vrouw

Wonderschoon, beeldschoon
Schone schijn
Schijn bedriegt
 
Soms…
 
Aantrekkingskracht
Verleiding
Ik bouw… op
Mooie ogen
Passionele betogen
Dit is een ode aan de vrouw

Nu…

Hartstocht
Liefde, de lammetjes dartelend in de wei
Verliefdheid, heimee,
Zon
Samen zijn, zij aan zij
 
Zij…
 
De vrouw, zo anders
Zo complex, soms niet te begrijpen
Moeilijkheden, dilemma’s
Vorming,
Tederheid, onbereikbaarheid

Ver…
 
De vrouw, haar oren
Haar ogen en puntje van haar neus
Zo echt, puur en heus
Herinneringen, herkenning vrijheid
 
Altijd…

Ik wil bij haar zijn, voor altijd
De vrouw, niet te vervangen, een feit
Zonder spijt, loos wordt de tijd
Een goed begin,
Met haar het weekend
 
In…
 
De dichter (link deaud)