Jo besjogge no de kategory Bizar

4.000.000+

~ En U Was Erbij ~

Troch Posted on 0 reaksjes 133 x besjoen

6133 dagen geleden ben ik met dit marginale blogje begonnen
Of eigenlijk 16 jaar, 9 maanden, 15 dagen gelee. 
Of 201 maanden en 15 dagen, inclusief vandaag.

Wat eigenlijk wil zeggen dat ik 529.891.200 seconden (óf 8.831.520 minuten) geleden kennelijk niks anders om handen had.

Vanuit een ander perspectief bekeken kun je stellen dat er ergens in die 147.192 uren van die 6133 dagen (óf 876 weken en 1 dag, óf 1680,27% van een 365-dagen tellend jaar) meerdere mensjes de tijd én de moeite hebben genomen zich te laven aan de ‘content’ van de website voor u.

Hoe het ook zij; stilletjes en ongemerkt zijn we de VIER MILJOEN bezoekers/pageviews voorbij gestreefd, alhier. Hoera!

Als dàt geen mooi bruggetje maakt naar de onderstaande foto, welke ik afgelopen nacht van ‘s mans balkon heb geschoten, dan weet ik het niet meer.

Anyway. Op naar de 8.000.000. Peace out! 🤘😎

Who needs hoveniers anyways?

Go home bamboe, you're drunk.

Troch Posted on 0 reaksjes 98 x besjoen


[Zoek de verschillen. Beweeg je muis over de foto’s voor een voor-na impressie]


Je zal wel denken; ‘Heb je hem weer met z’n tuin. Maak jij nou nooit iets mee, Eamel?’

 

Nou, om eerlijk te zijn; nee. Ik ben, door diverse oorzaken waarmee ik je verder niet zal vermoeien, nou eenmaal niet in de gelegenheid op vakantie te gaan of dagjes-uit en dus haal ik mijn levensvreugde o.a. uit de inhoud van mijn tuin.

Maar je hebt gelijk als je zegt dat mijn hortus je zo onderhand je neus uit komt en dus denk ik dat het beter is dat onze wegen zich hier scheiden. Geen zorgen; het ligt niet aan jou, het ligt aan mij. 😂

Zo. Nu we dat uit de weg hebben even over het volgende.

Wie ‘t hier (én op de Feestboeks) wél een beetje gevolgd heeft weet dat de levensvreugde hier qua tuin de laatste tijd nogal ver te zoeken was.

Ik werd aldus getergd werd door een vergeten bamboestruikje wat zich ongevraagd als een nazistisch totalitaire dictatuur over een nutteloos stukje achtertuin had ontfermd.

Toen bleek dat hoveniers kennelijk in dit jaargetijde in het geheel geen belang hebben bij werk (geen énkele reactie!) diende ik de spreekwoordelijke koe dan maar zélf bij de horens te vatten.

Hoewel mijn aandoening nauwelijks enige fysieke inspanning toelaat -althans; langer dan een half uur want chronische vermoeid- kan ik niet anders concluderen dat ik dat fascistoïde tyfus-onkruid (excusez le mot) er best wel netjes onder heb gekregen.

Let wel; zonder de ‘hulp’ van de Monsanto‘s, buurmannen en anderzijds geschikte apparatuur van deze wereld 👊😎

Kortom. Eindstand:

bamboe – eamel = 0-1


(Ter bewijsvoering én het feit dat ik teveel tijd heb, ben ik zo vrij geweest één en ander op beeld te zetten. Een soort van ‘opdat we niet vergeten’-Erlebnis. Je weet tog.)


2 - Voor
2 - Na


Hekje twee; hoerentoeter

#klussemeidurk

Troch Posted on 0 reaksjes 185 x besjoen


ÉÉN.

Ik was ‘m helemaal zat, die heg.

Die stond er maar groot en vormloos te zijn en maakte -al dan niet bewust- mijn postzegeltuintje tot één grote hagenbeuk beukenhaag

Daarbij opgeteld zag ik door de heg de hondjes niet meer en dus restte mij als lord of the mansion maar één laatste redmiddel; de bijl erin (in de heg, niet in de hondjes).

Dat was makkelijker gezegd dan gedaan want de wortel ervan reikte zowat tot aan China maar gelukkig kreeg ik hulp van Ome Willem en toen was het in een poep en een scheet gedaan; wèg heg.

Vervolgens een overdaad aan graszaad op de kalende plek, beetje koeienmest en een beetje water en nu maar afwachten.

Anyhoo.


TWÉÉ.

Het doet pijn om toe te geven maar dat andere hekje was inderdaad spoeglelijk. En dus besloot ik er nieuwe hagenbeukjes beukenhaagjes tegen aan te plakken opdat dit huis een beetje de/het cachet van eertijds krijgt.

Want bij oude huizen horen oude hagenbeukjes beukenhaagjes en niet van die lelijke Buxussen en zo. Je weet tog.

Zo gezegd, zo gedaan. 

Hagenbeukjes beukenhaagjes: check.


DRIÉ.

Bleef de kwestie van de weglopende hondjes als mevrouw en ik weer eens op de buitenbank plaatsnamen om de laatste zonnestralen van de dag mee te pikken; er moest een afsluitend tuinhekje in.

Gietijzer? Mooi want klassiek maar -helaas- hekjes op Marktplaats pasten niet, waren veels te duur of werden in Lutjebroek aangeboden en dus moest ik, tegen beter weten in, er dan zelf maar één maken. Van hout, uiteraard.

Ik had nog een schuttingpaal liggen, wat verf en scharniertjes en na wat passen en meten was -ie klaar; mijn hekje. Vervolgens wat palen de grond in, beetje cement erbij voor de stabiliteit en het was toen dat ik erachter kwam dat ‘t hekje zo scheef was als een hoerentoeter.

Maar omdat ik er geen zin meer in had zou ‘t me werkelijk aan de anus oxideren wat een ander ervan vond, en dus besloot ik ter plekke dat het goed was. Kortom; hekje klaar.


VIÉR.

Helaas was ik vergeten het hoogteverschil van de tuin in mijn berekeningen mee te nemen met als resultaat dat mijn hekje niet open of dicht kon. Kut. Déjà vu werd mijn deel. 

Omdat ik geen stratenmakende connecties heb werd ik gedwongen mezelf dat in één dag bij te brengen. En verdomd; zes drie uur en heel veel aan beloofde spierpijn later lag daar een nieuw -waterpas- (!) padje en kon m’n hekje open. Hoera!

Scheef als een hoerentoeter. Maar als je je ogen dichtknijpt tot een spleetje zie je daar op een afstandje niks van. Sort of.

Dirkjan! uit de vloei

Busted! Diefstal Voor Dummies

Troch Posted on 1 reaksje 51 x besjoen

Hij die een zaak die hem niet toebehoort, bedrieglijk wegneemt, is schuldig aan diefstal. 
– (art. 461 Belgisch Strafwetboek).

Omdat mijn mevrouw onze gezamenlijke afspraak heeft geschonden (“We doen met Kerst niet aan kadootjes, hoor!”) en dus gemeend heeft er goed aan te doen iets voor uw Eamel onder de boom te leggen, kon ik niet anders dan zelf ook op zoek te gaan naar iets voor haar.
#biatch #morelechantage

Omdat het geld mij ook niet op de bevallige rug groeit moest ik creatief zijn en besloot ik me dit jaar eens te wagen aan proletarisch winkelen.

Voor alles een eerste keer, nietwaar?

Ik stap een willekeurige winkel in, zie een leuk geschenkverpakking-kje met wat badluchtjes en dergelijke, dat vinden vrouwen leuk, en besluit dat volkomen ongezien in mijn binnenzak te prakken.

Helaas past zoiets niet want manboobs hebben ook ruimte nodig, en dus heb ik de boel de boel gelaten en een leuk trosje bruine bio-bananen laten inpakken.

Groot was echter mijn schrik toen ik niet veel later beveiligingsbeelden via de Whatsapp ontving waarop onderge-tekende druk bezig is ongeoorloofd een geschenkverpakking tot zich te nemen. 

Moraal van dit verhaal; jat nooit spullen uit de winkel waar je mevrouw haar betaalde werkzaamheden verricht. (..) Of, volgens Koningin Maxima‘s legendarische woorden; “Den Eamel is een beetje dom.”

Ik wens U een Plezante Kerst, veel Liefde en nog meer Kadootjes toe.

18.720 Minutes Of Fame "I loathe narcissism, but I approve of vanity. -Diana Vreeland"

Troch Posted on 0 reaksjes 62 x besjoen

“Everyone will be famous for 15 minutes.”
– Andy Warhol


Het was de avond nacht ochtend waarin het merendeel van de inwoners van Amerikanië uit protest besloot te breken met het huidige politieke systeem en massaal te stemmen (spiegeltje) op een narcistische, megalomane, seksistische racist als president Trump.

donald-trump-with-no-nose

Verder niet zo heel erg van belang, we waren er tenslotte allemaal bij, maar het was ook de ochtend waarin 4.982 6.423 10.539 14.498 facebookende wereld-burgers besloten dat een achteloze, door mijn gemaakte opmerking onder een bericht van The LAD Bible inzake een vermeende tweet van voor-noemde malloot die morgen tot hun favoriete comment maakte.

Nu is ijdelheid mij vreemd, iedereen die mij een beetje kent weet dat ik nou eenmaal de bescheidenheid zelve ben #kuch maar desalniettemin voelde ik de noodzaak, in de euforie die volgde op mijn Magnum Opus als het om ‘gevatte’ commentaren gaat, U, beste lezert, hierin deelgenoot te laten maken.

Anyhoo. Even voor de annalen; of ‘t nu waar is of een memeDrumpf schijnt getwitterd te hebben dat wanneer hij verkozen zou worden, hij MW2 zal remasteren.

Nu had ik op dat moment geen idee had wat hij met MW2 bedoelde, ik vermoedde zo’n typische Amerikaanse catchphrase-dingetje zoals het dubbelzinnige Where’s the beef? destijds, maar gezien ‘s mans reputatie dacht ik oprecht dat The Donald een tikfoutje had gemaakt en wellicht iets anders had willen zeggen.

Taalnazi als ik ben, was ik niet te beroerd z’n eratum ter plekke te corrigeren om te voorkomen dat The Trumpster’s Onbevlekte Presidentiële Reputatie al in de kiem gesmoord zou worden door een ordinaire tikfout, nog vóór deze überhaupt begonnen was. 

Maar toen.. toen ging het lós.

Kennelijk had ik iets getriggerd want de ene na de andere Facebookert voelde zich genoodzaakt mijn opmerking te liken of van een passend commentaar te voorzien. Normaliter zou ik u hier geen kond van doen, zie ← bescheidenheid-passage hiernaast, maar gezien de frequentie waarin dit geschiedde en vooral de aard van de 500+ commentaren, kon ik het niet nalaten dit gegeven met u te delen.

Een analyse:

Touch Disease (Over Apple's Dikke Vinger En Andere Overwegingen)

Troch Posted on 1 reaksje 92 x besjoen

Vooropgesteld; mijn laatste smartphone Iphone is altijd de beste telefoon die ik tot dan toe heb gehad. Sneller, betere foto’s en, wanneer ge-jailbreakt, nòg meer mogelijkheden dan alle voorgaande toestellen bij elkaar.

KAN NIET ZONDER
Ik doe er m’n bankzaken mee, m’n navigatie, ik bekijk er mijn porno films op wanneer ik in bad lig, of live naar DWDD. Mijn telefoon- en Whatsappgesprekken worden automatisch opgenomen en in de cloud gezet -je weet nooit wanneer zoiets handig uit kan pakken- en wanneer niet, heb ik daar een voice-mail appje voor. En, zoals gezegd, sinds de kwaliteit van die iFoto’s gevoelsmatig die van mijn Nikkon 300D zwaar overtreffen, kan ik ook dààr niet meer zonder.

Of toch wel?

KUREN
Circa twee weken geleden begon mijn Iphone 6+ vreemde kuren te vertonen; het liet volstrekt willekeurig een grijze balk aan de bovenkant van het scherm zien maar erger; de ‘touch’ bediening deed niks meer.
Bummer. ;-(

De ‘Home’-knop daarentegen deed het nog wel en ook het ‘swipen’ gaf geen probleem maar verder dan dat kwam ik niet. Mùùrvast, dat ding.

JAILBREAK?
Eerst dacht ik dat het aan de jailbreak (ssst!) lag, het komt vaker voor dat zoiets mijn telefoon (softwarematig) om zeep helpt, maar ik kwam er al gauw achter dat het een wereldwijd probleem betrof.

‘TOUCH DISEASE’
Om een lang verhaal kort te maken; men noemt het ‘Touch Disease‘, het heeft iets te maken met de solderingspuntjes bij de chip die -bij regulier gebruik- loslaten wegens ontberen van een metalen beschermingsplaatje -wat alle andere Iphones wél hebben- en, oh ja; iets met ontbrekende underfill (da’s de snot die ertussen hoort te zitten).

GARANTIE ME REEDT
Anyhoo. Gevolg is een volledig onbruikbare telefoon en Apple ontkent, zoals gewoonlijk, zijn verantwoorde-lijkheid (“Apple geeft een garantie van 1 jaar. Jouw toestel is 18 maanden oud dus fok jou”).

tekst gaat verder onder de video ↓

Beste Bolletje

Een open brief aan mijn knäckebrödleverancier

Troch Posted on 10 reaksjes 63 x besjoen

update 1 | update 2

Beste Bolletje,

Eerlijkheid gebiedt mij te bekennen dat ik geen liefhebber ben van ontbijt. Vooral omdat brood ‘s morgens vroeg niet te hachelen is en daarnaast smaakt het nog steeds niet naar koffie. Ik denk dus dat we veilig kunnen stellen dat ik in principe niet tot uw doelgroep behoor.

Echter, u moet weten, ik was vroeger al fan van knäckebröd en destijds zelfs bereid om die peuk en koffie opzij te zetten voor zo’n overheerlijk crackertje. Helaas kon dit mijn moeder niet bekoren; “Ben je belazerd? Knäckebröd is hartstikke duur! Drink je koffie op en druk die peuk uit,  je moet naar school.” Ja, ja, het leven van een negenjarige gaat niet over rozen.

Enfin.

Blijdschap was mijn deel toen ik minstens dertig jaar later uw knäckebröd zag staan in de schappen van de lokale Albert Heijn. “Altijd vers. 4×4” stond erop.

Mijn geluk kon niet op. Vooral dat 4×4 sprak mij aan want vier crackers, da’s precies genoeg voor één ontbijt. U heeft daarover nagedacht!

En zo eet ik al jaren uw knäckebröd, tot groot genoegen. Heel gebalanceerd; twee met kaas, één met jam en als afsluiter één met veel boter én hagelslag. Dat alles weggespoeld met Albert Heijn’s Basic Drinkyoghurt (aardbeiensmaak, uiteraard). Yummy!

Maarrr… U kunt zich voorstellen dat de teleurstelling groot was toen ik vanmiddag het zoveelste pak Sesam knäckebröd opentrok en tot mijn schrik ontdekte dat er in twee van de vier verpakkingen niet vier crackers zaten maar drie! DRIE!!1

Ik was verbijsterd!

Hoe moest dat nu? Daar ging mijn volledig uitgekristalliseerde ontbijtje! Het huilen stond me nader tot de broek.

Om een lang verhaal kort te maken; met tranen in mijn ogen heb de resterende drie knäckebröden genuttigd met het vooruitzicht morgen hetzelfde proces te moeten doorstaan.

Ik vraag geen compensatie. Dit was slechts ter kennisgeving. Leed uit een pakje knäckebröd; het bestaat dus écht.

Met een traan en een vriendelijke groet, Eamel.”

De Mok Van Jan

The Devil Is In The Details

Troch Posted on 1 reaksje 86 x besjoen

tibbe

Zit ik, zoals elke morgen, op mijn gemak naar Jan de Hoop‘s One Man Show te kijken, valt me ineens op dat z’n koffiekop niet matcht met z’n vestje.

Je zal wel zeggen; ‘Nou én? Heb jij geen leven of zo?‘ en gelijk heb je maar ik ben nogal van de details.

Daarnaast is Jan normaliter nogal kien op z’n matchende mokken want hij heeft wel honderd van die dingen (heb ik uit betrouwbare bron vernomen), die qua mokstyling volledig accorderen met de kleurtjes van z’n Veluwse garderobe.

mokkerdemok300

Wat is het geval? Nou, dat zal ik je vertellen.

We zitten een paar minuten in de uitzending en zie daar, linksonder, een witte mok met daarop een babyfotootje en de naam Tibbe.

Geen idee wie Tibbe is, ik neem aan dat voornoemd kindje Tibbe heet en niet Bob of zo want zo heet Jan ze hond al en bovendien zou er dan Bob op de mok staan i.p.v. Tibbe.

Enfin. Het zal allemaal wel maar ondertussen past Tibbe‘s mok niet bij des Jan’s smaakvolle blauwe vestje en da’s toch wel even een pijnpuntje voor een detaillist als ik.

Maar goed, ‘ken beure‘ zeggen we hier, en we gaan over tot de orde van de dag, Jan en ik.

Maar wat wie schetst mijn verbazing? Ineens, nog geen minuut later(!), is Tjibbe geëlimineerd en staat daar een mok in matching blue!

What The Fuck! weet je.

Ik ben er confuus van want zo ken ik mijn Jan niet en bovendien voel ik een hartverscheurend medelijden oprispen voor Tibbe.

Ik bedoel; ‘t is nog maar een kind, hè? Weliswaar op een mok maar ‘t gaat om het principe.

Van ellende gooi ik m’n eigen mok om, brand ik m’n vinger aan een vergeten peuk en gooi ik spontaan mijn ontbijt er weer uit.

Wil je dat nooit meer doen, Jan??! Ik hoop oprecht dat je stylist verbannen wordt naar de eeuwige mokkenvelden! Zo!

Goed.

Gaan we nu weer verder met ondergelopen kelders.

Oòk erg…

[clear-line]

↓