Jo besjogge no de kategory Klusse mei Durk

Dit Is Uw Leven

Gatgedicht. | #klussemeidurk

Troch Posted on 2 reaksjes 87 x besjoen
Wederom vijf jaar van mijn leven, gegarandeerd de aankomende veertien dagen hardcore (spier-) pijn van boven naar benee, bovenop de reguliere chronische vermoeidheid vanwege daarom, maar met vreugde in mijn hartje kan ik u mededelen dat mijn gat is gedicht.

Ik herhaal: mijn gat is gedicht.

Einde bericht.

PS. Stratenmaken blijft zo niet mijn ding een vak. Bah.

Tafeltjedurkje

uit de serie #klussemeidurk

Troch Posted on 0 reaksjes 68 x besjoen

Al sinds mijn eerste autootje is ‘t drama achter het stuur. Een beetje bocht et voilà: werkelijk niks blijft er op die kutbijrijdersstoel staan. Dat men daar nou nog niks op bedacht heeft. We sturen mensen naar de maan Mars maar je flesje cola rechtop houden tijdens het autorijden? Vergeet het maar.

Laatst nog. Sta ik bij Mac’s drive-in, neem m’n bestelling in ontvangst, stuur mezelf vervolgens richting parkeerplaats en wat denk je? Bam! Milkshake over de vloer.

Balen. 😤

Enfin. Geen meuk is mijn automatten bespaard gebleven, zo door de jaren heen; cola, 63 aanstekers, de inhoud van m’n portomonee, sleutelbossen, volle balen shag, minstens vier patat (mét mayonaise!) en zelfs een incidentele asbak over het interieur.

En toen, 32 jaar na het behalen van mijn rijbewijs, was ik het hélemaal zàt: hier móést een oplossing voor komen.

Omdat ik toevallig sloophout, een stukkie vloerbedekking, een half blikje zijdeglans, twee linkerhanden én tijd teveel had, was de keuze gauw gemaakt; een auto-tafeltje (ook wel: Autofeltje©®™). Eureka!

Oké, toegegeven; hij is zo scheef als een hoerentoeter maar dat geeft niks, dat zijn we hier gewend, en dus stellen we onszelf de volgende vragen;

1. Functioneert ‘t? Ja.

2. Is ‘t mooi? Nee.

Aldus, loeizwaar en niet van z’n plek te krijgen en klààr is Kees de Klussert. 💪

Goed. Nu nog even een reden bedenken om die auto weer eens te gebruiken.

#ikmaakwatmee

Who needs hoveniers anyways?

Go home bamboe, you're drunk.

Troch Posted on 0 reaksjes 116 x besjoen


[Zoek de verschillen. Beweeg je muis over de foto’s voor een voor-na impressie]


Je zal wel denken; ‘Heb je hem weer met z’n tuin. Maak jij nou nooit iets mee, Eamel?’

 

Nou, om eerlijk te zijn; nee. Ik ben, door diverse oorzaken waarmee ik je verder niet zal vermoeien, nou eenmaal niet in de gelegenheid op vakantie te gaan of dagjes-uit en dus haal ik mijn levensvreugde o.a. uit de inhoud van mijn tuin.

Maar je hebt gelijk als je zegt dat mijn hortus je zo onderhand je neus uit komt en dus denk ik dat het beter is dat onze wegen zich hier scheiden. Geen zorgen; het ligt niet aan jou, het ligt aan mij. 😂

Zo. Nu we dat uit de weg hebben even over het volgende.

Wie ‘t hier (én op de Feestboeks) wél een beetje gevolgd heeft weet dat de levensvreugde hier qua tuin de laatste tijd nogal ver te zoeken was.

Ik werd aldus getergd werd door een vergeten bamboestruikje wat zich ongevraagd als een nazistisch totalitaire dictatuur over een nutteloos stukje achtertuin had ontfermd.

Toen bleek dat hoveniers kennelijk in dit jaargetijde in het geheel geen belang hebben bij werk (geen énkele reactie!) diende ik de spreekwoordelijke koe dan maar zélf bij de horens te vatten.

Hoewel mijn aandoening nauwelijks enige fysieke inspanning toelaat -althans; langer dan een half uur want chronische vermoeid- kan ik niet anders concluderen dat ik dat fascistoïde tyfus-onkruid (excusez le mot) er best wel netjes onder heb gekregen.

Let wel; zonder de ‘hulp’ van de Monsanto‘s, buurmannen en anderzijds geschikte apparatuur van deze wereld 👊😎

Kortom. Eindstand:

bamboe – eamel = 0-1


(Ter bewijsvoering én het feit dat ik teveel tijd heb, ben ik zo vrij geweest één en ander op beeld te zetten. Een soort van ‘opdat we niet vergeten’-Erlebnis. Je weet tog.)


2 - Voor
2 - Na


Hekje twee; hoerentoeter

#klussemeidurk

Troch Posted on 0 reaksjes 228 x besjoen


ÉÉN.

Ik was ‘m helemaal zat, die heg.

Die stond er maar groot en vormloos te zijn en maakte -al dan niet bewust- mijn postzegeltuintje tot één grote hagenbeuk beukenhaag

Daarbij opgeteld zag ik door de heg de hondjes niet meer en dus restte mij als lord of the mansion maar één laatste redmiddel; de bijl erin (in de heg, niet in de hondjes).

Dat was makkelijker gezegd dan gedaan want de wortel ervan reikte zowat tot aan China maar gelukkig kreeg ik hulp van Ome Willem en toen was het in een poep en een scheet gedaan; wèg heg.

Vervolgens een overdaad aan graszaad op de kalende plek, beetje koeienmest en een beetje water en nu maar afwachten.

Anyhoo.


TWÉÉ.

Het doet pijn om toe te geven maar dat andere hekje was inderdaad spoeglelijk. En dus besloot ik er nieuwe hagenbeukjes beukenhaagjes tegen aan te plakken opdat dit huis een beetje de/het cachet van eertijds krijgt.

Want bij oude huizen horen oude hagenbeukjes beukenhaagjes en niet van die lelijke Buxussen en zo. Je weet tog.

Zo gezegd, zo gedaan. 

Hagenbeukjes beukenhaagjes: check.


DRIÉ.

Bleef de kwestie van de weglopende hondjes als mevrouw en ik weer eens op de buitenbank plaatsnamen om de laatste zonnestralen van de dag mee te pikken; er moest een afsluitend tuinhekje in.

Gietijzer? Mooi want klassiek maar -helaas- hekjes op Marktplaats pasten niet, waren veels te duur of werden in Lutjebroek aangeboden en dus moest ik, tegen beter weten in, er dan zelf maar één maken. Van hout, uiteraard.

Ik had nog een schuttingpaal liggen, wat verf en scharniertjes en na wat passen en meten was -ie klaar; mijn hekje. Vervolgens wat palen de grond in, beetje cement erbij voor de stabiliteit en het was toen dat ik erachter kwam dat ‘t hekje zo scheef was als een hoerentoeter.

Maar omdat ik er geen zin meer in had zou ‘t me werkelijk aan de anus oxideren wat een ander ervan vond, en dus besloot ik ter plekke dat het goed was. Kortom; hekje klaar.


VIÉR.

Helaas was ik vergeten het hoogteverschil van de tuin in mijn berekeningen mee te nemen met als resultaat dat mijn hekje niet open of dicht kon. Kut. Déjà vu werd mijn deel. 

Omdat ik geen stratenmakende connecties heb werd ik gedwongen mezelf dat in één dag bij te brengen. En verdomd; zes drie uur en heel veel aan beloofde spierpijn later lag daar een nieuw -waterpas- (!) padje en kon m’n hekje open. Hoera!

Scheef als een hoerentoeter. Maar als je je ogen dichtknijpt tot een spleetje zie je daar op een afstandje niks van. Sort of.

Dirkjan! uit de vloei

Spiegel #klussemeidurk

Troch Posted on 2 reaksjes 69 x besjoen

auwUit de serie Klusse mei Durk vandaag een bijna geslaagde poging tot het ophangen van een loeizware spiegel.

Dat het wederom een uitdaging was blijkt wel uit navolgend beeldwerkje. Ik bedoel; een spiegel, een plankje en een euh.. deur. Hoe moeilijk kan het zijn?

Nou

In bealch fol wurk

uit de serie #klussemeidurk

Troch Posted on 7 reaksjes 96 x besjoen

Een beetje lezer van dit blog kent zo ondertussen mijn reputatie op ‘t vlak van klussen. ‘t Is niet dat ik niet wil hoor, maar ik heb er gewoonweg niet het talent en vooral geen geduld voor.

Waar ik wél talent voor heb heeft opvallend genoeg altijd meestal soms met verf te maken; óf het gaat òm óf flebbert door de winkel óf gaat onherroepelijk over de vloer.

Behangen is ook al niet mijn Unique Selling Point en àls ik een klus per ongeluk wél tot een goed einde breng volgens de gebruiksaanwijzing mag ik er niet over praten wegens ‘geheim‘.

Enfin. Om een kort verhaal nog korter te maken.

Visualiseer je dit even; een lange, smalle tuin welke in de winter angst aanjaagt wegens veel te donker, een niet-terminale maar wel vervelende ziekte die als voornaamste eigenschap heeft dat ie er voor zorgt dat je de hele dag als een zombie extreem vermoeid bent en tenslotte een uitermate scherpe aanbieding van de Action

Voila. Twee weken de teringtouwtyfus verder en zie daar; een romantisch verlicht gangpad door mijn onze Garden Of Sancuary. #blijvan #genieten

As I look out to my garden
I feel a sense of pride
It really is a lovely room
Except it is outside.

Enfin. Om dat iedereen wel vanalles kan roepen heb ik besloten één en ander op bewegend beeld vast te leggen, opdat we die teringtouwtyfus klus nooit vergeten.

In bytsje lêzer fan dit blog kent sa ûnderwilens myn reputaasje op ‘t flak fan klussen. ‘t Is net dat ik net wol hear, mar ik ha der gewoanwei net it talint en benammen gjin geduld foar.

Wêr ik wòl talint foar ha hat opfallend genôch altyd meastal soms mei ferve te meitsjen; óf it giet om óf it flebbert troch de winkel óf it giet fêst oer de flier.

Behangje is ek al net myn Unique Selling Point en às ik in kerwei per ûngemak wol oan in goed einde bring neffens de gebrûksoanwizing mei ik der net oer prate fanwege ‘geheim‘. 

Enfin. Om in koart ferhaal noch koarter te maken. Visualiseer dij dit efkes; in lange, smalle tún hokker yn de winter eangst aanjaagt fanwege fiersten te tsjuster, in nèt-terminale mar wol ferfelende sykte dy as wichtichste eigenschap hat dat ie der foar soarget datsto de hiele dei as in zombie extreem vermoeid binne en ta beslút in tige skerpe oanbieding fan de Action.

Voila. Twa wiken de teringtouwtyfus fierder en sjoch dêr; in romantysk ferljochtet gangpad troch myn ús Garden Of Sancuary. #bliidfan #genietsje

Wylst ik oer myn tún sjoch
Fiel ik in gefoel fan grutsk
It is werklik in prachtige keamer
útsein dat it bûten is.

Enfin. Omdat elkenien wol fan alles kin roppe ha ik besletten ien en oar op beweegjend byld fêst te lizzen, opdat wy dat teringtouwtyfus kerwei nea ferjitte .

feestboek

Na de break nog meer visuele ellende | Nei de skoft noch mear fisuele ellinde:

Hoera! Mijn man is klussert! #klussemeidurk

Troch Posted on 3 reaksjes 71 x besjoen

↓ LET OP; BANDBREEDTESLURPER!!11! (animated gifs)

bettybell-siempie

tringHoewel de titel van dit stukse anders suggereert is het niet ‘mijn‘ man als in bezittelijk voornaamwoord want dat zou betekenen dat ik in de mannenliefde ben. En dat ben ik niet (om misverstanden te voorkomen; ik ben niet tégen mannenliefde in het algemeen maar aan mijn lijf geen testosterone polonaise).

Nee, ‘t Is meer overdrachtelijk in de zin van; ‘Hoera! ‘Deze‘ man is klussert!‘ maar dat kan ook weer niet want dan mis je de essentie ervan; de parodiërende equivalent van dat vermaledijde programma op RTL Unilever.

Hoe het ook zij; ik heb dus weer eens geklussert. Dat dat gegeven kennelijk nu een postje waard is blijkt uit het feit dat ik van nature geen klussert ben (kijk maar hierhier, hier en hier).

Helaas kan ik niet vermelden wàt ik geklussert heb want dat is zò geheim dat ik ‘t niet mag vertellen. Niet omdat ik je niet aardig vind of zo maar simpelweg omdat de lol er dan af is.

Kortom; troost je met ‘t gegeven dat weer eens iets gedaan heb i.p.v. dat eeuwige gehang rond de pc. Zo, nu weet je zo ongeveer hoe ik mijn dagen doorbreng. Doei.

Bettybell-Durkie

Tradities #klussemeidurk

Troch Posted on 6 reaksjes 63 x besjoen

ecce-homoHet is -terecht- alweer véél te lang geleden; een bezoek aan de lokale bouwmarkt. Terecht vanwege een oprechte haat aversie jegens alles wat maar met klussen en andere vormen van handenarbeid te maken heeft. Gelukkig heb ik een koophuis dus kan ik m’n lol op. #yeuj

Anyways; ik heb het plan opgevat om m’n Nicotine-gele huis in z’n geheel een Nairobi-witte make-over te geven en de badkamer daarvan in het bijzonder. In zo’n geval laat je je niet kennen, natuurlijk.

Eenmaal in de Gamma word ik begroet door gestofjaste jongeman (♬”Hai, ik ben Eldert! Wat kan ik voor je doehoen?“♬) die mij vervolgens geduldig een spoedcursus ‘Verf’ geeft. Ik weet nu bijvoorbeeld dat er verf bestaat op waterbasis, verf met terpentine en nog iets met acryl acryd whatever.

Terpentineverf droogt minder snel en is makkelijker te corrigeren bij eventuele drupvorming, daar waar je bij verf op waterbasis alles in één keer glad moet hebben. Die laatste verkleurt daarentegen minder snel maar heb je weer meer van nodig. Ook ben ik erachter dat je muurverf per kliko voor een appel en een ei de jouwe kunt maken maar dat je voor houtverf de hoofdprijs betaalt*. Waarom? Geen idee.”

Hoe dan ook; ik heb mijn keuze gemaakt (téveel, al-tijd teveel) en tijg naar de kassa. Omdat ik de bui al zie hangen (“Saldo ontoereikend“) vraag ik de kassamevrouw of zij de inhoud van mijn handkarretje wil ‘voorscannen’ zodat ik, indien nodig, fluks met mijn smartphone geld kan overmaken naar mijn betaalrekening. Uiteraard kan dit alleen buiten want binnen geen bereik. #figures

Mevrouw moppert wat maar begint te scannen. Terwijl ik halsbrekende toeren moet uithalen om elke barcode richting de scanner te krijgen, tegelijkertijd mijn telefoon uit m’n broekzak probeer te vissen en onderwijl zich nog een soort van self fullfilling prophecyinfoInfoEen zichzelf waarmakende voorspelling of self fulfilling prophecy is een voorspelling die direct of indirect leidt tot het uitkomen van die voorspelling. zich van mij meester maakt (“Laat de verf niet vallen! Laat de verf niet vallen!“) laat ik vervolgens de verf vallen.  

Dààr ligt het dan; de 25% extra die ik kreeg voor de prijs van tien liter, òp het karretje en òp de grond. Mijn telefoon is onder de balie verdwenen en het potje grondverf hebben we niet meer terug kunnen vinden. Mevrouw kijkt naar de grond, naar het karretje èn naar mij en pakt dan de telefoon: “Eldert; kassa één. Eldert; kassa één.” 

Terwijl Eldert (♪”Ah, ik zie dat u de juiste verf al gevonden heeft…“♪) zich in het zweet werkt om de verf chirurgisch en met veel zand in een plastic zakje te deponeren raap ik m’n telefoon op en schiet vlug wat foto’s. Wachten moet ik toch. De kassamevrouw heeft ongezien een nieuwe emmer verf op de band gezet, kijkt me stoïcijns aan (“vrij van alle hartstochten“) en vraagt: “Heeft u een voordeelpas?

Nog geen halve minuut later begeef ik me -bepakt en bezakt- hàrdlopend naar m’n auto: honderdvijfentwintig euro armer maar een reputatie rijker. En ineens bedenk ik me: “Verf en ik… dat gààt gewoon niet samen.” 

[déjà vu] [déjà vu]

gammaverf

*Eén en zeventig fucking euro voor een blikje houtverf?!?1? Oh.My.God.

↓