Jo besjogge no de kategory Op stap

Boosterboy

362maal is scheepsrecht. Vermoedelijk.


 

H é! Een berichtje van mij, da's lang gelee!

Enfin. Eén van de voordelen (of misschien wel het enige, ik kan nu even niks anders bedenken) van die nep-kanker van mij, is dat het als een échte kanker wordt beschouwd door hen die het kunnen weten, namelijk die van de medische wetenschap.

En zoals dat gaat met medische voordelen in een westerse beschaving, brengt dat een aantal euh… al dan niet medische voordelen met zich mee: een lichamelijk beperkte krijgt een parkeerkaart, een moeilijk-ter-bene senior een traplift en ik als semi-kankerpatiënt, een derde anti-corona spuitje. Hoera!

Verder niet zo heel spannend, dit bericht. Het was in Dordt, in een hele grote spuitjestent van de GGD. Er was bewaking, er was anti-vax grafiti, er waren doktoren,  verplegenden en studenten die alles in goede banen moesten leiden en tenslotte een hele lange rij van, ik vermoed, nóg meer medische beperkten daar het nog niet officieel was dat iederéén een derde spuitje krijgt. 

 

Ditmaal kreeg ik het Pfizer RMA toegediend want Moderna mocht niet meer/was op maar dat kon geen kwaad zei de dokter van dienst.

Twee dagen heb ik met een pijnlijke arm rondgelopen maar, in tegenstelling tot de vorige keer, geen 'burning skin' en ook geen andere kanker erbij gekregen. Of er van overheidswege een zendertje in mij is geplaatst is mij onbekend. 😂

Hoewel ik vermoed dat 't geen ene reedt uithaalt wegens een chronische onvoorspelbaarheid van het COVID-19 virus en ik dientengevolge over een paar maanden wéér een nieuwe dosis dien te halen, ben ik desondanks blij verheugd, in ieder geval voor een paar weken, minder kans te hebben om dat vermaledijde corona op te lopen.

Nu kwam ik al nergens meer, de afgelopen twee jaar, maar het gaat om het idee.

Goed. Nou nog even mijn mevrouw zien te overtuigen van het nut van vaccinaties en we kunnen er weer een paar daagjes tegenaan. 

 


Hier was het, aan de Laan van Nogwat in Dordt. Ik heb getracht de foto's zo deprimerend mogelijk te maken door er een toepasselijk filtertje overheen te gooien, daar ik dat wel een mooie weergave van de tijdgeest vond.

Milly (1)

(Finalmente em casa! | Eindelijk thuis!)

 

Laat u niet misleiden door de vrolijke kleurtjes waarin dit blogje zich tegenwoordig manifesteert; wij, mevrouw en ik, hebben bijzonder zwar(t)e maanden achter de rug.

Niet alleen heb ik een levensbepalende beslissing moeten nemen inzake het verdere verloop van mijn aandoening, ook daarover wellicht later meer, maar erger is dat we –tóch nog onverwacht en véél te vroeg– afscheid hebben moeten nemen van één van onze 'kinderen'; ons lieve, grappige meisje Iggy.

(Lang verhaal, leg ik nog wel eens uit, als ik weer in staat ben foto's en filmpjes van haar te bekijken zonder in janken uit te barsten.)

Hoe dan ook, waar wij, mensjes, kunnen relativeren dan wel rationaliseren, heeft ons 'andere kind', Raspin, daar meer moeite mee.

 

Na negen jaren samen te zijn opgetrokken blijkt het dus ook mogelijk dat honden in een depressie geraken, wat zich vervolgens o.a. uit in lusteloosheid, niet meer willen wandelen / eten / spelen, chronisch platte oren, en wat dies meer zij. 

Hoewel voor ons nog aan de vroege kant, we zitten nog midden in de rouwverwerking, kwamen we gezamenlijk tot de conclusie; dit kan zo niet verder. En dus werd het tijd voor een 'nieuw' vriendinnetje voor Raspin, een 'nieuw kind' voor ons. Nadat mevrouw een zoektocht over de internets was opgestart en honderden buitenlandse zwerfhondjes haar betraande ogen liet passeren, was daar ineens 'Melly'.

Waarom dit hondje het is geworden weet ik niet -ze is niet Moeders Mooiste  😅 en wil dwangmatig vriendjes worden met alles en iedereen in dit huis, inclusief de katten, door het ten toon spreiden van een absolute nederigheid, gaat voortdurend liggen en kwispelt zij zich derhalve het ongans-, maar wij waren eruit; dÍt is ons volgende hondenkind. Ze is namelijk heel, héél erg lief.

Melly, inmiddels omgedoopt tot Milly-want-leuker, vindt haar oorsprong, zoals zovele zwerfhondjes met haar, in de straten van Portugal, en arriveerde op haar zoveelste eindbestemming in -notabene- het Heerenveense Friesland, de schoot van mijn herkomst

Lang verhaal kort: nadat we sinds lange tijd weer eens het genoegen mochten proeven ûs mem en broer in de spreekwoordelijke armen te nemen, werd het tijd om Milly thuis te introduceren. Hoewel wat onwennig in het begin, zoals dat gaat, blijkt zij een blijvertje en kijken zelfs de Sybses nergens meer van op. 

Kortom: Milly, 'kind'… Finalmente em casa!  😍

[ADVERTINSJE]



–| MOODS OF |–
MARTINI MANSION (2004)

Over vakanties, muziek en wie weet ooit nog een keer.

TrochPosted on 0 Comments677 x besjoen

Het is het jaar des Heeren 1994. Om dubieuze redenen lijkt het mijn toenmalige vriendinnetje en moi (nah.. eigenlijk geheel mijn idee want ik was ben nogal een drammert én een eikel) een goed idee om op een gammele gehuurde motor een soort van roadtrip te ondernemen naar het zuiden van Het Zachte FrankrijkLe Douce France.

Foto's ongecensureerd geplaatst met medeweten én toestemming van mevrouw Ex! 🤗

Als voornaamste reden lag daaraan ten grondslag een goed gefundeerde 'waarom niet?' én het feit dat we al jaren samen niets ondernomen hadden behalve een tripje naar dat strand van Makkum en nog één naar die ene toren in Parijs.

Toegegeven, niet alleen een drammert én een eikel maar ook nog eens ontzettend bot, want ik weet me er niet zoveel meer van te herinneren.

Er staan me beelden bij van een duur terras aan de boulevard van St. Tropez (import-Heineken en een jus d'orange, samen 25 gulden!!1! 😱), wakker worden tussen de lavendel, tegenover een enorm verlaten hotel, bóvenop een berg ter hoogte van Castellane en, met afgrijzen, die afsluitende dodenrit naar huis, waar we bij Luik in een enorme hoosbui terechtkwamen, midden op zo'n 18-baanse, -uiteraard- slechtonderhouden (want België) zelfmoord snelweg. 

En dat terwijl we niet meer aan hadden dan een t-shirtje en een flinterdun zomerjackie. Overigens hielp het ook niet dat, eenmaal thuis, broer ons erop attendeerde dat we al die 5000 kilometers lang zonder functionerende voorrem hadden gereden. 😬

Anyway.

We zien er niet heel erg ongelukkig uit en ik vermoed dat 't best wel een fijne vakantie is geweest.

Desondanks raakte enige tijd later -zoals dat wel vaker gaat- 'de verkering uit' en bleek voornoemd pleziercongé gelijk ons laatste 'samen' geweest te zijn…

Enfin.

Soms gebeuren de dingen nou eenmaal zoals ze gebeuren.

Bij het ter per se gaan van dit schrijven heeft navraag geleerd dat bovenstaande niet mijn laatste vakantie is geweest. We zijn kennelijk ook nog naar Egypte geweest. 😳 Ongetwijfeld een leeftijdsdingetje of erger, een gevalletje 'in ontkenning', maar ik weet daar dus helemaal niks meer van. Hoe is het mogelijk? Maar goed; verder niet essentieel en bovendien heb ik geen zin in herschrijven. 😁

Het is 2021, zeven- en twintig jaar later. Er is veel gebeurd, zoals dat een ieder van ons wel eens overkomt. 😁

Inmiddels diverse malen verhuisd en ook is er een enkele dame de revue gepasseerd waarvan ik destijds in alle naïviteit dacht daarmee oud te kunnen worden. Ach, u kent het wel. Uiteindelijk bracht het lot me bij mijn huidige mevrouw en, oh jubel, die het onderwijl alweer zo'n veertien jaar met mij uit houdt. Wie had dát gedacht?

Afijn.
Hoewel men zou vermoeden dat zo'n periode van 27 jaar genoeg perspectieven biedt tot het vieren van vakanties, is het er door diverse oorzaken, waarmee ik u nu niet zal vermoeien, nooit meer van gekomen.

U leest het goed; bijna dertig jaar geen vakanties. Zilch. Niks. Of men moet enkele dagen Parijs (ja, alwéér) onder die noemer plaatsen, dan heb ik alsnog drie 'vakanties' genoten. Maar tóch is het niet hetzelfde.

Goed. Al met al een veels te lange inleiding om vakantiebeelden van een ander aan te kondigen.

Uw eamel in vakantie-outfit

Ik was het fenomeen vakantie al bijna weer vergeten totdat ik van de week een verloren gewaande DVD tegenkwam: Martini's Moods of Martini Mansion uit 2004.

Een serie-tje van vier relaxte, ultralange lounge-nummerkes ('liftmuziek' volgens iemand in mijn kennissenkring maar fok jou), begeleid door beelden van witte stranden, azuurblauwe wateren, luxe jachten en andere mooimensen.

Niet zo heel spannend verder maar wat het bekijken en beluisteren van deze beelden -al jaren- bij mij oproepen is een ongekend verlangen naar Vakantie. Naar azuurblauwe wateren, luxe jachten, maar vooral menslóze, witte stranden. Naar 24/7 niks doen, je huid verbranden, boekje lezen, uit eten op een veel te duur terras.

En het was toen dat ik me besefte dat er ongetwijfeld meer mensen zijn zoals ik, die door wat voor omstandigheden ook, niet op vakantie kunnen of dat al lang niet zijn geweest. Voor mij persoonlijk ligt daar nog een jaar van chemo's en herstel in het verschiet en daarmee kunnen we veilig stellen dat een vakantie voorlopig nog even een utopie zal zijn.

En dus ben ik zo vrij geweest om voornoemd DVD-tje leeg te plukken (te 'rippen'), te voorzien van tientallen gratis vakantievideootjes van derden en het geheel op de Youtubes aan te bieden, voor gelijkgestemden, als een soort next best thing. Toegegeven; het is een bijzonder mager alternatief maar in mijn beleving een typisch gevalletje van 'wie 't kleine niet eert' 😁


Samenlevingscontrast

(aka Arme Iggy)

Het leek die morgen allemaal nog zo eenvoudig. Vanwege een juridisch vraagstuk werd ons opgedragen gevraagd om, als nieuwbakken oud-samenwonenden, een samenlevingscontract op te stellen, opdat een en ander geregeld zou zijn in geval van eventuele toekomstige calamiteiten.

Hup, HEMA-linkje aangeklikkerd wegens goedkoop, contractje ingevuld en nog geen week later een berichtje in de virtuele bus, of wij ten kantore wilden verschijnen bij een notaris naar keuze, ter 'vaststelling' en dergelijke.

We mochten kiezen uit Capelle a/d IJssel of Breda en natuurlijk werd het the latter, want Capelle, daar wil je dood nog niet gevonden worden en Breda is lievvvv.

Toen de dag daar was, ik weet het nog goed want het was gister, waren we in de veronderstelling dat een en ander binnen anderhalf uur in kannen en kruiken zou zijn, maar zoals een ongeschreven Wet van Bartholomeus voorschrijft, gaat niets binnen dit gezin ooit zoals het gepland is.

Enfin. Mevrouw stond erop haar Beemert (BMW, RED.) te gebruiken daar mijn fysieke toestand lange afstanden achter het stuur nauwelijks meer toelaat, en daarnaast heeft zij de broek aan.

Hoewel alle alarmbellen al bij het starten alhier op rood hadden moeten slaan, het ding wilde in eerste niet starten, alsnog onderweg naar Brabant.

Maar goed; niks aan het handje, lekker weer en een goed humeur.

Dat goede humeur werd al gauw op de proef gesteld toen bleek dat voornoemd statusblik, na het notarisbezoek, geen ènkele intentie had om nog in beweging te komen. Sterker nog; het pruttelde nog wat na en toen was het basta. Midden in een Bredase woonwijk. So far for Deutsche Gründlichkeit.

Het duurde gelukkig niet heel lang voordat een ANWB-jongeman met zunne gele busje de wijk in kwam rijden en al gauw tot de conclusie kwam dat de brandstofpomp naar de Filistijnen was. Scheisse. Er zat niets anders op dan een bergingsauto te laten komen en het geheel naar de garage te laten transporteren.

We waren al gewaarschuwd door ANWB-meneer één dat ANWB-meneer twee slechts één iemand mee mocht nemen -want corona– en dus kwam het erop neer dat ik óf met de taxi óf lopend naar huis moest. De taxi kostte €65 (!) en lopend mijn leven, maar gelukkig was daar ineens Reddende Engel Mo, goede vriendin én vermeend lekker ding sympathiek, om ons op te halen. Hoera!

Goed. Wat hebben wij hiervan geleerd? 

  • Altijd met je eigen auto op pad gaan. Dan maar vijf jaar korter leven en een chagrijnig wijf;
  • Samenlevingscontracten zijn een teken aan de wand;
  • Nieuwsgierige poesjes mogen niet mee naar huis. Oók niet stiekem;
  • Voor sympathieke notarissen moet je dus in Brabant zijn. Maar dat terzijde.

Wij máken wat mee.

[ADVERTINSJE]

Inzake Heerenveen

Kakhiel's Kijk op Kleurloos Grijs

TrochPosted on 0 Comments421 x besjoen

Wat hebben o.a. Abe Lenstra (voetbalinternational), Wim Duisenberg (econoom, politicus en bankier),  Heinze Bakker (sportverslaggever), Gretta Duisenberg (politiek activiste, huisvrouw & echtgenote van voornoemd Wim Duisenberg),  Jacques Tichelaar (politicus), Falko Zandstra (schaatser, zelfstandig ondernemer), Sven Kramer (schaatser), Antoinette de Jong (schaatster), Fedde Schurer (dichter, journalist, politicus, vredesactivist) en ik zei de gek (professioneel nietsnut), behalve dat ik hen allemaal van één en dezelfde Wikipagina heb gejat, met elkaar gemeen?

We hebben en collectif onze oorsprong, onze successen dan wel falen dan wel ons aards verscheiden in, rond en/of vanuit het Friese Heerenveen beleefd.

Moppentapper Kakhiel mag er dan niet vandaan komen, hij is er wél geweest.

Waar ik zelf, vanuit het perspectief van een vermeend Fries-om-utens, mijn geboorteplaats nogal eens zwaar wil romantiseren, weet hij op z'n onovertroffen edoch pijnlijke wijze 'ons' Heerenve(e)ners te duiden op het feit dat deze 'vlek' tegenwoordig blind in te ruilen is voor/met elke andere 'stad' met/van 50.000 inwoners. 

Met name het winkelcentrum straalt tegenwoordig een ongekende triestheid uit –zeker in vergelijk tot 'vroeger'-, hoewel ik moet constateren dat men wél z'n best lijkt te doen het aantal ambachtelijke eenmanszaken voorrang te geven op die landelijke, nóg kleurlozere eenheidsworst winkelketens, shoarmazaken en dubieuze telefoonwinkels.

Dat laatste kan ik echter niet staven daar ik nogal dwangmatig pleeg één en ander te romantiseren. 🤔Kennelijk heb je dáár dan weer een buitenstaander voor nodig. Een Kakhiel bijvoorbeeld.

(Note2self: Dat Feanetië maar gauw van de grond mag komen. #schietgebedjedoet Amen.)

 


Weerzien | Wer byinoar

Een illegale ontmoeting met ons moeder | In yllegale moeting mei ûs mem

Zag ik mijn 'mem' (moeder, RED.) -fysiek- voorheen nog 'regelmatig' eens in de twee maanden, sinds de corona z'n intrede heeft gedaan is het werkelijk huilen met de kraan open.

Ja, natuurlijk kunnen we bellen, zelfs met video, maar da's toch niet hetzelfde. Waar ûs memmeminske steevast de camera op d'r kin heeft gericht, vraagt zij zich juist bij voortduring af of ik niet met andere dingen bezig ben; 'Zal ik anders later bellen? Je bent zo druk!' (Nee mem, dat heet multitasking').

Kortom; geen onverdeeld succes.

Hoewel men van 'het tehuis' zich strikt aan de regels houdt zoals deze door het kabinet waren voorgesteld, viel het allemaal niet mee voor ûs mem. Haar dagelijkse wandeling rond het gebouw? Uitgesloten. Familie over de vloer? Mag niet. Bezoek ontvangen? Alleen in een glazen vissenkom, inclusief microfoon. 

"Het is hier soms net een gevangenis!"

Hoewel mem van nature een optimist is, waren er momenten 'dat het voor haar allemaal niet meer hoefde'. Nee, ze had geen plannen, maar toch…

Groot was dan ook de vreugde toen het 'gemeenschapscentrum', zoals men zichzelf tegenwoordig noemt -bejaardenhuis is niet meer van deze tijd-, de teugels eindelijk liet vieren v.w.b. het strikte corona-beleid van de laatste twee- en een halve maand.

Officieel zijn we er nog niet, moeders mag wel in d'r eentje naar buiten, maar winkel- en restaurantbezoek dan wel het ontmoeten van derden, da's allemaal (nog) niet geoorloofd.

Gelukkig heb ik mijn connecties binnen voornoemd huis van seniorenbewaring, en één daarvan deed me de suggestie om ons mem stiekem te ontmoeten op een plek buiten het pand. 'Maar dat heb je niet van mij.'

Afgelopen zaterdag was het zover: vier maanden en één- en twintig dagen na ons laatste, fysieke contact konden we elkaar weer even in de ogen kijken, ûs mem en ik. Omhelzen was er nog even niet bij maar dat mag over veertien dagen wellicht weer. Stap voor stap.

En zo reden we -moeders op de achterbank- naar het Grouster Theehuis, gelegen aan het Pikmeer, waar we na de nodige voorzorgsmaatregelen eindelijk weer eens ouderwets de moeder-zoon relatie konden uitdiepen onder het genot van een Cappuccino, een Frysk Dûmpke en een homp beslagroomde appeltaart. En zo was het goed.

Dit doen we gauw weer, ûs memmeminske! 😁

Seach ik myn 'ûs mem' -fysyk- eartiids noch ris 'regelmjittich' yn de twa moannen, sûnt de korona syn yntree dien hat is it werklik gûle mei de kraan iepen.

Ja, fansels kinne wij belje, ek mei fideo, mar da's dochs net itselde. Wêr ûs memmeminske steefést de kamera op har kin rjochte hie, frege sy har trochgeans ôf of ik net mei oare dingen dwaande wie: 'Sil ik oars letter belje? Do bist sa drok!' ('Né mem, dat hjit multitasking').

Koartsein; neat gjin sukses.

Hoewol hja fan 'it tehûs' har sekuer oan de rigels hâldt lykas dizze troch it kabinet foarsteld wiene, foel it allegearre net mei foar ûs mem.

Har daaglikse kuier om it gebou? Ûtsletten. Famylje oer de flier? Mei net. Besite ûntfange? Allinne yn in glêzen fiskekom, ynklusyf mikrofoan. 

"It is hjir soms lykas in finzenis!"

Wylst mem fan natuere in optimist is, wiene der mominten 'dat it foar har allegearre net mear hoecht'. Nee, hja hie gjin plannen, mar dochs…

Grut wie dan ek de wille doe't it 'mienskipssintrum', lykas hja harsels tsjintwurdich nimt -aldereintehûs is net mear fan dizze tiid-, de jaachline einlings sjitte liet f.w.b. it strikte korona-belied fan de lêste twa- en in heale moanne.

Offisjeel binne wy der noch net, mem mei wol allinnich nei bûten, mar winkel- en restaurantbesyk, dan wol it moetsjen fan tredden… da's allegearre (noch) net tastien.

Gelokkich ha ik myn konneksjes binnen niisneamd hûs fan seniorenbewaring, en ien dêrfan die my de suggestje om ûs mem stikem te moetsjen op in plak bûten it gebou.
'Mar dat hasto net fan mij.'

Ôfrûne sneon wie it safier: fjouwer moanne en ien- en tweintich dagen nei ús lêste, fysyke kontakt koene wy elkoar wer efkes yn de eagen sjen, ûs mem en ik.

Omearmkjen wie der noch efkes net by mar dat mei oer fjirtjin dagen faaks wer. Stap foar stap.

En sa rieden wy -ûs mem op de efterbank- nei it Grouster Teehûs, lizzend oan it Pikmar, wêr't wy nei de nedige foarsoarchs-maatregels einlings wer ris âlderwetsk de memme-soan relaasje utdjipje koene ûnder it geniet fan in Cappuccino, in Frysk Dûmpke en in himpe beslachrjemme appeltaart.

En sa wie it goed.

Dit dogge wy gau wer, ûs memmeminske! 😁

Die verrekte anderhalve meter ook.

Dag huis, dag tuin,
dag opbergschuur!

Afscheid van een Thuis


 

Als ik zeg dat dit een hectische zomer herfst was, dan is dat een understatement van jewelste.

Waar een ander zich de afgelopen maanden vreselijk all-inclusive liet verwennen aan overvolle mediterrane kusten, bracht ik mijn tijd voornamelijk door in een triangel van ziekenhuizen, verspreid over het land. Maar daarover later meer. #cliffhanger

Nee, wat mij de laatste anderhalve maand vooral van de internets afhield, was het gegeven dat het huis, waar ik min of meer dertien jaar gewoond heb, plots verkocht werd.*

*Niet omdat 't moest. Wél omdat 't kon. 😃

 

En om dat gegeven niet geheel aan de geschiedenis voorbij te laten gaan, heb ik gemeend er goed aan te doen de laatste nabeelden van haar in een filmpje te verwerken, want 'n klassiek gevalletje van 'Opdat we niet vergeten hoe die zooi er ook alweer uit zag'. (Déjà vu)

Wie niet van filmpjes houdt mag natuurlijk gewoon de fotootjes eronder aanklikkeren.

Anyhoe. Bedankt, Huis. Je was een fijn Thuis. 💕

Dag huis!
Dag tuin!
Dag opbergschuur!

 



↓
>