Jo besjogge no de kategory Freontsjes

En dàt was Sensation White

Opa vertelt.

Dertien jaar geleden, toen ik nog dacht Hip & Happening te zijn, voltrokken zich de laatste stuiptrekkingen van mijn jeugd.

Om eerlijk te zijn weet ik er niet veel meer van.

Behalve dan dat mijn destijds Kleine Muze -die in haar zestiende jaar op spectaculaire wijze mijn leven binnen denderde, dat vervolgens zo'n vijftien jaar op z'n kop zette, om rond haar zeven- en twintigste weer stilletjes te verdwijnen wegens futiliteiten zoals volwassenheid en iets met 'op eigen benen staan'- erop stond dat we er ook eens naar toe moesten; het dansfeestje van Sensation White.

Mijn Muze toen het nog een Muze was

"Wil je niet met één van je vele vriendjes daar naar toe? Da's toch veel leuker dan met zo'n ouwe lul?" "Nee, ik wil met jou. Veel gezelliger." √ Check.

En zo reden we -volledig in het maagdelijk (ha!) wit gestoken- op een zonnige namiddag in juli in m'n destijds al even hip & happening Smart richting Amsterdam Arena, alwaar men amper twee uur later alvast zonder ons begonnen was. De lijers.


Inderdaad; beelden van 2003 ipv 2004 want betere 'Anthem' en daarnaast dé inspiratie om het jaar daarop zélf eens naar Sensation te gaan. Hier die van 2004.


Zoals gezegd laat m'n geheugen me enigszins in de steek voor wat betreft het verdere verloop van de avond, al dan niet onder invloed van een pilletje (toen; niet nu).

Wél weet ik me nog te herinneren dat ik overweldigd was door de explosieve energie van 25.000 dansende mooi-mensen, de spectaculaire lichtenshow, dat ik met ie-der-een heb staan flirten, althans; met hen in het bezit van twee tieten en een vagijn zoals die twee dames uit Brabant en/of Friesland, en dat 't zomaar ineens de volgende morgen was.

Anyhoo. Kapotmoe maar tevree reden we uiteindelijk het ochtendgloren tegemoet, Muze soezend op 's mans schouder en deephouse op de radio (raar hoe willekeurig het brein werkt; dát soort dingen onthou ik dan weer wél).

Vanwaar deze overpeinzing, vraagt U?

Awel. Het was me allemaal al enigszins ontschoten tot ik afgelopen week een berichtje tegenkwam op de social media's; Sensation stopt (spiegeltje). ID&T vindt het tijd voor wat anders want de formule wordt sleets. En geef hen 'ns ongelijk: de 'grote' namen willen niet meer (spiegeltje) en die witte kleden-dracht hebben we nu ook wel gezien. Dus dàt was dat.

Zucht. Those were the days.

(Foto's ervan heb ik nooit geplaatst. Opklikken en je weet waarom.)


Dirkjan! uit de vloei

Plog | Er Was Er Eén Jarig, Hoera!

En wie jarig is, trakteert

Deze vis was stuk. Desondanks nog wel bereid gevonden om even voor de foto te poseren. Hoi, Dory!
Liggen mevrouw en ondergetekende afgelopen vrijdagmiddag een beetje op apegapen op de bank -want verrot-, wordt je ineens gebeld; Moe-Moe aan de lijn.

"Zoals je weet ben ik jarig en aangezien niemand anders mee wil, vroeg ik me af of jullij zin hebt om vanavond iets te gaan eten. Ik trakteer."

Omdat ik niet de beroerdste ben en daarbij de woorden 'Ik trakteer' altijd een zalvende werking op mij hebben, kon ik niet anders dan niet-weigeren en dus bevonden we ons 's avonds geheel onverwachts, in the middle of nowhere voor de ingang van de Golden Lion te Klaaswaal (of all places).

Terwijl ik me al mijmerend afvraag waarom ik de memo gemist heb waarin stond dat NewLand (spiegeltje) plaatsgemaakt heeft voor een chinees, ik heb hier tenslotte een jaartje of twee praktisch naast gewoond, blijken de gezelschapsdames zich inmiddels comfortabel te hebben gemaakt aan één van de tientallen (lege) tafeltjes.

De Golden Lion (oops…) is er één van het 'All You Can Eat'-concept, ofwel vreten tot je erbij neer valt, voor hetzelfde geld. Dat gaat bij mij meestal altijd mis.

Ik vergrijp me in dit soort gelegenheden altijd aan zoveel voorgerechten zoals de Sushi's, de salade's, de enorme hoeveelheden Hollandse Garnalen (weet je wat die mormels in de winkel kosten??) met een klodder mayo waarbij het vet je letterlijk om het hart vliegt, met als gevolg dat ik al zat ben op het moment dat het hoofdgerecht zich aandient.

Maar goed; 't is gratis en dus ga je ff een sigaretje roken, loopt de tien kilometer op de nabijgelegen parkeerplaats et voila; weer een gaatje vrij voor die shitload aan kipsatés, bieflappen en nog iets van een ondefinieerbare dooie vis.

Oh jubel, na rangschikking van mijn organen bleek er zelfs nog ruimte voor een gehamde meloen en twee schaaltjes ijs.

De chocoladefontein heb ik maar gelaten voor wat ie is want je kan ook overdrijven.

Alle gekheid op mijn stokje; Moe-Moe & Mini Moe-Moe, heel erg bedankt, het was erg gezellig, en dit doen we gauw weer! 

(Mits jij trakteert natuurlijk want het groeit mij niet op de rug. 😉 )

Stairway To Engels

Slip Slidin' Away Op De Trap Van Rotterdam

Troch Posted on 9 reaksjes 195 x besjoen

trap-edit675_256

e_200

Net als laatst een keer geschiedde is ook dit berichtje eigenlijk een week oud.

De Trap Van Rotterdam is vandaag exact een week ter ziele maar ik moest zo nodig weer een moeilijk, überzwaar bandbreedteslorpend gifje maken waar ik àl die tijd voor nodig had.

Enfin. Een paar jaar geleden heb ik op dit blog ook al eens zitten kutten met een gif-appje waarmee je zelf bewegende plaatjes kon maken. Tegenwoordig is dat niet zo heel spannend, je wordt praktisch doodgegooid met die dingen, maar toen echt iets voor een early adopter zoals moi.

Op één van die gifjes zie je me op en neer gaan op een trap en dat was 't eerste waar ik aan moest denken toen ik van dat Rotterdamse initiatief hoorde.

Ik dacht; dat ken veel beter.

Zie je me al gaan? 180 treden zittend omhoog en 180 treden weer omlaag, ook zittend, samengevat in een kek gifje! Gers, man!

Zoals altijd is het krijgen van een idee één maar de uitvoering ervan twéé; hoe kreeg ik iemand zo gek om 360 foto's van mij te maken, midden in de stad, op een doordeweekse dag?

Mijn mevrouw viel al gauw af; "Ik heb geen zin. Bekijk 't maar." Bummer.

En toen moest ik ineens denken aan X, mijn vorige mevrouw en tegenwoordig mijn platonische BAE. Want, kun je nagaan; X werkt tenslotte pal nààst De Trap en liep er al een aantal dagen vanuit een foto-visueel perspectief mee te flaneren door her- en der trapplaatjes te droppen op de internets.

Zoals verwacht stond X niet te trappelen, mijn ideeën zijn in haar ogen altijd kut tot het tegendeel is bewezen (wat meestal het geval is), maar toen ik haar beloofde dat ook zij haar gifje kreeg, was ze helemaal òm (mocht je haar ergens tegenkomen; zij zal waarschijnlijk het tegendeel beweren maar daar moet je niks van geloven).

Het weer was klote maar daar lieten wij ons natuurlijk niet door van de wijs brengen want regen = minder mensen op de been = dus meer ruimte voor ons.

Enfin. Getooid met een roze paraplu ("Moet je doen! Is leuheuk!") schoof ik trede voor trede bilgewijs het gevaarte op en neer.

Vier uur, veels teveel parkeergeld, tot op het bot doorweekt en 600 foto's later reden we moe maar voldaan richting huis; het werk zat erop en niet veel langer was De Trap slechts een fijne herinnering in de hoofden van hen die er zoveel plezier aan beleefd hebben.

Mag ik u voorstellen: De Trap In Beeld.

CLICKPIK

1_800
Voor hen die onder een steen geleefd hebben; dat daar links is Café Engels, rechts De Trap en in het midden de fietsenstalling.

Nederland – Costa Rica

Wij waren erbij. Nah ja... soort van.

Troch Posted on 4 reaksjes 133 x besjoen

– Kak. Verkeerde datum. Vergeef mij, het was de opwinding die sprak. –

leeuw

Inderdaad; inmiddels alweer net zo spannend als de krant van eergisteren maar deze is voor mijn annalen. Dat je 't even weet.

Anyway; in het kader van één of ander WK Futbal in Brazilië organiseert Cafe Moods te Oud-Beijerland één van z'n roemruchte pleinfeestjes. En wij waren erbij.

Ik hoef hier weinig woorden aan vuil te maken, u en die andere 7 miljoen medeburgers hebben dit weekend niet onder een steen geleefd mag ik aannemen, en dus presenteer ik u: het WK, achtste finale, Nederland-Costa Rica, een artist impression*.

(*crappy video, crappy montage, crappy geluid, crappy muziek en crappy foto's – alert. Maar 't heet dan ook niet voor niets een impression)

Dames; woensdag weer zo'n thriller? 😉 

Vooruit; nog éénmaal, om 't af te leren. Krul, Jack van Gelder en het onvermijdelijke kippenvel tot gevolg 

tico

En efecto; ahora ha sido tan emocio-nante como el periódico el día antes de ayer, pero esto es para mis archivos. Eso usted lo sabe como.

De todos modos; en el contexto de alguna Copa del Mundo en Brasil Moods Cafe en Oud-Beijerland, Holanda, organiza a Miramichi una de sus famosas fiestas de plaza. Y nosotros estábamos allí.

Necesito aquí para hacer unas palabras a la suciedad y otros 7 millones de ciudadanos tienen este fin de semana no está viviendo bajo una roca debo tomar, y por eso me presento a: Mundo, octavos de final, Holanda, Costa Rica, la impresión de un artista*.

(*Cutre montaje de video es malísima, mal sonido, la música y las fotos de mierda mierda – de alerta, pero se llama no es para nada esa impresión.)

Mujer; miércoles otra vez un thriller? 😉

Delantero; una vez más, para aprender que lo apaga 

[beelden vermoedelijk wellicht enigszins ietwat onvrijwillig afgestaan door de NOS]

↓