Jo besjogge no de kategory Âlde meuk

Punt van discussie

Mevrouw is wat vergeetachtig.

Troch Posted on 0 reaksjes 98 x besjoen

Over honden gesproken; we hebben hier een dispuut.

Kom ik onderstaand filmpje tegen in de krochten van Betty‘s schoot, denk ik van; ‘Hé, wat leuk… mijn mevrouw met Iggy!’ en besluit er een lieflijk muziekje onder te monteren.

Komt dat kreng binnen, ziet m’n filmpje, en zegt ijskoud; ‘Dat ben ik niet!’, daar waar ik tranen van ontroering had verwacht. 😭

Ze vervolgt; ‘Ik heb geen tattoo (geen tattoo te zien, wél een BH-bandje), mijn haar is niet kort (is niet kort, komt gewoon niet allemaal in beeld), ik heb dáár geen moedervlek (volgens mij wel) en -last but not least- da’s Iggy niet! (da’s Iggy wél)!’

Kortom; mijn mevrouw is alle realiteitszin kwijt. Dan ben je wel heel erg dom, hoor.

Stom. Ik weet toch wel wat ik gefilmd heb? En bovendien; wie zou het anders moeten zijn? Tss… 👿 

Chim Chim Cher-ee

Troch Posted on 0 reaksjes 62 x besjoen


Het moet op een ordinaire vrijdag geweest zijn, ik weet dat nog goed, want het was vorige week.

We kijken de film Saving Mr. Banks, ‘mijn lief’ 🤢 en ik, ondanks dat ik m’n twijfels heb als ik de plot lees; een Disney-film over het ontstaan van een DisneyfilmMwèh (Disney = zuuropwekkende moralisme).

Enfin. De film begint en gelijk gaat het mis; ik kén die intro! En ineens: BAM!


Ik ben een jochie van twaalf, dertien jaar. Ergens in de jaren tachtig van de vorige eeuw. Het is zondagochtend vroeg, iedereen slaapt nog. Ik zit als een mini-kleermakertje in mijn Schotse-ruit-pyjama wederom illegaal in Deit’s platenkast te grasduinen. Het duurt niet lang of mijn oog valt op een verzamel-LP van The New Christie MinstrelsThe Greatest Hits. Helemaal ontroerd van (kinder)liedje ‘Chim Chim Cher-ee’ wegens vermeend melancholische majeur (geen idee hoe zoiets heet) en maar ook het, daarentegen übervrolijke ‘Green Green‘, met Barry –Eve Of Destruction– McGuire’s onmiskenbare bouwvakkersstem.


Terug naar de film. Of het nou kwam door voornoemde herinnering, de roerige tijd waarin ik leef, het intro-gedichtje -voorgelezen door Colin Farrell‘s zoetgevooisde timbre-, het breekbare achterliggende pianowerkje, de sfeer van de beelden an sich, de gevolgen van mijn chronische vermoeidheid of juist àlles bij elkaar -geen idéé- maar op dat moment schiet ik he-le-maal vol. 😭

Niet van verdriet, welnee, maar wél van een gezonde dosis weemoed ende melancholie. Nét als toen ik de melodie voor het eerst hoorde, binnen de veilige kaders van mijn jeugd (maar dat wist ik toen nog niet).

Hoe het ook zij; dat ik er veertig dertig jaar later achter moet komen dat mijn oh, zo geliefde ‘Chim Chim Cher-ee’ uit het brein van Mary Poppins’ auteur Helen Lyndon Goff P.L. Travers ontsproten is en niets heeft van doen met The New Christie Minstrels, beschouw ik dan maar als een smetje op een verder memorabele herinnering.

Of ik geef gewoon Walt Disney de schuld. Ik had toch al een hekel aan ‘m.


Dirkjan! uit de vloei

Hekje twee; hoerentoeter

#klussemeidurk

Troch Posted on 0 reaksjes 185 x besjoen


ÉÉN.

Ik was ‘m helemaal zat, die heg.

Die stond er maar groot en vormloos te zijn en maakte -al dan niet bewust- mijn postzegeltuintje tot één grote hagenbeuk beukenhaag

Daarbij opgeteld zag ik door de heg de hondjes niet meer en dus restte mij als lord of the mansion maar één laatste redmiddel; de bijl erin (in de heg, niet in de hondjes).

Dat was makkelijker gezegd dan gedaan want de wortel ervan reikte zowat tot aan China maar gelukkig kreeg ik hulp van Ome Willem en toen was het in een poep en een scheet gedaan; wèg heg.

Vervolgens een overdaad aan graszaad op de kalende plek, beetje koeienmest en een beetje water en nu maar afwachten.

Anyhoo.


TWÉÉ.

Het doet pijn om toe te geven maar dat andere hekje was inderdaad spoeglelijk. En dus besloot ik er nieuwe hagenbeukjes beukenhaagjes tegen aan te plakken opdat dit huis een beetje de/het cachet van eertijds krijgt.

Want bij oude huizen horen oude hagenbeukjes beukenhaagjes en niet van die lelijke Buxussen en zo. Je weet tog.

Zo gezegd, zo gedaan. 

Hagenbeukjes beukenhaagjes: check.


DRIÉ.

Bleef de kwestie van de weglopende hondjes als mevrouw en ik weer eens op de buitenbank plaatsnamen om de laatste zonnestralen van de dag mee te pikken; er moest een afsluitend tuinhekje in.

Gietijzer? Mooi want klassiek maar -helaas- hekjes op Marktplaats pasten niet, waren veels te duur of werden in Lutjebroek aangeboden en dus moest ik, tegen beter weten in, er dan zelf maar één maken. Van hout, uiteraard.

Ik had nog een schuttingpaal liggen, wat verf en scharniertjes en na wat passen en meten was -ie klaar; mijn hekje. Vervolgens wat palen de grond in, beetje cement erbij voor de stabiliteit en het was toen dat ik erachter kwam dat ‘t hekje zo scheef was als een hoerentoeter.

Maar omdat ik er geen zin meer in had zou ‘t me werkelijk aan de anus oxideren wat een ander ervan vond, en dus besloot ik ter plekke dat het goed was. Kortom; hekje klaar.


VIÉR.

Helaas was ik vergeten het hoogteverschil van de tuin in mijn berekeningen mee te nemen met als resultaat dat mijn hekje niet open of dicht kon. Kut. Déjà vu werd mijn deel. 

Omdat ik geen stratenmakende connecties heb werd ik gedwongen mezelf dat in één dag bij te brengen. En verdomd; zes drie uur en heel veel aan beloofde spierpijn later lag daar een nieuw -waterpas- (!) padje en kon m’n hekje open. Hoera!

Scheef als een hoerentoeter. Maar als je je ogen dichtknijpt tot een spleetje zie je daar op een afstandje niks van. Sort of.

1.000.000 en nog wat

Troch Posted on 0 reaksjes 59 x besjoen

2

1000000

Zie daar; hét moment dat je, in je ochtendjas en met een verlopen kop, beseft dat je website na bijna dertien jaar stilletjes het fenomenale bezoekersaantal van 1.000.000 is gepasseerd.

(Overigens haal ik tot op de dag van vandaag nog steeds de bezoekers-aantallen en pageviews doorelkaar maar een kniesoor die daar op let. Eén miljoen is één miljoenMijn weblog. 
Ik mag dat.)

Anyhoe, dit getal is enigszins ‘bij benadering’ want halverwege hield dat vermaledijde NedStat ermee op en moest ik uitkijken naar een andere, maar die twee opgeteld maakt samen ongeveer één miljoen.

Nog een nuance; dit soort aantallen zijn voor jou misschien dagelijkse kost 😉 maar het feit dat werkelijk niemand dit weblogje leest maakt het dès te bijzonderder. Ik deed gewoon een beetje huilen. #snif

1

Going back in time on the sounds of the nation, it’s a flash back

Troch Posted on 2 reaksjes 68 x besjoen

1

2
Ze liggen al minstens sinds de jaren negentig in diverse schuren weg te kwijnen; het restant van een jeugdzonde.

Waar een ander keurig voor z’n uitzet spaarde stak ik mijn zuurverdiende Douwe Egberts centjes in zeldzame maxisingles, obscure importplaatjes en een verdwaalde elpee.

Nadat ook ik niet ontkwam aan volwassenheid en mijn prioriteiten diende bij te stellen verdwenen de ooit zo gekoesterde schijfjes onder een laag stof om er pas nu onder vandaan te komen. Daarover later meer. ↵


Tussen Kitsch & Nog Meer Kitsch

Oh Oh Eamel

Troch Posted on 10 reaksjes 67 x besjoen

Toegegeven; het navolgende balanceert op ‘t randje van De Goede Smaak. Dat is wanneer we er gemakshalve even van uit gaan dat er criteria bestaan die bepalen wat goede dan wel wansmaak is. 

Er is natuurlijk niets zo subjectief als juist dàt. Iets met ‘beauty is in the eye of the beholder‘ en zo.

Enfin. Nu we dat gekaderd kunnen we verder.

Jelle werd een beetje eenzaam. Al jaren heeft ie alle hoeken, gaten en vensterbanken van dit huis gezien en altijd in z’n eentje. Hoewel hij, nét als zijn baasje, nogal graag ‘op ‘m zelf is‘, blijkt ook in zijn leventje sociale omgang een onontbeerlijk factor om gelukkig tevreden te zijn. 

Intimiteit als onmisbaar infuus voor de geest, zeg maar.

Ik kijk bijna nooit op die koopjespagina‘s op Feestboek. Voornamelijk vanwege gezeur en gezeik onderling maar bovenal een overdaad aan kinderkleding wat per rompertje een eigen bericht krijgt waarop vervolgens niemand reageert en moeder’s dwingt het bericht tot vervelens toe te

 ‘uppen’ tot uiteindelijk het bewuste kledingstuk bij het Leger des Heils terecht komt opdat ‘we’ er nog een net-niet-verdronken pasgeboren Somaliër blij mee kunnen maken. Enfin; zo niet gister.

Vooropgesteld; ook ben ik niet zo van de beeldjes. Beeldjes vertegenwoordigen voor mij Man Bijt Hond, Bij Ons In De Jordaan en Oh Oh Cherso. Begrijp me niet verkeerd; voor alles een publiek. ‘t Is alleen niet zo mijn ding.

Maar soms, héél soms, kan ik de verleiding niet weerstaan; koop-jes-hoek. En als die verleiding dan voor een paar centen bij je om de hoek wordt aangeboden kan het zo maar gebeuren dat je ineens twee afzichtelijk foute beelden in je tuin heb staan. Voor twee tientjes. In één koop.

En Jelle? Het is dat ‘t niet kan maar ik zou toch zweren dat die halve Cupido een glimlach om z’n betonnen lippen heeft.

Goed. 

Verantwoord Fout heeft dus een nieuwe naam: Gurbe, Loltsje & Lobke* en het staat te shinen in m’n tuin.

↓