Kategory:

Âlde meuk

 

"In 1996 the British rock band “Rockbitch” start to perform with an explicit sex show on stage…"


Om eerlijk te zijn; vooral vanuit een chronologisch perspectief kan ik me er bar weinig meer van herinneren.

Wat zeg ik? Vanuit élk perspectief is het één grote blur; mijn avondje Rockbitch, op die beruchte 10e april van het überhaupt al rumoerige jaar 1997.

– Met wie was ik daar?;
– Was ik nog met mijn 'eerste' mevrouw (de dame met wie ik hierboven communiceer in de Whap)?;
– Waarom een 'blur'? Zoiets moet toch spectaculair geweest zijn? Waarom vergeten??1?

"Nikki" of Rockbitch

Ter recapitulatie: voor wie geen idee (meer) heeft waar dit over gaat, dit is wat Rock-o-pedia erover te vertellen heeft:

"Rockbitch was een Britse progressieve rockband die bestond uit vijf vrouwen en een mannelijke gitarist. Drie van de vrouwen zijn lesbisch, twee vrouwen zijn biseksueel. Rockbitch is meer beroemd om hun podiumact, waarin leden van de band seksuele handelingen uitvoeren, dan om de muziek."

Wat ik wél weet is dat (pre-internet, pre-social-media, pre-'influencers' (kots), pre-smartphones) het destijds al een tijdje rond gonsde rond/over de (Friese) weilanden; Rockbitch komt naar Leeuwarden!!1! 

Daar moest ik natuurlijk bij zijn!

De media stonden er bol van, de ene na de andere -uiteraard- gristelijke partij trachtte her en der in de lande optredens te verbieden, wat soms lukte en soms niet 😂.

Er moest zelfs een rechter aan te pas komen om die seksshow in Zalen Schaaf te laten doorgaan. Maar toen.. Toen was het kennelijk zover.

Wat weet ik nog wél méér?

 

– Ik was -zoals altijd- té laat. Dit keer wegens parkeerproblemen, met als gevolg een plekje helemaal achterin een piemeldonkere Zaal Schaaf;

– Qua publiek natuurlijk een overdaad aan mannelijke schreeuwhormonen, met hier en daar een verdwaald vrouwmens;

– Een podiumplassende Amanda/The Bitch, over de bijzonder urine-ontvankelijke eerste rij;

– Die ene geluksvogel, man of vrouw of beide- die, weliswaar achter de schermen, een 'doppie' mocht 'doen' met 'Lucy, the stage slut', uiteraard alleen na het vangen van 'The Golden Condom';

– Diverse penetraties op en naast het podium, en, believe it or not, er werd zelfs een soort van muziek gemaakt, hoewel niet helemaal mijn genre.

 

Kortom; 'just another day at the office', zeggen we dan in Friesland. Enfin, hoe kom ik hier nú op, 26 jaar later?


Source: Rockbitch


Welnu, niet zo heel lang gelee, tijdens het wederom opruimen van enkele oude harde schijven, stuitte ik op een tweetal gedatteerde videootjes van deze feministische Alpenzusjes, waarvan één een concertregistratie en de ander een documentaire.

Omdat Ome Youtube, op z'n braakopwekkende Disney's, zichzelf heeft opgeworpen als moralistische hoeder van de tere kinderziel, en dus een en ander als verboden vrucht beschouwd, was daar ineens Odysee.com, een -nu nog- vrijplaats van alles waar voornoemd belerende vingertje op tegen is.

Het leek me dan ook niet meer dan logisch om u deelgenoot te maken van deze rare herinnering, in het kader van 'opdat wij nooit vergeten'.  Want, laten we wel zijn; de tijden van woke zijn ook niet zaligmakend. 
Amen

203 kear besjoen

 

Voor een enkeling onder u is het kennelijk elk jaar weer een feestje; de Top2000, een lijst met evenzovele plaatjes uit een al-dan-niet ver verleden, 'zorgvuldig' gemanipuleerd samengesteld op basis van keuzes door het gepeupel, traditiegetrouw volledig gehypet aan het einde van het jaar.

Echter word ik niet warm of koud van die ouwe meuk, uitzonderingen daargelaten.

Niet alleen omdat ik nooit langer dan een intro naar zo'n plaatje kan luisteren, voornamelijk wegens chronische verveling 😴, maar vooral omdat volkomen overgewaardeerde ergo nutteloze discjockeys over het algemeen de neiging hebben juist die intro vol te blaffen met haantjespraat, flauwe humor en een overdreven geldingsdrang ("Hoor mij eens gevat zijn! Ha, ha!". Bám!, weg intro. Lul).



Het zal je dan ook niet verbazen dat mijn hart meer ligt bij de overwegend reclame- en discjockey-vrije muziekzendertjes zoals bijvoorbeeld de Soundcloud's, de FutureRecords' (hi, Alex! 😁), de Delicieuse Musique's, de HearTHIS', de Bandcamp's en de Mixcloud's van deze wereld, alwaar ik helemaal ZELF kan/mag bepalen wat ik op dat moment wil luisteren, afhankelijk van in wat voor gemoedstoestand ik me op dat moment bevind/wil verkeren,*
*rare zin, I know 🤔

Kortom; wat wil een eamel mens nog meer? 

 

Anyway. Naast de wél vermakelijke rand verschijnselen van voornoemd fenomeen, ik noem een Top2000 á Go Go, een Top2000 Café en -uiteraard- de Top2000 Quiz (btw; Leo 'Top2000 Untold Stories' Blokhuis en ik willen Matthijs terug!!1!), is er nóg iets waar m'n hart, als notoir remixliefhebber, óók sneller van gaat kloppen: de tradionele openingsmash-up van meestermixer Bart Arens.

Ooit hiermee begonnen als bescheiden aperitief in bovenstaand café, tegenwoordig echter voor velen een fenomeen om naar uit te kijken (waaronder, uiteraard, ondergetekende).

In het kort bestaat zo'n mash-up dan uit een verzameling van ca. 25 uiteenlopende muziekjes, die ogenschijnlijk niks met elkaar te maken hebben behalve dan een plek in de lijst van hierboven/-naast, bijzonder ingenieus in elkaar geflanst tot een soms waarachtig nieuw muziekstuk , vooral in combinatie met de spectaculaire beelden, waardoor het spreekwoordelijke kippenvel zich als vanzelf manifesteert.

Hoewel een en ander natuurlijk makkelijk door jezelf online (lees: Youtube) te achterhalen is, mocht 't je interesse gewekt hebben, heb ik er toch gemeend goed aan te doen voornoemde mixjes hieronder in beeld alsook embedded audioplayer samen te brengen, gewoon omdat 't kan.

Als bonus dááronder een downloadbare MP3-320kbps-rip variant, opdat je er wellicht een ringtone van kan maken (of whatever).

At your service!!1!

👊😎 

 


1,3K kear besjoen

 

Ik weet 't nog als de dag van gisteren, met name omdat 't de dag van gisteren wâs, dat ik tijdens Tweede Kerstdag een verontrustend telefoontje kreeg.

Het was Broer.

Broer, werkzaam in de omgeving van Rotjeknor, vroeg zich af of ik, toevallig óók woonachtig in die omgeving, genegen was hem naar een lokaal ziekenhuis te brengen daar zijn hart onnatuurlijk tekeer ging, en dat was niet omdat -ie mij aan de lijn had.

De schrik sloeg mij euh.. óók om het hart en -uiteraard- was ik daartoe bereid want ja, familie, daar heb je maar één van.

Us Mem, gezellig de kerst doorbrengend bij haar favoriete zoon mij thuis, liet ik op verzoek van Broer nog even in het ongewisse, want paniek om niks, daar heeft niemand wat aan.

 

Amper met één been in de auto ging de telefoon wéér; wederom Broer, maar nu met een lichte paniek in zunne stem.

Z'n hartslag zat nu rond de 200 en de collega's vonden het niet verantwoord hem nog langer in die toestand op het schip te tolereren. Gevolg: een ambulance en mijn hulp bleek niet langer nodig.

Lang verhaal kort; Broer mocht een nachtje in het Maasstad ziekenhuis doorbrengen, alwaar men met een cocktail van rust, pillen en een handjevol mooie zusters zijn hartslag weer naar acceptabele waarden wist te reduceren. 

Eind goed, al goed. Nah ja.. Sort of.

Anyways.
Us Mem
keerde gerustgesteld met de gereserveerde taxi weer naar 't Hoge Noorden, en ook wij besloten ons die kant op te begeven daar het voor mij al even geleden was dat ik aldaar verbleef.

 


36 kear besjoen
eamel | blog
>