Plog | Bûter, brea en wer nei boppe ta Oeral thús mar thús it bêste

1

D-Day. Wakker worden is best wel een dingetje hier in huis. Behalve als je Mijn Mevrouw heet, dan weer niet.

Het was alweer veels te lang geleden dat ik Ûs Fryslân vereerd had met mijn Goddelijke Verschijning en dus was verleden week de tijd daar dat ik Deit, Mem en Theun-Atse weer in de armen mocht sluiten.

Hoera! Omdat tekst tegenwoordig niemand meer boeit heb ik toen besloten om hiervan beeldend verslag te doen in de vorm van –wederom– een plogje. Dat vinden de mensen leuk.

Chronologisch zal het allemaal niet helemaal kloppen, ik heb per ongeluk de foto’s door elkaar gegooid, maar niemand die dat controleert.

Hoe het ook zij; het waren vermakelijke dagen en laat ons hopen dat er nog velen mogen volgen.

Tige tank, us heit en mem, it wie tige noflik. En broerke, oare kear mei dy flesse whisky wol wat grutter.
Knypkont.


2

Een paar dagen Friesland is altijd een goeie aanleiding om weer eens te gaan douchen. Brrr.

Méér

Parkdagen 2015

De Parkdagen, Oud-Beijerland

Op 23 en 24 mei organiseert ToBe Cultuurcentrum in opdracht van de gemeente Oud-Beijerland de Parkdagen Oud-Beijerland. Met deze negende editie van de Parkdagen Oud-Beijerland is het Laningpark weer een weekend lang gevuld met muziek, dans, kunst, workshops, kinderactiviteiten en heerlijke hapjes en drankjes. De Parkdagen Oud-Beijerland vinden plaats op zaterdag 23 en zondag 24 mei van 13.00 tot 21.00 uur. Beide dagen worden afgesloten met een spetterend slotconcert vanaf 19.00 uur.  Strijk met je gezin of vrienden en picknickmand neer op je kleedje of laat  je verrassen op het grootste terras van Oud-Beijerland! Wij hopen je te mogen begroeten op de Parkdagen Oud-Beijerland 2015!

Men neme een park, plempt daar wat bandjes, kraampjes en een paar duizend man in en lardeert dat met mooi weer.

Voeg vervolgens wat vrienden toe, giet daar wat drank in, serveer wat stokbrood, winegums en Pesto Spread, et voila; ons eigenste Woodstock aan het Spui.

Mensen, bedankt. Tante Til en ondergetekende hebben ‘t bijzonder ons ons zin gehad!

Hieronder een bewegende speed-impressie maar afgekeurd wegens teveel boom en te weinig essentie.

Enfin.

Foto’s na de breek.

Méér

Pinksterdei 2010

Net spektakulair, wol bysûnder: ûs Deit en Memmeminske troch de bocht. Op besite bij de jongste soan. It wiene tige noflike dagen mei borrels, pestobôlle, een soat kofje, een debat op de televyzje, stretchersliepe, Siementsje, moai waar, de wei kwyt, heachrinnende emosjes, rûndsje ryde en de Elzentûn

(Wol begruttelik dat we de cupcakes misse moesten)

Mar Hij seach dat it goed wie..

[clickpic4big]

Oudejaarsavond 2009

Men neme:

Drank. Veel. Maar dan verantwoord. Ahum. Goed gezelschap. Hapkes en drankskes. Ook veel. Maar dan onverantwoord. Karaoke. Volume op tien. Beamert. Drank. Bon Jovi en Little Richard. Dansen. Zingen. Drank. Appelbeignets. Of zoiets. ‘t Smaakte in ieder geval naar appel. Guus Meeuwis. Drank. Eighties. Top2000 finale. Collectief Bohemian Rhapsody. ‘t Dak d’r af. Drank. Vuurwerk. Gelulkig Nwieujah. Drank. Muziek! Zwarte chips. Compromitterende foto’s. Shocking filmpkes. Chantabel. Drank. Feesttent. Goeie band, naam onbekend. Ook André Hazes. Jump. Drank. Stomme wannabee-roadies. Dansen. Swingen. Lachen. Gieren. Brullen. Feest! ‘n Goed begin. Oh ja; kater. ‘n Kleintje. En spier rugpijn. Veel. Au. (But, by Jove; it was worth it! :-))

Zie daar de ingrediënten voor een geslaagde oudejaarsavond à la 2009.
The. Best. Evah.

NB. De credits voor de meeste foto’s gaan naar Moos. Moos staat er zelf nauwelijks op maar da’s nu eenmaal het kruis wat een fotografe met haar meedraagt. Goed werk, Moos!

Wat een spreker is die man #justanotherdayattheoffice

Ooit, ergens in mijn middelbare schooltijd, moest ik geheel onverwachts iets voordragen voor de klas. De desbetreffende leerkracht, een of andere Duitse kenau die ‘t standaard op mij had voorzien, vond ‘t nodig mijn angst-tot-spreken-in-het-openbaar uit te buiten en dertigplus leerlingen een gegarandeerd komische ochtend te bezorgen.

Geen idee meer wat ik daar moest vertellen, ik vermoed een geheugen-blokkade, maar alles wat ik me herinner van die situatie is dat ik kennelijk vijf minuten heb staan stamelen, rood aanlopen, spontane Parkinson en een collectief gedragen hilariteit.

Sindsdien kun je spreken van een trauma; ik vermijd situaties waar groepsvorming-van-meer-dan-drie-personen aan de orde is. Creatief als ik ben is me dit tot op de dag van vandaag prima gelukt.

Of eigenlijk; tòt afgelopen zondag… 

Ondergetekende, communicatie-medewerker in een jeugdinrichting, had de schone taak op zich genomen om, samen met een team van vrijwilligers, een soort van familie-open-dag te organiseren; collega’s werden uitgenodigd om nieuwsgierige familieleden eens de binnenkant van een jeugdgevangenis te laten zien.

Beveiliging geregeld evenals de catering. Routes bepaald, sportzaal ingericht, geluid; check.
So far, so good.

Zeg, als jij straks het welkomstwoordje doet, wil je dan even zeggen dat men…?

Euh. Wacht even. Time-out.

Hét welkomstwoord doen? Ik? Welnee!

De baas zou immers regelen dat een afdelingshoofd of groepsleider of .. 

Nee, nee. De baas heeft gezegd dat jij als communicatiemedewerker dat soort zaken hoort te doen. Dus als je straks het woord voert, wil je dan zeggen dat…?

Ik paniekte. Begon hevig te transpireren. Defcon One. Was maar zo’n stap verwijderd van weglopen. Naar huis. Onder een deken. Weg!

En ik zag mezelf weer voor die klas staan …

Echter, naarmate het Uur U naderde won de rede het van de paniek.

Een echte eamel loopt niet weg. Kom op, zeg. Een schop onder je hol moet je hebben! Je bent toch geen watje? Hoe geloofwaardig ben je als communicatiemedewerker als je niet eens een groepje mensen te woord kunt staan? Nou?

En zo kon het zomaar gebeuren dat ik daar, weliswaar bloednerveus, stamelend en badend in het zweet, maar toch het woord stond te doen ten overstaan van twee keer honderdvijf-en-twintig man (+m’n trotse ouders! :-P ).

En dat.. dàt was een overwinning op mezelf.

En ‘de baas’? 

Je kan een eikel een rode neus op zetten maar het blijft een eikel.