Jo besjogge no de kategory Plog

Plog | Er Was Er Eén Jarig, Hoera!

En wie jarig is, trakteert

Deze vis was stuk. Desondanks nog wel bereid gevonden om even voor de foto te poseren. Hoi, Dory!
Liggen mevrouw en ondergetekende afgelopen vrijdagmiddag een beetje op apegapen op de bank -want verrot-, wordt je ineens gebeld; Moe-Moe aan de lijn.

"Zoals je weet ben ik jarig en aangezien niemand anders mee wil, vroeg ik me af of jullij zin hebt om vanavond iets te gaan eten. Ik trakteer."

Omdat ik niet de beroerdste ben en daarbij de woorden 'Ik trakteer' altijd een zalvende werking op mij hebben, kon ik niet anders dan niet-weigeren en dus bevonden we ons 's avonds geheel onverwachts, in the middle of nowhere voor de ingang van de Golden Lion te Klaaswaal (of all places).

Terwijl ik me al mijmerend afvraag waarom ik de memo gemist heb waarin stond dat NewLand (spiegeltje) plaatsgemaakt heeft voor een chinees, ik heb hier tenslotte een jaartje of twee praktisch naast gewoond, blijken de gezelschapsdames zich inmiddels comfortabel te hebben gemaakt aan één van de tientallen (lege) tafeltjes.

De Golden Lion (oops…) is er één van het 'All You Can Eat'-concept, ofwel vreten tot je erbij neer valt, voor hetzelfde geld. Dat gaat bij mij meestal altijd mis.

Ik vergrijp me in dit soort gelegenheden altijd aan zoveel voorgerechten zoals de Sushi's, de salade's, de enorme hoeveelheden Hollandse Garnalen (weet je wat die mormels in de winkel kosten??) met een klodder mayo waarbij het vet je letterlijk om het hart vliegt, met als gevolg dat ik al zat ben op het moment dat het hoofdgerecht zich aandient.

Maar goed; 't is gratis en dus ga je ff een sigaretje roken, loopt de tien kilometer op de nabijgelegen parkeerplaats et voila; weer een gaatje vrij voor die shitload aan kipsatés, bieflappen en nog iets van een ondefinieerbare dooie vis.

Oh jubel, na rangschikking van mijn organen bleek er zelfs nog ruimte voor een gehamde meloen en twee schaaltjes ijs.

De chocoladefontein heb ik maar gelaten voor wat ie is want je kan ook overdrijven.

Alle gekheid op mijn stokje; Moe-Moe & Mini Moe-Moe, heel erg bedankt, het was erg gezellig, en dit doen we gauw weer! 

(Mits jij trakteert natuurlijk want het groeit mij niet op de rug. 😉 )

Plog | Halloween

is ook niet meer wat 't nooit geweest is

 


 

Je ziet op de feestboeks een Halloween-filmpje voorbij komen en denkt; "Goh! Wat leuk! Dat wil ik ook! Daarmee halen we minstens de krant in dit dorp!" en bekijkt het even aan de binnenkant van je ogen; drommen kinderen voor de deur terwijl je het lokale suffertje te woord staat.

"Wat ging er door u heen toen u de ontroering in de ogen van deze kinderen zag?"

 


 

Stap 1: Facebook!

 


 

Je mevrouw is al even enthousiast en samen besluit je als early adaptors dit fenomeen lokaal te introduceren en dit dorp eens op haar grondvesten te laten schudden. Kirrend als kinderen, met het kwijl uit de bek, kun je bijna niet kiezen -het ene filmpje is nog leuker dan het andere– maar een uur later en veertig euro armer heb je een keuze kunnen maken en kan het feest alsnog beginnen, daar waar 't die kleine kudtmormels toch eigenlijk alleen maar om gaat: snoep.

 


 

Stap 2: snoep! Héél, véél snoep!

snoep

 


 

Uiteraard is vooruitstrevend vermaak als dit alleen mogelijk wanneer je de benodigde state-of-the-art techniek in huis hebt; een beamer + standaard, een laptop, schone vitrages en een lege asbak. Here we go.

 


 

Stap 3: de beamer!

 


 

Men plempe één en ander aan net-aangeschafte filmpjes op den laptop, positioneert deze, evenals de beamert, op de speciale standaard én in de juiste verhouding tot het projectiescherm de vitrages, draait wat aan knopjes en kijkt er bedenkelijk bij om de vrouw te imponeren, et voilà; die staat als een huis.

 


 

Stap 4: de laptop!

 


 

Om van een beleving Dé Beleving te maken plaatsen we nog een speciale studio-luidsprekert bij het open raam opdat een spirituele 'boehoehoe' ook écht als een 'BOEHOEHOE!' klinkt en één en ander er niet uitziet als een slecht nasynchroniseerde Duitsche Engelse film. Met andere woorden; Indische Waterlelie's, move over.

 


 

Stap 5: het geluid!

ludsprekker

 


 

We kunnen beginnen! Het is zaterdag, even na zeven uur 's avonds -officieel nog geen Halloween want da's pas over twee dagen- maar enkele van die bedelkindjes aan de deur is voor ons hét signaal om eens te gaan proefdraaien. Want veertig euro uitgeven om vervolgens je voorstelling in rook op te zien gaan vanwege falende techniek is natuurlijk een zeperd van de eerste orde. Spann0nd!

 


 

Stap 6: proefdraaien!

 


 

Maandag 31 oktober. Halloween. Nu het zaterdagse proefdraaien -dat ging slechts om één miezerig filmpje- een doorslaand succes is gebleken taken we 't to another level; minstens acht (!) filmpjes zullen de buren verstéld doen staan, de kinderen zullen van heinde en verre Tot Ons Komen en journalisten elkaar bij de voordeur verdringen opdat zij  scoop van dit ongeëvenaarde event mogen verslaan en hun oplages tot grote hoogten zullen stuwen!!1! 

En dit… dit zullen zij zien… *tromgeroffel*

 


 

Stap 7: D-Day!

 

 


 

Daar gaan we! *pakt popcorn bij*

 


 

 


 

19.10 uur

 


 

 


 

't Is stilletjes op straat maar kinderen van deze tijd gaan natuurlijk later op pad. Pomtidom.

 


 

 


 

20.45 uur

 


 

 


 

Rustig aan. Komt vanzelf. Kinderen willen mijn voorstelling natuurlijk voor geen goud missen en groeperen zich massaal om hier naar toe te komen. Ik snap dat.

 


 

 


 

23.59 uur

 


 

 


 

Middernacht. Geen kind gezien. Waar is dat feestje? NOU HIER IS DAT FEESTJE!!1!

 


 

 


 

08.05 uur

 


 

 


 

De volgende morgen. Nog niks. Ik zal weer eens wat organiseren. Bah. En die snoep is voor mij. Eet dat. Met je kuthalloween. ;-(

Waar is Zwarte Piet die allochtoon Nederlander-met-een-migratie-achtergrond als je 'm écht nodig hebt? 😂

 


 

[ADVERTINSJE]



Plog | Bûter, brea en wer nei boppe ta

Oeral thús mar thús it bêste


 

Het was alweer veels te lang geleden dat ik Ûs Fryslân vereerd had met mijn Goddelijke Verschijning en dus was verleden week de tijd daar dat ik Deit, Mem en broer Theun-Atse weer in de armen mocht sluiten.

Hoera! Omdat tekst tegenwoordig niemand meer boeit heb ik toen besloten om hiervan beeldend verslag te doen in de vorm van –wederom– een plogje. Dat vinden de mensen leuk.

 

Chronologisch zal het allemaal niet helemaal kloppen, ik heb per ongeluk de foto's door elkaar gegooid, maar niemand die dat controleert.

Hoe het ook zij; het waren vermakelijke dagen en laat ons hopen dat er nog velen mogen volgen.

Tige tank, us heit en mem, it wie tige noflik. En broerke, oare kear mei dy flesse whisky wol wat grutter.

Knypkont. 😂

 


2
Een paar dagen Friesland is altijd een goeie aanleiding om weer eens te gaan douchen. Brrr.

Op dagen zoals deze ontkom je niet de routine; koffie, een peuk en daarna het onvermijdelijke gevoeg. Niets menselijks in ons vreemd, zeggen we dan in Friesland.

PLOG | Zomaar een dag

tijdens zomaar een hittegolf


 

fcukingweer

 

ijsje150Lief Dagboek. Eigenlijk wilde ik gister gaan klussen.

Nah ja; klussen is een groot woord want ik kan eigenlijk niks, maar het gaat om het idee. 

Mijn tuindeuren hebben verf nodig en dus wilde ik de schuurmachine er tegen aan zetten opdat ik de komende dagen de boel kon schilderen.

Helaas kwam daar ineens ende onverwacht een hittegolf voorbij en werd het zomaar 32 graden. In de schaduw. Nu lag ik toch al op apegapen dus -poef!- wèg plan.


Plog | De Werkplek

Wat Koelman ken, ken ik beter

TrochPosted on 1 Comment226 x besjoen

In navolging van hemmes (spiegeltje), die kennelijk ook lijdt onder komkommertijd (onbedoelde rijm, RED.), heb ik idem besloten een inkijkje te geven voor wat betreft de creatieve schoot waarin al het moois wat ik produceer haar oorsprong vindt.
Dat vinden de mensen leuk, heb ik me laten vertellen.

Om er niet al teveel woorden aan vuil te maken zal ik maar gelijk van wal steken. 't Is tenslotte een plog en niet zo'n literaire pil als bijv. Tolstoj's Oorlog & Vrede.

Het ziet er misschien niet zo smooth uit als bij die Koelman maar het gaat om het idee, nietwaar?

1b
Zelfde afwerkplek als boven, andere hoek. Voorzien van allerlei noodzakelijke attributen die er elke dag weer voor zorgen dat uw eamel tot een creatief hoogtepunt komt. Je moet er wel even stevig aan trekken maar dan heb je ook wat. Voor niets komt de zon op tenslotte.

[ADVERTINSJE]

Plog | Peaske 2016

(Best viewed on a real computer)

TrochPosted on 1 Comment273 x besjoen

Het navolgende bericht is er wederom zo één van ultieme saaiheid.

Zo'n bericht dat voor jou, als lezert dezes, waarschijnlijk nét zo interessant is als de praktische toepasbaarheid van een priemgetal, en dus kunnen we veilig concluderen dat dit er weer zo één is voor de annalen van dit blogje.

Zo. Voor hen die overblijven; mijn mevrouw en ik hebben onze Paasdagen dit jaar doorgebracht in het Friesche. Niets spectaculairs, we zijn tenslotte geen twintig meer, maar wel bijzonder aangenaam.
Met broer's appartement als uitvalsbasis werden respectievelijk des eamel's ouders, het watertje De Heide en nog wat locaties aangedaan, in slechts twee dagen tijd.

Om zulks niet te laten verdwijnen in de krochten van de tijd, heb ik gemeend er goed aan te doen één en ander in plogvorm (wut?) vast te leggen opdat we later kunnen zeggen; 'Gelukkig hebben we de foto's nog'. 

Oant moarn! 👋😎

CLICKPIK

Bij aankomst gelijk bij Deit 'op skoat'. Als hond ken je natuurlijk zo je verantwoordelijkheden. Okay, dat je nog moet leren er blij bij te kijken is een futiliteitje. Hoewel, pake ziet je blije blik toch niet.

Plog | Broer Op Bezoek

Zomaar een zondagmiddag in het pittoreske Vlaardingen-Oost



Op de heenweg naar Vlaardingen-Oost. Ik weet dat want ik was erbij.


 

Sta ik gisteravond in de Appie te dubben tussen de hagelslag van Venz of toch maar die van het huismerk gaat m'n telefoon: 't is Broer.

Of ik koffie kom doen. Broer heeft het rustig want de economie Europoort ligt op z'n gat en gezelligheid kent geen tijd. Daar Broer en ik elke gelegenheid aangrijpen om sociale interactie te hebben moest ik dit plan afwijzen daar ik bij de Appie stond te dubben tussen de hagelslag van Venz of toch maar die van het huismerk.

Gelukkig bleek er nog een zondag in het verschiet en spraken we af dat ik in de morgen een bakkie prut zou doen, op z'n schip. "Schip?" hoor ik je denken. Ja, 'schip'; broer vaart binnen. Bin-nen-vaart-schip.

Zo gezegd, zo gedaan. Na een onrustige nacht, zoveel opwinding in één weekend is me al heel lang niet meer overkomen, werd het uiteindelijk toch nog zondagmorgen en mocht ik op audiëntie komen.

 

De plaats van bestemming bleek de haven van dat altijd weer pittoreske Vlaardingen-Oost. Ik ben daar onderhand zo vaak geweest dat ik mijn Tom-Tom thuis kon laten.

Wat wél nieuw was voor mij was het schip. Broer vaart normaal op een andere. Het feit dat -ie een meter van de kade lag vanwege hoog water en ik haast tussen wal en schip lazerde omdat mijn beentjes te kort zijn, was ook een nieuwe ervaring voor mij. Broer zei; "Stel je niet aan, homo." Gelukkig had hij wel de koffie oud klaar.

Goed. Na de pleur kreeg ik een rondleiding –want ander schip; let nou toch eens op!– en voor ik het wist was het twee uur later. 

Alle gekheid op mijn stokje; dit soort visites komt nauwelijks voor. Vandaar dat ik gemeend heb er goed aan te doen één en ander vast te leggen voor het nageslacht voor de annalen.

Opdat we nea ferjitte, Broerke!. 😉

 


1
Dit is de achtersteven van het schip, ook wel achterkant. Zo leer je nog eens wat. (in het kader van de privacy heb ik toch maar even de naam geblurd. Helemaal vergeten. Dom, hé?)

Plog | Nieuwe Ramen

Toegegeven; dit berichtje is voor jou net zo interessant als gras zien groeien.

Hij is dan ook meer bedoeld voor de annalen van deze site opdat ik altijd weet wanneer één en ander ook alweer plaats vond.

Zo. Nu we dat uit de wereld hebben; ik heb dus nieuwe ramen. Vier om precies te zijn. Om nòg exacter te zijn; bijna alle ramen aan de voorkant van mijn huis. Eén grote beneden en drie boven.

Destijds, toen ik het huis kocht, liet ik de definitieve schouwing van het huis aan de verkopende makelaar over. Dom met de kennis van nu want zo'n man is er natuurlijk niet voor mij maar voor de verkopende partij. Wist ik veel; ik had zelf ook wel zo'n huizenschuiver in dienst maar die had geen tijd en ik ook niet en dus was die lul van Verhagen & Hoppener wel bereid 'even door het huis te gaan'. Even goeie vrinden, je weet tog.
Ja, ja.

Gevolg; hoewel de toestand van het huis 's mans goedkeuring kon wegdragen kwam ik er later achter, uiteraard was de koopakte allang getekend, dat niet alleen twee van de drie dakramen zo rot als een mispel waren maar ook bleken de ramen aan de voorkant van het huis niet smerig, dat leek zo ten tijde van mijn eerste rondgang door het huis, maar zo lek als een mandje. Wist ik veel dat zoiets kon.

Enfin. Voornoemde makelaarslul was niet bereid zijn fouten toe te geven, sterker nog; ik kon inderdaad de verkopende partij aanklagen maar dat zou geen enkele juridische grond hebben. Ik had tenslotte het huis doorlopen op onvolkomenheden en niets kunnen vinden. Dat ik dat zelf niet had gedaan maar hij, voornoemd lul, was mijn eigen fout. En dit waren natuurlijk geen verborgen gebreken want ik had ze zelf kunnen constateren.

C'est ça en la vie en zo.

Om een kort verhaal nog korter te maken; precies tien jaar na dato kon ik eindelijk wat kleingeld vrijmaken voor vervanging en was de dag daar dat Johan op de stoep stond. Weliswaar een maand later dan afgesproken maar Johan was mijn rol als klant vergeten.

Vergissen is menselijk. Ik ben vergevingsgezind en voor dat geld kon ik het niet laten en dus ging Johan los. Slechts een paar uur later was ik al blij want nieuwe ramen.

Goed verhaal, hè?

Omdat dit heugelijk feit meer verdient dan een doodsaaie tekst heb ik gemeend er goed aan te doen één en ander op beeld vast te leggen opdat we niet vergeten hoe dat er ook alweer uitzag. Uiteraard in hippe Instagramfilterkes want je gaat met je tijd mee of niet.

1
Daar was Johan. Vroeger dan verwacht want ik lag nog in bed.

Plog | DWDD denkt met u mee

Mei it famke op stap

blabla4b

Goed. Als nieuwbakken VARA-lid mag je natuurlijk best wel ontevreden zijn als blijkt dat datgene waarvòòr je onvrijwillig lid werd een dusdanige teleurstelling was dat je derhalve helemaal los ging in één of ander VARA feedbackformulier.

Blij verrast waren we dan ook toen er enkele dagen later een mail op de digitale deurmat lag waarin PR-dame Evelien een sterk staaltje damage control liet zien. Ons werd, ter compensatie van geleden leed, de mogelijkheid geboden om dan maar een ander VARA-esque programma bij te wonen.

Dit gebaar werd door ons natuurlijk met beide handen aangegrepen en zo kon het zomaar gebeuren dat wij ons, op drie december jl., 'ineens' in de analen van de Westergasfabriek in Amsterdam bevonden.

Toegegeven; het was dit keer onze eigen fout dat we die dag een beroerde plek kregen toebedeeld.

Waar ik geen leven heb en dus alle tijd om ergens op tijd te komen (hypothetisch; in de praktijk kom ik nooit ergens op tijd) hadden 'mijn vrouwen' méér tijd nodig; de ene vanwege het beschilderen van zweverige douche-tegeltjes en de ander van haar gezicht en die aanrijding onderweg was ook niet helemaal onze schuld.

Overigens is een file ook killing als je ergens op tijd moet zijn.

Enfin. Dat terzijde.

Drie kwartier te laat kregen wij de mogelijkheid live de kruin van Matthijs van Nieuwkerk te bewonderen alsook de achterkant van een batterij studiolampen, mochten wij ons laven aan het openlijke geflirt van Mart Smeets met één of andere Vlaamse Griet en zocht Échte Man Maxim Hartman de grenzen van De Goede smaak.

DWDD; een bescheiden beeldverslag.

Plog | 10 jaar DWDD

Op stap mei it famke


 

Dit stukje is eigenlijk een week oud. Maar omdat ik een geheimhoudingsverklaring ondertekend heb, extreem gezagsgetrouw ben én ik tijd nodig had om mijn eigen filmimpressie te monteren heb ik er een week mee gewacht.

Dat ik daarbij ook nog op de officiële uitzending wilde wachten opdat ik deze hieronder kon plempen speelt natuurlijk ook een rol.

10 jaar DWDD dus.

Ik kijk 't zo nu en dan en zo nu en dan kan ik 't wel waarderen. Niet altijd, vanwege de gebruikelijke drogredenen en vaak wel, vanwege de verrassing

Omdat mevrouw en ik samen té weinig ondernemen, zij heeft hààr leven en ik het mijne, besloten we dat het weer eens tijd werd gezamenlijk op pad te gaan.

 

Daar je in Nederland niet meetelt als je niet een keer klapvee geweest bent bij Pauw, Tan of DWDD, leek ons het jubileum van laatstgenoemde een uitgelezen moment daarvoor

Voor een uitgebreid verslag verwijs ik u naar onderstaande beeld werkjes.

Enkele trivia nog;

 – Twee van Jan Mulder's Vijf Ergernissen zijn komen te vervallen (niemand weet waarom);
– Valse gitaren; ook die hebben we node gemist in de uiteindelijke uitzending (zie mijn filmpje);
– Claudia de Breij kan écht niet zingen. Halina Reijn ook niet maar die is tenminste een lekker wief kan leuk acteren;
– Het is kouhoud in zo'n studio.

10 Jaar DWDD: een impressie.

 

↓
>