Meet Kleinepoesje. Cat on steroids. (want niet voor de katzekut)

Volgens mijn mevrouw ‘is -ie een beetje druk’ maar of dat nou de reden is dat -ie nergens geliket wordt? Geen idee.

Mijn tegenargument (“Dat is juist de bedoeling; dat is conform het temperamentvolle karakter van de kat”) maakt geen indruk.

Een simpele “Oh..” kan ik krijgen. Dodelijk. ;-(

Enfin. Ik heb er twee dagen lang best wel heul erg m’n best op gedaan; een koddig filmpje met allerlei gefilmde hoogtepunten uit het leven van aanloopkat Siemen Kleinepoesje.

Oorspronkelijk mee begonnen om mijn Premiere Pro montage-skills up-to-date te houden maar toen ‘t ineens op een echt filmpje begon te lijken, kreeg ik er lol in en besloot ‘m online te plempen.

Eén minuut is lang genoeg, toegegeven; langer is inderdaad een beetje veel van het goede, en dus leek Instagram me bij uitstek hét platform van openbaring want alleen filmpjes van maximaal 1 minuut. Dôh.

Nu een dag later. Voornoemd Instagram laat weliswaar ’48x weergegeven’ zien maar slechts 9 likes? Schande!

Ja, van creabea-vriendin Roelien maar die liket alles wat ik doe om me publieke vernedering te besparen. Wél lief hoor, daar niet van. En Facebook dan? Drie hele thumbs-up. Toe maar.

Alle gekheid op mijn stokje; likes doen mij natuurlijk niks. Erkenning krijg ik wel als ik dood ben en filmpjes maken doe ik natuurlijk alleen voor mezelf en voor mezelf alleen.  Je bent tenslotte Fries én man = nuchter en dus ongevoelig voor nutteloze sentimenten.

Nee, als er iets voor de katzekut is geweest, de afgelopen jaren, was het wel die vermaledijde filmopleiding die me een jaar van mijn leven gekost heeft. Maar goed; dat hield me uit de kroeg en daar is ook wat voor te zeggen. #halfvolglas

Zo. Ga ik nu even stilletjes in een hoekje zitten huilen want likes, die doen me niks.

Méér

Harde woei (maar niet echt) Gelukkig hebben we de foto's nog

De berichten waren nog wel zo veelbelovend; daken van huizen, dui-zen-den zeesterren en overmaatse schelpen op ‘t strand, spontaan opstijgende mensjes én golven van minstens drie meter (oké, die laatste bedenk ik erbij want wishful thinking). Een storm die z’n weerga niet kent. Dat was even gelee!!1!

En dus bedacht ik me de avond ervoor; waar anders dan aan het strand kun je golven zien? Want dat schreeuwt om vastgelegd te worden op des eamels beelddinges!

In eerste instantie was het plan om vroeg op weg te gaan naar Hoek van Holland maar internet vond dat geen goed idee; omgewaaide vrachtwagens, dikke files en wat dies meer zij en dus besloot ik mezelf gister naar Rockanje te begeven. Ook leuk.

“Rockanje ligt aan een baai. Daar waait ‘t niet.” gaf mijn mevrouw me nog wijsneuserig mee maar helaas; je bent én man én Fries en da’s een dubbele handicap en dus was dat een advies tegen mijn dovemansoren.

Enfin. En zo kon het zomaar gebeuren dat ik gisterochtend een beetje beteuterd gedesillusioneerd stond te staan aan het kabbelende water van Rockanje. Aan een baai. Want geen wind. Want een baai.  ;-(

Oké, toegegeven; een dag later vind ik nog steeds zand in lichaamsholtes waarvan ik het bestaan niet eens wist, maar feit blijft dat de golfjes hooguit twintig centimeter waren, zeesterren in geen velden of wegen te bekennen waren, er geen mensjes voorbij kwamen vliegen maar ik wél afstand heb moeten doen van enkele van mijn tenen wegens verregaande staat van IschemieinfoInfoDe medische term voor zuurstoftekort in een weefsel of orgaan is ischemie, soms ook geschreven als ischaemie. Bij langdurige of ernstige ischemie kan schade aan de cellen optreden waardoor ze afsterven en de functie van het orgaan wordt beperkt.

Maar goed; omdat “als ‘t niet ken zoals ‘t mot, mot ‘t maar zoals ‘t ken” restte mij niets anders dan wat plaatjes te schieten van die abundante zandbak en er terloops nog even een kek filmpje van te fabriceren. Hoera!

En dat.. dàt was de ‘beruchte’ storm van 18 januari in het Jaar Des Heeren 2018. Blurgh.


Méér

Op een doordeweekse dinsdag Want hoogwater in Oud-Beijerland

Hoewel het Spui de dans een beetje leek te ontspringen wegens heul veel gemalen in de buurt, hoogwater schijnt nogal een dingetje te zijn de laatste tijd, ontkwam ook zij er niet meer aan, bleek uit empirisch onderzoek.

Niet dat we er naar óp zoek waren, ik bedoel: ik lig niet wakker van een overstrominkje hier of daar zolang m’n laminaat maar niet wegdrijft, maar feit blijft dat we aangenaam verrast waren door dit gegeven tijdens een spontane hondenwandeling want zoiets levert altijd leuke plaatjes op.

Nou is de term ‘hoogwater’ wellicht ietwat hooggegrepen voor die overmaatse waterplassen -zeker voor ZeeuwseinfoInfoDe watersnood van 1953, meestal aangeduid als de watersnoodramp en aanvankelijk ook wel als Sint-Ignatiusvloed of Beatrixvloed, voltrok zich in de nacht van zaterdag 31 januari op zondag 1 februari 1953. De ramp werd veroorzaakt door een stormvloed in combinatie met springtij, waarbij het water in de trechtervormige zuidelijke Noordzee tot extreme hoogte steeg. begrippen- maar dat ‘t over de kade kabbelt, dàt is hier al even geleden.

Enfin.

Heb je één zo’n overstrominkje gezien, heb je ze allemaal gezien, en dus vervolgden mevrouw en ik ons weg. Onderwijl nog wel wat fotootjes schietend van een boot, een jachthaven en enkele gevels zodat ik op dat vermaledijde Instagram ook nog ‘ns wat te vertellen heb.

Om één en ander af te toppen tenslotte nog een filmpje gemaakt. Voor de geïnteresseerde; het water vooraan hoort daar niet te zijn; dat is kade. Toeristenbankjes staan over het algemeen bij ons niet in het water. Goed.

Wederom zo spectaculair als een pakje boter, dit berichtje, maar IK heb ‘t naar mijn zin gehad, evenals mevrouw en de hondjes helemaal. Nu weer over tot de orde van de dag.

Oant sjen!


[referentiekader klik hier; zo hòòrt het te zijn]

Méér