18.720 Minutes Of Fame "I loathe narcissism, but I approve of vanity. -Diana Vreeland"


“Everyone will be famous for 15 minutes.”
– Andy Warhol


Het was de avond nacht ochtend waarin het merendeel van de inwoners van Amerikanië uit protest besloot te breken met het huidige politieke systeem en massaal te stemmen (spiegeltje) op een narcistische, megalomane, seksistische racist als president Trump.

donald-trump-with-no-nose

Verder niet zo heel erg van belang, we waren er tenslotte allemaal bij, maar het was ook de ochtend waarin 4.982 6.423 10.539 14.498 facebookende wereld-burgers besloten dat een achteloze, door mijn gemaakte opmerking onder een bericht van The LAD Bible inzake een vermeende tweet van voor-noemde malloot die morgen tot hun favoriete comment maakte.

Nu is ijdelheid mij vreemd, iedereen die mij een beetje kent weet dat ik nou eenmaal de bescheidenheid zelve ben #kuch maar desalniettemin voelde ik de noodzaak, in de euforie die volgde op mijn Magnum Opus als het om ‘gevatte’ commentaren gaat, U, beste lezert, hierin deelgenoot te laten maken.

Anyhoo. Even voor de annalen; of ‘t nu waar is of een memeDrumpf schijnt getwitterd te hebben dat wanneer hij verkozen zou worden, hij MW2 zal remasteren.

Nu had ik op dat moment geen idee had wat hij met MW2 bedoelde, ik vermoedde zo’n typische Amerikaanse catchphrase-dingetje zoals het dubbelzinnige Where’s the beef? destijds, maar gezien ‘s mans reputatie dacht ik oprecht dat The Donald een tikfoutje had gemaakt en wellicht iets anders had willen zeggen.

Taalnazi als ik ben, was ik niet te beroerd z’n eratum ter plekke te corrigeren om te voorkomen dat The Trumpster’s Onbevlekte Presidentiële Reputatie al in de kiem gesmoord zou worden door een ordinaire tikfout, nog vóór deze überhaupt begonnen was. 

Maar toen.. toen ging het lós.

Kennelijk had ik iets getriggerd want de ene na de andere Facebookert voelde zich genoodzaakt mijn opmerking te liken of van een passend commentaar te voorzien. Normaliter zou ik u hier geen kond van doen, zie ← bescheidenheid-passage hiernaast, maar gezien de frequentie waarin dit geschiedde en vooral de aard van de 500+ commentaren, kon ik het niet nalaten dit gegeven met u te delen.

Een analyse:

Méér

Nijsgjirrich nei 15 heech Sjoerd de Vries: "Dat is myn gerdyn"

sjoerd-huuske800

Al sinds Broer er tegenover kwam te wonen, inmiddels meer dan twintig jaar geleden, intrigeert het me mateloos; het keukenkastdeurtje wat altijd open staat.

Sterker nog; irritatie is misschien meer op z’n plek. ‘Doe dat kastje nou eens dicht!’ wil ik roepen naar de bewoner als ik weer eens op Broer‘s balkon sta te contempleren. Maar er is geen bewoner. Het huis staat altijd leeg.
Zo lijkt het.

Enfin.

Ik wist al vrij snel dat ‘t huis niet gebruikt werd zoals oorspronkelijk de bedoeling was; het is nl. Sjoerd de Vries’ atelier.

Voor wie ‘m niet kent; Sjoerd is van 1941 en daarnaast een bijzonder getalenteerde schilder, beeldend kunstenaar en graficus en geboren en getogen in Oudehaske, een dorpje dicht tegen Heerenveen. +

Dat alles wist ik niet. Wat ik wél wist was dat Sjoerd een merkwaardig mannetje leek, elke oudere Heerenvener weet waar ik ‘t over heb als je ‘m weer eens op z’n vouwfietsje over straat ziet karren, in z’n lange jas en op z’n hoofd die onmiskenbare, zwart vilten hoed.

Het kan zijn dat ik iets bevooroordeeld was; mijn oudste broer Tsjeard, Rust In Vrede, had nog wel eens een aanvaring met Sjoerd, als men elkaar tegenkwam in de stationsrestauratie, al dan niet in een benevelde toestand.

Hoe het ook zij; ik dacht er het mijne van, van Sjoerd en dat eigenaardige, ietwat scheve keukenkastdeurtje, wat altijd open staat.

Al sûnt Broer der tsjin oer kaam te wenjen, ûnderwilens mear as tweintich jier lyn, yntrigearet it my geweldich; it keukenkastdoarke wat altyd iepen stiet.

Sterker noch; argewaasje is miskien mear op syn plak. ‘Doch dat kastje no ris ticht!’ wol ik nei de bewenner roppe as ik wer ris op Broer’s balkon stean te kontemplearjen. Mar der is gjin bewenner. It hûs stiet altyd leech. Sa liket it.

No ja.

Ik hie al ridlik gau troch dat ‘t hûs net brûkt waard, sa ‘t eartiids de bedoeling wie; it is nl. Sjoerd de Vries’ atelier.

Foar wa m net kin; Sjoerd is fan 1941 en dêrneist in bysûnder talintearre byldzjend keunstner, skilder, grafikus en hikke en tein yn Aldehaske, in doarpke tichte by It Hearrenfean+

Dat alles wist ik net. Wat ik wol wist wie dat Sjoerd in nuver mantsje like, alle âldere Feansters wit wêr t ik oer ha, ast ‘m wer ris op syn optearfytske oer strjitte karjen sjoschst, yn syn lange swarte jas en op ‘ e holle dy ‘ t ûnmiskenbere swart filten houd.

It kin wêze dat ik wat befoaroardield wie; myn âldste broer Tsjeard, Rêst Yn Frede, hie noch wol ris in oanfarring mei Sjoerd, as men inoar tsjinkaam yn de stationsrestauraasje, al dan net yn in beskonken tastân.

Hoe ‘ t ek wêze mei; ik fûn der wat fan, fan Sjoerd en dat nuvere, wat skeane keukenkastdoarke, wat altyd iepen stiet.

Méér

PLOG: Halloween is ook niet meer wat 't nooit geweest is

1Je ziet op de feestboeks een Halloween-filmpje voorbij komen en denkt; “Goh! Wat leuk! Dat wil ik ook! Daarmee halen we minstens de krant in dit dorp!” en bekijkt het even aan de binnenkant van je ogen; drommen kinderen voor de deur terwijl je het lokale suffertje te woord staat. “Wat ging er door u heen toen u de ontroering in de ogen van deze kinderen zag?”

Stap 1: Facebook!


Méér