Box Omdat Het Kan

[geluid: aan]

Terband International Bookshop In A Bus Stop

theguardian

Zit ik een paar nachten geleden een beetje verveeld de Twitters te lezen, zelfs Facebook kan wel eens niet bekoren, kom ik een tweet tegen van de Gemeente Heerenveen (je weet wel; daar waar ik eens de ouderlijke schoot verlaten heb); 

Ik denk nog; ‘Goh. Wat leuk voor Terband.’ want wie Terband kent weet dat ‘t niet eens een dorp is maar een streek in Friesland. Een paar huisjes en boerderijtjes, een heleboel weilanden en enkele landweggetjes die ‘t geheel doorkruisen.

Da’s alles. Da’s Terband.

Ik klik de link (spiegeltje), er staat iets boven van Guardianwitness en daaronder een foto met een Engelstalige uitleg, denk nog een keer; ‘Leuk!’ en surf vervolgens verder.

Kom ik echter van de week -geheel toevallig- weer eens in het Friesche, dat gebeurt helaas veel te weinig vrees ik, stelt de familie voor om een stikje te riden. (stukje te rijden, RED).

Toen schoot de bushalte me weer te binnen. Leuk! En dus geschiedde; Deit voorin, Mem op de achterbank en ik aan het stuur. Het was even zoeken; Bram (de stem van m’n TomTom, Moge Hij Rusten In Vrede) en ik konden het niet eens worden over de te volgen route, maar na anderhalf uur was ie eindelijk daar; de Bookshop In A Bus Stop. Hoera!

Enfin. Om een lang verhaal kort te maken; ik wéét dat voornoemd Guardianstukske slechts een miniscule bijdrage betrof van één of andere fietstoerist aan een obscure nieuwsportal die geen hond leest maar heel even waanden Ûs Mem, Ûs Deit en Ûs Ik ons nabij het middelpunt van de wereld. Ha! 

Gelukkig hebben de foto’s nog.

Waar speelt zich dit allemaal ook alweer af, zei je? In Terband. Of Terbant, zoals de Friezen zeggen. Die maken namelijk van elke D een T en van elke V een F. Logisch.

Waar speelt zich dit allemaal ook alweer af, zei je? In Terband. Of Terbant, zoals de Friezen zeggen schrijven. Die maken namelijk van elke D een T en van elke V een F. Logisch.

Méér

Stairway To Engels Slip Slidin' Away op De Trap Van Rotterdam

trap-edit675_256

e_200Net als laatst een keer geschiedde is ook dit berichtje eigenlijk een week oud. De Trap Van Rotterdam is vandaag exact een week ter ziele maar ik moest zo nodig weer een moeilijk, überzwaar bandbreedteslorpend gifje maken waar ik àl die tijd voor nodig had.

Enfin. Een paar jaar geleden heb ik op dit blog ook al eens zitten kutten met een gif-appje waarmee je zelf bewegende plaatjes kon maken. Tegenwoordig is dat niet zo heel spannend, je wordt praktisch doodgegooid met die dingen, maar toen echt iets voor een early adopter zoals moi.

Op één van die gifjes zie je me op en neer gaan op een trap en dat was ‘t eerste waar ik aan moest denken toen ik van dat Rotterdamse initiatief hoorde.

Ik dacht; dat ken veel beter.

Zie je me al gaan? 180 treden zittend omhoog en 180 treden weer omlaag, ook zittend, samengevat in een kek gifje! Gers, man!

Zoals altijd is het krijgen van een idee één maar de uitvoering ervan twéé; hoe kreeg ik iemand zo gek om 360 foto’s van mij te maken, midden in de stad, op een doordeweekse dag?

Mijn mevrouw viel al gauw af; “Ik heb geen zin. Bekijk ‘t maar.” Bummer.

En toen moest ik ineens denken aan X, mijn vorige mevrouw en tegenwoordig mijn platonische BAE. Want, kun je nagaan; X werkt tenslotte pal nààst De Trap en liep er al een aantal dagen vanuit een foto-visueel perspectief mee te flaneren door her- en der trapplaatjes te droppen op de internets.

Zoals verwacht stond X niet te trappelen, mijn ideeën zijn in haar ogen altijd kut tot het tegendeel is bewezen (wat meestal het geval is), maar toen ik haar beloofde dat ook zij haar gifje kreeg, was ze helemaal òm (mocht je haar ergens tegenkomen; zij zal waarschijnlijk het tegendeel beweren maar daar moet je niks van geloven).

Het weer was klote maar daar lieten wij ons natuurlijk niet door van de wijs brengen want regen = minder mensen op de been = dus meer ruimte voor ons. Getooid met een roze paraplu (“Moet je doen! Is leuheuk!”) schoof ik trede voor trede bilgewijs het gevaarte op en neer.

Vier uur, veels teveel parkeergeld, tot op het bot doorweekt en 600 foto’s later reden we moe maar voldaan richting huis; het werk zat erop en niet veel langer was De Trap slechts een fijne herinnering in de hoofden van hen die er zoveel plezier aan beleefd hebben. Mag ik u voorstellen: De Trap In Beeld.

CLICKPIK
1_800

Voor hen die onder een steen geleefd hebben; dat daar links is Café Engels, rechts De Trap en in het midden de fietsenstalling.

Méér

Beste Bolletje Een open brief aan mijn knäckebrödleverancier

update 1 | update 2

bestebolletje800

Beste Bolletje,

Eerlijkheid gebiedt mij te bekennen dat ik geen liefhebber ben van ontbijt. Vooral omdat brood ‘s morgens vroeg niet te hachelen is en daarnaast smaakt het nog steeds niet naar koffie. 

Ik denk dus dat we veilig kunnen stellen dat ik in principe niet tot uw doelgroep behoor.

Echter, u moet weten; ik was vroeger al fan van knäckebröd en ik was destijds zelfs bereid om die peuk en koffie opzij te zetten voor zo’n overheerlijk crackertje.

Helaas kon dit mijn moeder niet bekoren; “Ben je belazerd? Knäckebröd is hartstikke duur! Drink je koffie op en druk die peuk uit,  je moet naar school.” Ja, ja, het leven van een negenjarige gaat niet over rozen.

Enfin. Blijdschap was mijn deel toen ik minstens dertig jaar later uw knäckebröd zag staan in de schappen van de lokale Albert Heijn. “Altijd vers. 4X4” stond erop. Mijn geluk kon niet op. Vooral dat 4×4 sprak mij aan want vier crackers, da’s precies genoeg voor één ontbijt. U heeft daarover nagedacht!

En zo eet ik al jaren uw knäckebröd, tot groot genoegen. Heel gebalanceerd; twee met kaas, één met jam en als afsluiter één met veel boter én hagelslag. Dat alles weggespoeld met Albert Heijn’s Basic Drinkyoghurt (aardbeiensmaak, uiteraard). Yummy!

Echter, U kunt zich voorstellen dat de teleurstelling groot was toen ik vanmiddag het zoveelste pak Sesam knäckebröd opentrok en tot mijn schrik ontdekte dat er in twee van de vier verpakkingen niet vier crackers zaten maar drie! DRIE!!1

Ik was verbijsterd! Hoe moest dat nu? Daar ging mijn volledig uitgekristalliseerde ontbijtje! Het huilen stond me nader tot het lachen.

Om een lang verhaal kort te maken; met tranen in mijn ogen heb de resterende drie knäckebröden genuttigd met het vooruitzicht morgen hetzelfde proces te moeten doorstaan.

Ik vraag geen compensatie. Dit was slechts ter kennisgeving. Leed uit een pakje knäckebröd; het bestaat dus écht.

Met een traan en een vriendelijke groet,

Eamel.

Méér

PLOG: De Werkplek Wat Koelman ken, ken ik beter

0

Een overzichtsfoto opdat je ‘t in perspectief kunt zetten. Hoewel ik al jaren een kantoor op de eerste verdieping heb, zit ik nog steeds beneden met die hele computerzooi. Dit vanwege het feit dat mijn pc vanwege zijn prestatie’s nog al eens té heet wordt en ik dus in dat kleine kamertje zit te zweten als een otter. Ook het gegeven dat mijn mevrouw de broek aanheeft het ongezellig vindt als ik hele dagen boven met mezelf zit te spelen hard aan het werk ben, speelt een rol. Oh ja; ik mag van haar boven niet roken want dan stinkt de schone was naar de rook.  Aanstellerij.

In navolging van hemmes, die kennelijk ook lijdt onder komkommertijd (onbedoelde rijm, RED.), heb ik idem besloten een inkijkje te geven voor wat betreft de creatieve schoot waarin al het moois wat ik produceer haar oorsprong vindt.
Dat vinden de mensen leuk, heb ik me laten vertellen.

Om er niet al teveel woorden aan vuil te maken zal ik maar gelijk van wal steken. ‘t Is tenslotte een plog en niet zo’n literaire pil als bijv. Tolstoj‘s Oorlog & Vrede.

Het ziet er misschien niet zo smooth uit als bij die Koelman maar het gaat om het idee, nietwaar?

1b

Zelfde afwerkplek als boven, andere hoek. Voorzien van allerlei noodzakelijke attributen die er elke dag weer voor zorgen dat uw eamel tot een creatief hoogtepunt komt. Je moet er wel even stevig aan trekken maar dan heb je ook wat. Voor niets komt de zon op tenslotte.

Méér