Jo besjogge no de kategory 2021

Boosterboy

362maal is scheepsrecht. Vermoedelijk.


 

H é! Een berichtje van mij, da's lang gelee!

Enfin. Eén van de voordelen (of misschien wel het enige, ik kan nu even niks anders bedenken) van die nep-kanker van mij, is dat het als een échte kanker wordt beschouwd door hen die het kunnen weten, namelijk die van de medische wetenschap.

En zoals dat gaat met medische voordelen in een westerse beschaving, brengt dat een aantal euh… al dan niet medische voordelen met zich mee: een lichamelijk beperkte krijgt een parkeerkaart, een moeilijk-ter-bene senior een traplift en ik als semi-kankerpatiënt, een derde anti-corona spuitje. Hoera!

Verder niet zo heel spannend, dit bericht. Het was in Dordt, in een hele grote spuitjestent van de GGD. Er was bewaking, er was anti-vax grafiti, er waren doktoren,  verplegenden en studenten die alles in goede banen moesten leiden en tenslotte een hele lange rij van, ik vermoed, nóg meer medische beperkten daar het nog niet officieel was dat iederéén een derde spuitje krijgt. 

 

Ditmaal kreeg ik het Pfizer RMA toegediend want Moderna mocht niet meer/was op maar dat kon geen kwaad zei de dokter van dienst.

Twee dagen heb ik met een pijnlijke arm rondgelopen maar, in tegenstelling tot de vorige keer, geen 'burning skin' en ook geen andere kanker erbij gekregen. Of er van overheidswege een zendertje in mij is geplaatst is mij onbekend. 😂

Hoewel ik vermoed dat 't geen ene reedt uithaalt wegens een chronische onvoorspelbaarheid van het COVID-19 virus en ik dientengevolge over een paar maanden wéér een nieuwe dosis dien te halen, ben ik desondanks blij verheugd, in ieder geval voor een paar weken, minder kans te hebben om dat vermaledijde corona op te lopen.

Nu kwam ik al nergens meer, de afgelopen twee jaar, maar het gaat om het idee.

Goed. Nou nog even mijn mevrouw zien te overtuigen van het nut van vaccinaties en we kunnen er weer een paar daagjes tegenaan. 

 


Hier was het, aan de Laan van Nogwat in Dordt. Ik heb getracht de foto's zo deprimerend mogelijk te maken door er een toepasselijk filtertje overheen te gooien, daar ik dat wel een mooie weergave van de tijdgeest vond.

Hennepplantage

Drugs is drugs.


In een achtertuin te Achtertûn is zondagmorgen een enorme hennepkwekerij ontmanteld.

VAN ONZE REDACTIE – Vijf- en dertig agenten vielen om 4.15 uur het groen binnen, omdat men het vermoeden had dat er op grote schaal wiet werd geteeld. Een 55-jarige Achtertûner vluchtte via de schuttingdeur de tuin uit, maar kon alsnog in het naastgelegen sloppie worden aangehouden.

In de gehele tuin stond apparatuur voor het kweken van hennep waaronder een schepje, een emmertje hydrokorrels en zakje potgrond van de Aldi. In de schuur werden verschillende vuilniszakken met regulier tuinafval aangetroffen wat als kwestieus werd aangemerkt. Alle spullen zijn in beslag genomen.

De verdachte is ingesloten voor verhoor. Een woordvoerster wilde niet zeggen waarom de inval 's nachts was.

Wél gaf zij aan dat men wellicht de definities van de gebezigde termen 'enorm' en 'op grote schaal' diende bij te stellen daar het slechts twee minieme plantjes betrof.  

'Maar ja; drugs is drugs' aldus de woordvoerster.

De desbetreffende plantjes, voor het oog nauwelijks zichtbaar maar dan toch desalniettemin vooralsnog.

[ADVERTINSJE]



Zomaaravond

Hypnotized by a strange delight

 


Mevrouw et moi, samen in de tuin, zippend aan een 0,0%, de dag doornemend met de warme avondzon nog tintelend in onze huid.

Hypnotized by a strange delight en meer van dat soort dingen.

Af-schu-we-lijk.


 

 

Gelukkig nog maar


21dagen, 19uren, 45minuten 14& seconden


tot de Kerst.😡😭🎅

 

[ADVERTINSJE]

♥ Egelseks ♥

(Coitus interruptus onder de conifeer)


(Met Sir David Attenborough-achtige stem:)

 

"Mochten we de vorige keer al -blij verrast- getuige zijn van het nogal brute liefdesleven van de duif, ditmaal waren we in de gelukkige omstandigheid, opgemerkt dankzij het lamenterende geluid wat met name het mannelijke egeltje produceert, aanwezig te zijn bij de passionele paringsdans van een koppeltje stekelhuidigen!"

"I know of no pleasure deeper than that which comes from contemplating the natural world and trying to understand it." ― Sir David Attenborough

 

 

Terwijl ik me gister voor de vierde opeenvolgende dag zit te verlekkeren aan mejuffrouw Loes bij De Slimste Mens, worden we ineens opgeschrikt door een luid gegrom uit de tuin. Daar Maarten van Rossum op dat moment op de televisie was moest het wel iets anders zijn en won de pauzeknop het van onze favoriete Volkskrantcolumniste.

Nader onderzoek wees uit dat een egelkoppeltje onze conifeer had uitgezocht om als liefdesnestje te fungeren en besloten aldaar met veel bombarie te gaan procreëren. #igelsex

En ja, zoiets leg je natuurlijk vast voor het nageslacht, ook al hebben we dat niet, want parende stekelhuidigen, die zie/hoor je ook niet elke dag nacht. 

Anyway. Al met al verbaast het me niks dat sommige mensen de politie bellen… 👮🚔🚨


'Dreamy scenarios' | Marcel van Luit

uit de serie 'Kundst, Omdat Het Moet'

 

Afgelopen week, zomaar een midden-in-een-nacht. Nieuwkomer Milly vindt 't een goed moment om ons kenbaar te maken -heel netjes- dat ze aan de dunne derrie is.

Mijn mevrouw stelt voor om het hondje buiten te legen en, solidair als ik ben, stap ook ik uit bed om dan maar een sigaretje te roken in mijn kantoortje, onderwijl scrollend door Instagram want iemand moet het doen. It's a dirty job, etc.

Het is daar, op dat moment, dat ik besluit de navolgende categorie weer eens onder het stof vandaan te halen. 

Het is ommers alweer enige tijd geleden dat ik meende de wijsheid smaak in pacht te hebben door u te wijzen op wederom een kunstzinnig tiep dan wel een creatieve uiting alhier op de internets, onder de noemert 'Kunsdt, Omdat Het Moet'.

Anyways. Ditmaal wil ik van de gelegenheid gebruik maken u kond te doen van het bestaan van ene Marcel van Luit -kunstenaar- of, zoals -ie zichzelf omschrijft;

 

'Marcel van Luit, best known for visualizing dreamy scenarios, is a contemporary artist from the Netherlands'

 

Oei. Dat klinkt al met al al net zo zweverig als de 'captions' bij z'n kunstwerken:

 

Ik ben daar niet zo van, van die motivationals ('doe maar gewoon, dan…'), maar het schijnt tegenwoordig nogal een must te zijn als je jezelf (of je kunst) op de social's wil profileren, kijk maar naar die van Yolanthe-'Alles wég!'-Cabau ☠😬

Goed.

Alle gekheid op mijn stokje; meneer van Luit maakt ontegenzeggelijk práchtige schilderijen fotocomposities. Véélkleurig, véél dieren en nóg meer detail.

Dreamy scenarios, indeed.

Maar gek genoeg is datgene niét wat mij het meeste boeit aan zijn expressieve uitingen. Nee, waar ik heel, héél blij van word zijn diezelfde schilderijen fotocomposities maar dan geaniméérd, en voorzien van een sfeervol muziekje. Leeuwen, bloemen, leeuwen mét bloemen, uitbundig begroeide giraffen en derde wereldkindjes met vlinders, veertjes en gevolgelte… en nog veel meer moois!

Ik zal u niet verder vervelen met nóg meer flauwe teksten zoals hierboven en stel oprecht gemeend aan u voor, de briljante (geanimeerde) kunst van Marcel van Luit.

Gewoon. Omdat het moét…

Milly (1)

(Finalmente em casa! | Eindelijk thuis!)

 

Laat u niet misleiden door de vrolijke kleurtjes waarin dit blogje zich tegenwoordig manifesteert; wij, mevrouw en ik, hebben bijzonder zwar(t)e maanden achter de rug.

Niet alleen heb ik een levensbepalende beslissing moeten nemen inzake het verdere verloop van mijn aandoening, ook daarover wellicht later meer, maar erger is dat we –tóch nog onverwacht en véél te vroeg– afscheid hebben moeten nemen van één van onze 'kinderen'; ons lieve, grappige meisje Iggy.

(Lang verhaal, leg ik nog wel eens uit, als ik weer in staat ben foto's en filmpjes van haar te bekijken zonder in janken uit te barsten.)

Hoe dan ook, waar wij, mensjes, kunnen relativeren dan wel rationaliseren, heeft ons 'andere kind', Raspin, daar meer moeite mee.

 

Na negen jaren samen te zijn opgetrokken blijkt het dus ook mogelijk dat honden in een depressie geraken, wat zich vervolgens o.a. uit in lusteloosheid, niet meer willen wandelen / eten / spelen, chronisch platte oren, en wat dies meer zij. 

Hoewel voor ons nog aan de vroege kant, we zitten nog midden in de rouwverwerking, kwamen we gezamenlijk tot de conclusie; dit kan zo niet verder. En dus werd het tijd voor een 'nieuw' vriendinnetje voor Raspin, een 'nieuw kind' voor ons. Nadat mevrouw een zoektocht over de internets was opgestart en honderden buitenlandse zwerfhondjes haar betraande ogen liet passeren, was daar ineens 'Melly'.

Waarom dit hondje het is geworden weet ik niet -ze is niet Moeders Mooiste  😅 en wil dwangmatig vriendjes worden met alles en iedereen in dit huis, inclusief de katten, door het ten toon spreiden van een absolute nederigheid, gaat voortdurend liggen en kwispelt zij zich derhalve het ongans-, maar wij waren eruit; dÍt is ons volgende hondenkind. Ze is namelijk heel, héél erg lief.

Melly, inmiddels omgedoopt tot Milly-want-leuker, vindt haar oorsprong, zoals zovele zwerfhondjes met haar, in de straten van Portugal, en arriveerde op haar zoveelste eindbestemming in -notabene- het Heerenveense Friesland, de schoot van mijn herkomst

Lang verhaal kort: nadat we sinds lange tijd weer eens het genoegen mochten proeven ûs mem en broer in de spreekwoordelijke armen te nemen, werd het tijd om Milly thuis te introduceren. Hoewel wat onwennig in het begin, zoals dat gaat, blijkt zij een blijvertje en kijken zelfs de Sybses nergens meer van op. 

Kortom: Milly, 'kind'… Finalmente em casa!  😍

Aujourd'hui,
il y a une semaine

(In 't Frans, want dat klinkt beter)

TrochPosted on 0 Comments124 x besjoen

 

De familie te logeren want alweer veels te lang gelee dat we elkaar hebben mogen omarmen.

Weliswaar min of meer een week later dat ik onderstaande foto's heb geplaatst -ik moest me mentaal voorbereiden- maar 't is de gedachte die telt, zullen we maar zeggen. 😂

Jullie mogen weer eens komen, hoor! Niet te vaak, men kan ook overdrijven, gewoon één keer per jaar net als altijd, maar dan toch desalniettemin vooralsnog.

Volgende keer fondue? 😅

 

De famylje útfanhûs, want al wer fjisten te lang lyn dat wy inoar omearmje mochten.

Wol min of mear in wike letter dat ik ûndersteande foto's pleatst ha ik moast my mentaal ynstelle mar 't is de gedachte dy 't telt, sille wy mar sizze. 😂

Jimme meie wer komme, hear! Net te faaks, men kin ek oerdriuwe, mar gewoan ien kear per jier krekt as altiid, mar dan toch lykwols foarearst.

Oare kear fondue? 😅

 

Sloopjeugd
in een inrichting (2011)

--| Uit de archieven |--

TrochPosted on 0 Comments145 x besjoen

Wederom niet zo heel bijzonder dit bericht, komkommertijd tiert nog immer welig in Huize Eamel, en daarom een aantal foto's uit een tijd die inmiddels zo'n elf jaar achter ons ligt (rare zin maar je snapt 'm wel 😂)

Hoewel ik niet al te beste herinneringen heb aan mijn laatste leidinggevende, sterker nog; ik voel nog immer koud zweet oprispen als ik aan die engerd (linkje weggehaald. Persoonlijk worden kan altijd nog) denk, bleek de werkvloer -een jeugdinrichting- daarentegen wél bijzonder intrigerend.

Als niet geheel vrijwillig* 'communicatie-manager' (ha, ha) bestond mijn werk o.a. uit het ontvangen van officiële delegaties, het geven van rondleidingen, het organiseren van 'open dagen', en het opsturen van sleutelhangers (gevalletje schoenmakert-blijf-bij-je-leest).

Daar ik een chronische hekel heb aan situaties waar een vorm van sociale interactie gewenst is, kon ik derhalve mijn blijdschap niet op als er weer eens iets anders op mijn pad kwam alsdan handjes schudden en vriendelijk zijn tegen mensen in het algemeen.

Het kon bijvoorbeeld gebeuren dat men een beroep deed op mijn expertise mijn fotocamera wanneer een situatie daarom vroeg.

Zo ook die bewuste maandagmorgen, ergens in het jaar des Heren 2011. 

De aanleiding weet ik niet precies, ik geloof dat één van de bewoners van de 'woongroep' gevraagd was zijn PlayStation uit te zetten en zich naar z'n kamer te begeven.

*lang verhaal. Komt nog wel eens. 😅

Of er nu frustratie, een 'moeilijke jeugd' of slechts een testosterone oorzaak aan ten grondslag lag weet ik ook niet meer, ik ben geen Freud, maar feit blijft dat voornoemde jongeman het daar niet mee eens was en besloot, samen met z'n licht getinte mede-haantjes, dat de woonruimte dan maar aan een verbouwing toe was. 

Zoals de foto's laten zien hield men niet van half werk en werd werkelijk alles opnieuw maar bovenal grondig ge-re-decoreerd
Enfin, de beelden spreken voor zich.

Jongeman werd uiteindelijk een paar dagen in een isoleercel geprakt, z'n kornuiten verloren enkele privileges en de ruimte kreeg die dag alsnog z'n tweede her-herinrichting. Alles opgelost.

De reden dat ik dit alsnog online plemp is dit bericht [spiegeltje], wat mij gister onder ogen kwam, waarin wederom een vernietigend rapport over het functioneren van jeugdzorg onder gemeentelijke vleugels. 

Men stelt zich echter terecht de vraag in de brandbrief uit voornoemd stuk 'Wat is er toch aan de hand met de jeugdzorg in ons land, en komt het ooit weer goed?' en al wat mij te binnen schiet is.. NEE. Het is namelijk nooit goed gewéést. Ook in bijv. 2011, toen nog overheid, zat men al met de handen in het haar vanwege ingrijpende bezuinigingen en dientengevolge chronische onderbezetting, met onderstaande situaties als gevolg.

In mijn beperkte beleving is er maar één oplossing en dat is -terug naar de overheid- maar dan wel mét beleid. Want gemeenten? Die kunnen écht helemaal niks.

Laat staan een degelijke, humane jeugdzorg op poten zetten

↓
>