Jo besjogge no de kategory 2006

Tattoo (2)

Uit den Ouden Doosch


 

Ik heb 'ze' volgens mij nog nooit geopenbaard, de foto's van mijn tattoo-gerelateerde ontmaagding. Sterker nog; kan er niets meer over terugvinden in 't archief.

Feit is wel dat ik deze nabeeldjes, terwijl ik hier één en ander zo'n een beetje aan het her-ver-herstructureren was, tegenkwam en een gevoel van melancholie mij ten deel viel.

Het was een warme dag, waarschijnlijk ergens in 2005 die eerste augustus van het jaar 2006.

Om eerlijk te zijn; ik kan me er weinig van herinneren.

Ik was niet beneveld ondanks 't stigma wat de stad met zich meedroeg/draagt (hallooo: Amsterdammmm) en ook niet beschonken. Het lag eveneens niet aan het gezelschap, dat was uiterst charmant.

Kortom; beats me. Wellicht zat ik met m'n gedachten ergens anders (tacky-alert!)

 

Hoe dan ook; om mijn gedachten te verzetten werd het dus een dagje hoofdstad. Op visite bij Xeanette; een destijds populaire dame (en Frysk!) op 't grote internet, met een hardnekkig optimistische kijk op 't leven en een talent voor (non-) relaties en vooral 't opnotuleren ervan.

Om een lang gekoesterde wens in vervulling te laten gaan (lees; spontane geldingsdrang) lopen we Tattoo Peter binnen, volgens X. de oudste tattooshop van ons land. Of van Amsterdam; daar wil ik vanaf zijn.

En terwijl ik mezelf nerveus neervlij in een van zweet plakkende tandartsstoel begint de tattoeerman aan datgene waarvoor hij voor aangenomen is; tatoeëren.

Ik ben niet van de zeemeerminnen, dromenvangers en 'voor moeder'-tattoo's en dus wordt het iets wat ik een aantal jaren daarvoor op datzelfde internet ben tegengekomen en ál die tijd bij me draag; een subtiel oog wat net zo goed een vis zou kunnen zijn (zie hiernaast).

Ankh

Enfin.

Terwijl de vis/het oog ligt bij te komen onder een matrasje van gaas besluit ik van mijn laatste centen een belofte in te willigen. Een belofte, gedaan aan de dame waar het verdriet achter voornoemde tacky-link vandaan kwam, om hiermee het bestaansrecht van wat-eens-was-maar-nooit-meer-zal-zijn te vereeuwigen in de vorm van een Ankh, subtiel weggestopt in de schaamstreek. Waar anders?

En zo gebeurde het dat ik die bewuste avond vertrok richting huis met twee tattoo's, twee pleisters en twee dierbare herinneringen rijker …

1. Crappy pics, ik weet 't, maar gemaakt met een Nokia 3310 o.i.d.

 


[ADVERTINSJE]



Ich habe es nicht gewuβt…

Sociaal wonder.

"Wat zei je? Ik verstond je niet.."

"Je verstond me niet? Ben je doof of zo? Niet hòòòòòòrennnn.. Hahaha!"
(Daarbij gebarentaalsimulerend)

Enfin. Het is in de praktijk niet verstandig om tegen een onbekende collega bovenstaande grapjes te maken als de dame in kwestie daadwerkelijk doof blijkt te zijn.
#ahum #kak #bottelul 😳

[ADVERTINSJE]

Breek me de bek niet open

Wonderlijk.


 

Een bek vol bloed, een wang als die van een hamster en het vooruitzicht de eerstkomende uren niet te kunnen eten.

En je desondanks zo verdomde goed voelen over het feit dat je bent gegaan.

't Blijft wonderlijk…

Of zou 't te maken hebben m'n queeste voor The New Me? 😂

Gelukkig ben ik niet de enige. Zij en zij (spiegeltje) ook al. Zou 't in de lucht hangen?

 


Foar de kofje …

net skrieme.


 

Dat is raar.
Wat zal 't geweest zijn?
Iets van half zeven vanmorgen?

Zoiets. Enfin.

Voordat het werk roept zit ik ff halfgaar langs de zenders te zappen onder het genot van Senseo #4 en een sig; kom ik terecht op MTV's vroege(re) visueeltjes.

Michael Jackson's bombastische/pompeuze Earth Song* begint; zijn protest tegen de teloorgang van deez' aardkloot (1995).

 

Michael (die overigens drie jaar na dit bericht overleed, op dezelfde dag als Tsjeard, en daardoor ietwat meer aandacht genereerde. Arme broer) 's clip is nog niet eens halverwege of ik schiet helemaal vol.

Zomaar. Ineens. Kippenvel. Janken.
Dat soort dingen.

Alsof ik dat filmpje voor 't eerst zie. Zonder directe sentimentele aanleiding. Weird.

Ik word een sentimentele zak. Of gewoon oud.
Of beide.

 


Wandsmaak


 

jochieNiets zo charmant als verantwoorde kitsch aan de wand.

Goede smaak en ik gaan niet samen, blijkt.

Vond ik 't in eerste instantie nog wel meevallen, al die vrolijke kleurtjes aan de muur, na vandaag heb ik 't helemaal gehad met dit wanstaltige product van een verwrongen geest.

Ik bedoel; als vriendin K., niet echt representatief als het gaat om Goede Smaak (😂), al zegt dat ik die beledigingen-voor-de-kunst als de gesmeerde bliksem van de muur dien te halen anders komt wijlen Bob Ross mij persoonlijk voorzien van een beetje Van Dykebrown, maar dan daar waar ik het niet wil.

 

Ze stonden mij al een tijdje tegen, hoor, die visuele gedrochten.

Vooral als ik weer eens mezelf voor de webcam diende te posteren wat de laatste tijd opvallend vaak voorkwam.

En K. heeft natuurlijk gelijk. De ene valt nog wel mee (voor de kijker links). Maar die andere is echter zo afzichtelijk dat ik er uit pure wanhoop maar een lampje voor heb geplaatst. Want stel je voor..

Dus bij deze, voor de liefhebber. gratis af te halen; Werkelijk práchtige schilderijen. Waarschijnlijk net zo abstract als de maker ervan. En als je héél goed kijkt zie je er vlindertjes in. En bloempjes. En een rustgevende regenboog. Whatever jij maar wil. Als je ze maar gauw ophaalt.

Want K.'s wil is wet en ik kan 't niet over m'n hart verkrijgen ze weg te gooien (die schilderijen, niet K. Hoewel..)

 


↓
>