Jo besjogge no de kategory ♫♪♫♪♫

Maroon 5 – Memories

Niemand vertelt mij wat

Troch Posted on 0 reaksjes 191 x besjoen

Hoi, even met mij, met een kort berichtje tussendoor.

Of ‘t nu ligt aan het feit dat ik al 23 jaar geen radio meer beluister wegens een chronische pesthekel aan testosterone diskjockey’s die mij vertellen welke muziek ik moét horen (en vervolgens de hele intro verbaal lopen te versjteren. Eikels).

Of dat ik me, zo lang ik me kan heugen, distantieer van alles wat naar Top 40, 100 of 2000 riekt.

Of ligt het er wellicht aan dat ik al enige tijd praktisch elk sociaal contact op de Facebook‘s tot een minimum heb gedecimeerd wegens diverse redenen en dientengevolge alle nieuwe trends op muzikaal gebied moet ontberen?

Feit blijft dat onderstaand muziekje volledig onterecht aan me voorbij is gegaan en ik er pas verleden week achterkwam dat dit juweeltje überhaupt bestaat. Niet dat ik nou zo’n fan ben van Maroon 5, integendeel, maar het idee dat dit liedje gestoeld is op Pachelbel’s Canon in D* maakt het in mijn beperkte belevingswereldje al gauw salonfähig

Nee, waarom ik jou hier kond van doe is het simpele gegeven dat ik er nogal weemoedig van word, melancholisch zo u wil. Herinneringen aan gelukkige(r) omstandigheden, aan dierbaren die niet meer onder/dichtbij ons zijn en/of al dan niet een combinatie van die twee. Maar goed, naar ik begrepen heb was dát nu juist de bedoeling van meneer Levine & Co. Clever.

Enfin. Dat was ‘t. Einde bericht. Duik in weer even de vergetelheid in. Toedels! 👋

RIP David Robert Jones

Troch Posted on 5 reaksjes 99 x besjoen

bowie


Aka David Bowie has passed away.

8 January 1947 – 10 January 2016

Rock In Peace, Hero. Thank you for the memories.


Durk RoberT Jones in the eigtiesErgens in de jaren tachtig, ik zal rond de zeventien jaar geweest zijn, werd ik, na van een aantal scholen getrapt te zijn wegens vermeende recalcitrantie, door mijn ouders op het vliegtuig gezet richting een Israëlische kibbutz onder het mom van; ‘zorg jij eerst maar ‘ns dat je je leven op orde krijgt‘.

Ik zal je het verhaal besparen van het jaar daarna maar wat me tot op de dag van vandaag zal bijblijven is het moment dat ik de ontvangsthal van Ben Gurion (het vliegveld van Tel Aviv) binnenliep en op zoek ging naar mijn bagage.

Het was sowieso vreemd, zo’n opstandige maar vooral onwetende Friese jongeman op een vliegveld in Verweggistan, niet wetende wat ‘m allemaal te wachten stond, maar er was nog iets… En ik begon me zeer unheimisch te voelen. Bekeken… En voordat ik het in de gaten had en tot mijn grote schrik, kwamen er ineens schreeuwkinderen op mij af.

En niet een paar, nee; hordes! Wérkelijk tien-tal-len!

Ik probeerde nog weg te hollen maar bedacht me dat ik zonder bagage weinig zou beginnen in de kibbutz en dus liet ik de meute maar over me heen komen.

En hen viel eigenlijk niets te verwijten; ik had –net als ‘hij’– destijds geblondeerd haar met een grote lok opzij, mijn gezicht had dezelfde karakeristieken en ik zat -ondanks de beweegredenen van mijn aanwezigheid daar- eigenlijk bijzonder goed in m’n vel.

Ik was een spitting image van de beste man.

Voor hen WAS ik David Bowie.

Zoals gezegd was mijn Engels niveautje MAVO en -gedreven door enige paniek- restte mij niets anders dan de hysterische schreeuwkinders maar in de waan te laten en begon als een bezetene handtekeningen weg te geven. Schouders, armen, dagboeken, wangen en overhemden… àlles kreeg een Bowie-krabbel.

Tot op heden weet ik nauwelijks meer wat er toen gezegd is. Wél weet ik dat er vandaag, op de 11de januari in Het Jaar Des Heeren 2016, tientallen dertigers en veertigers in de veronderstelling zijn dat zij destijds De Grote Bowie hebben ontmoet.

En die gedachte koester ik met warmte…

David Robert Jones.

Moge Hij Rusten in Vrede.

Dirkjan! uit de vloei

Klassieke post

Terug Naar De Fremersberg

Troch Posted on 11 reaksjes 264 x besjoen

Het zijn verwarrende tijden. Tijden waarin we, als simpele burger, bijna niet meer weten wie er nu onenigheid heeft met wie. Ik zal eerlijk zijn; ik vind er geen reedt meer aan, die tijden van nu.

Geef mij maar die betrekkelijk veilige jaren tachtig van de vorige eeuw waarin alles nog zo overzichtelijk leek. Naast wat fragmentarisch terroristengeweld was je als opgroeiend adolescent vooral druk met meisjes, school en de wonderlijke ontwikkeling van je piemel.

Ironisch genoeg gaat één van de ‘veiligste’ momenten in mijn jeugd terug naar -juist- een oorlog; die van Napoleon‘s Slag bij Waterloo.

Ik schat dat ik rond de twaalf, dertien jaar geweest moet zijn.

Het is zondagmorgen, Deit en Mem slapen nog en ik zit alleen beneden -verveeld- in kastjes te rommelen. Eigenlijk mag dat niet want pa is zuinig op zijn spullen en ik niet. Maar goed, je bent een puber rebel of je bent ‘t niet.

Enfin.

Tot dat moment had ik nog niet de stellige muzieksmaak die ik later zou ontwikkelen en vond eigenlijk alles mooi wat vooral mijn oudere broers aan vinyl het huis binnen sleepten; van Popcorn to Milk & Honey tot Pink Floyd tot Van Halen‘sEruption.

hoesjeEn nu lag daar ineens een album bovenop wat ik nog niet eerder had gezien; De Slag bij Waterloo en, op de achterkant, De Fremersberg. Ik was werkelijk gefascinéérd door de illustratie en fantasie was mijn deel.

Ik plaatste de langspelert op mijn vader’s pick-upje, gaf de volumeknop een hengst (groot huis; gehorige muren en plafonds deden we toen nog niet aan) en the magic happened; ik was OP het slagveld.

Aan de hand van de tekst op de achterflap (1 | 2) kon ik het verhaal van de muziek stap-voor-stap volgen en ik was òm

Jàren later vond ik de hoes terug, in mijn schuur; léég. Waarschijnlijk is de inhoud verloren gegaan op het slagveld van mijn jeugd. Kortom; plaat wég.

Tòt afgelopen week …

Ineens was daar Discogs (spiegeltje) het prehistorisch muzikale broertje van Marktplaats, alwaar de muziekminnende mens zijn overtollige vinyl kan dumpen.

Voor drie euro(!)+verzendkosten zag ik ‘m staan; volgens de eigenaar in kwestie ‘in mint condition‘. MIJN!!1!

Hoera! Binnen! *kan niet wachten*
Hoera! Besteld=binnen! *kan niet wachten*

Une Pensée d’Amour

Attentats du 13 novembre 2015 en France (Bataclan)

Troch Posted on 1 reaksje 47 x besjoen

Mes pensées vont aux victimes et les survivants des attaques terroristes horribles nuit dernière à Paris. Que toute la force avec eux .
Nous ne cédera pas au terrorisme!

My thoughts go out to the victims ànd survivors of the horrible terrorist attacks last night in Paris. May whatever force be with you.
We won’t bow for terrorism!

*[Erik Satie – Gnossiennes No. 1 Lent]

 

I Did It Autumn Leaves Spoken Mash-up Thingy

Troch Posted on 0 reaksjes 53 x besjoen

Excerpt_from_Autumn_Leaves

“Zeg, Eamel; alwéér een stukske over je tuin?? Maak jij nooit wat mee of zo?”

“Nee.”

Zo. Nu we dat uit de wereld hebben even het volgende: een stukske over mijn tuin. Hoera!

Melancholiek werd ik ervan, het dwarrelde blaadje, aldaar spartelend aan dat iele spinnendraadje. Weemoedig ook.

Ik moest denken aan de strijd die het gestreden moet hebben om maar niet van de moederstam gescheiden te worden. Een strijd die zij verloor. Als door een god gesponnen was daar het spinnendraad, wat als een metaforische navelstreng haar leven even mocht verlengen.

‘Even’ want niet veel later lag zij op de grond, anoniem, tussen haar gekleurde soortgenoten, op het slagveld van de herfst.

Haar strijd gestreden.

Het was nét daarvoor dat ik besloot haar gespartel op beeld vast te leggen.

Want ik moest denken aan de klassieker ‘Les Feuilles Mortes‘ (=dode bladeren, vrij vertaald; ‘Autumn Leaves’), en aan dat belegen ‘My Way’ van Paul Anka Frank Sinatra.

Ik bedacht een symbiose van voornoemde pennenvruchten met het gesproken woord, gelijkend een William Shatner die al parodiërend los gaat op Queen‘s rockklassieker Bohemian Rhapsody in die rare Arke TUI reclame.

Het is resultaat is een -voor u- wellicht saai filmpje waarin de ritmiek van ‘s mans vocalen (“My Way“) een opvallend kloppend metrum vormen met de saxuele klanken van het vallend blad (“Autumn Leaves“). Bij dezen presenteer ik U dan ook, zonder enige gepaste trots; I Did It Autumn Leaves Spoken Mash-up Thingy. 

(Het stille filmpje van bòven dit stukske heeft ook een muzikale evenknie. Voor deze verwijs ik u naar hier)

Klein Waterlooplein. En zo

Troch Posted on 1 reaksje 78 x besjoen

Het hiernavolgende is voor jou waarschijnlijk net zo boeiend als drie-keer-niks dus voel je niet bezwaard om, wanneer je de eerste rispingen van verveling voelt opboeren, jezelf ergens anders te begeven. Het is er tenslotte één voor mijn annalen.

Goed, nu jij en ik nog over zijn even het volgende. Dit beeldverslag betreft een impressie door ondergetekende -tijdens dat Kleine Waterloopleingebeuren in ons deurp- in het gezelschap van enkele dames waaronder mijn mevrouw, mijn ex-mevrouw, ene Ruud (geen ex van me en geen mevrouw) en een dweilband-zonder-website, bij Pan Caffé.

Behalve het feit dat dat Waterloofeestje wat ons betreft gewoon weer rommelmarkt mag heten en vooral weer op Koningsdag moet mag plaatsvinden (en niet twee weken daarvòòr. Onzin), was ‘t best wel een dragelijke gezellige middag. Wat mij betreft vijf ∗∗∗∗∗, dames. Doen we weer ‘ns, okay? 😉

Nou, dat was ‘t. Leuk, hè? Nou! Dag hoor.

↓