Jo besjogge no de kategory ♫♪♫♪♫

KomkommerCam

--| Lief Dagboek, Leaf Deiboek |--

Troch Posted on 0 reaksjes 108 x besjoen

Dertien september 2020. Nog steeds niets te melden. Komkommertijd

Mevrouw werkt, ik zit thuis mijn tijd uit te zitten en zo nu en dan kom ik mijn hol uit om, met gevaar voor eigen leven, boodschappen te doen dan wel mijn moeder te vereren met een bezoek van mijn sprankelende persoonlijkheid.

Zo ook twee weken terug. Het was tenslotte alweer enige tijd geleden en het moment was daar om de vruchten van mijn noeste arbeid -lees het uitproberen van een recent gemonteerde, overgebleven dashcam aan de achterkant van mijn geliefde BettyFord– in de praktijk te brengen tijdens een ritje naar Friesland. En weer terug natuurlijk (klik ↓):

Verder allemaal niet zo heel spannend: het was ouderwets gezellig-met-restricties, broer was thuis maar die had meer oog voor z'n nieuwe pc dan voor z'n oude broertje… Niet erg want lekker rustig. Kortom; business as usual.

Eenmaal weer thuis besloot ik van de dashcamopnamen één geheel te maken want tijd teveel en inspiratie te weinig, ét voila; zie onder.

Resumé: nog steeds geen kont te beleven in het insignificante bestaan dat eamel heet en dus gaan we gewoon verder waar we gebleven waren v.w.b. het minimaliseren ervan: sociale media-accounts worden leeggetrokken, opgeschoond dan wel opgeheven omdat we eind dit jaar een al dan niet vrijwillige frisse start kunnen maken (lang verhaal; vertel ik je wellicht nog wel eens).

Nog even dit: mocht je hier gekomen dankzij een kattebelletje in je mail of d.m.v. een RSS melding, raad ik je ten zeerste aan de huishoudelijke mededeling onder het filmpje te lezen. Geloof me, 't is voor je eigen bestwil… 😄

 

Trettsjin septimber 2020. Noch hieltyd neat te melden. Komkommertiid.

It frommeske wurket, ik sit thús myn tiid út te sitten en sa no en dan kom ik út myn hol om, mei gefaar foar eigen libben, boadskippen te dwaan dan wol myn mem te ferearjen mei in besyk fan myn sprankeljende persoanlikhyt.

Sa ek twa wiken werom. It wie ta beslút alwer iennige tiid lyn en it momint wie dêr om de fruchten fan myn warbere wurk -lês it besykjen fan in koartlyn fêstmakke, oerbleaune dashcam oan de efterkant fan myn leafste BettyFord– yn de praktyk te bringen wilens in ritsje nei Fryslân. En wer werom natuerlik (klik ↓):

Fierder allegearre net sa hiel spannend mar it wie âlderwetsk gesellich-mei-restriksjes, broer wie thús mar dy hie mear each foar syn nije pc dan foar syn âlde broerke… En da's oké want lekker rêstich. Koartsein; business as usual.

Ienris wer thús besleat ik fan de dashcamopnamen in hiel te meitsjen want tiid tefolle en ynspiraasje te min, ét voila; sjoch ûnder.

Koartsein: noch hieltyd gjin kont te belibjen yn it insignifikante bestean dat eamel hyt en dus gean wy gewoan fierder wêr wy bleaun wiene f.w.b. it minimalisearjen derfan: sosjale media-accounts wurde leeglutzen, opskjinne dan wol opdoekt om 't wy ein dit jier in al dan net frijwillige frisse start meitsje kinne (lang ferhaal; fertel ik dij fèst noch wol ris).

Noch efkes dit: bist do hjir kaam troch in kattebeltsje yn dyn mail of troch in berjocht yn dyn RSS reader, is it lang net ferkeard dat jo de húshâldlike meidieling ûnder it filmke lêze. Leau mij,'t is ta dyn bêstens. 😄


Maroon 5 – Memories

Niemand vertelt mij wat

Troch Posted on 0 reaksjes 232 x besjoen

Hoi, even met mij, met een kort berichtje tussendoor.

Of 't nu ligt aan het feit dat ik al 23 jaar geen radio meer beluister wegens een chronische pesthekel aan testosterone diskjockey's die mij vertellen welke muziek ik moét horen (en vervolgens de hele intro verbaal lopen te versjteren. Eikels).

Of dat ik me, zo lang ik me kan heugen, distantieer van alles wat naar Top 40, 100 of 2000 riekt.

Of ligt het er wellicht aan dat ik al enige tijd praktisch elk sociaal contact op de Facebook's tot een minimum heb gedecimeerd wegens diverse redenen en dientengevolge alle nieuwe trends op muzikaal gebied moet ontberen?

Feit blijft dat onderstaand muziekje volledig onterecht aan me voorbij is gegaan en ik er pas verleden week achterkwam dat dit juweeltje überhaupt bestaat. Niet dat ik nou zo'n fan ben van Maroon 5, integendeel, maar het idee dat dit liedje gestoeld is op Pachelbel's Canon in D* maakt het in mijn beperkte belevingswereldje al gauw salonfähig

Nee, waarom ik jou hier kond van doe is het simpele gegeven dat ik er nogal weemoedig van word, melancholisch zo u wil. Herinneringen aan gelukkige(r) omstandigheden, aan dierbaren die niet meer onder/dichtbij ons zijn en/of al dan niet een combinatie van die twee. Maar goed, naar ik begrepen heb was dát nu juist de bedoeling van meneer Levine & Co. Clever.

Enfin. Dat was 't. Einde bericht. Duik in weer even de vergetelheid in. Toedels! 👋

En dàt was Sensation White

Opa vertelt.

Dertien jaar geleden, toen ik nog dacht Hip & Happening te zijn, voltrokken zich de laatste stuiptrekkingen van mijn jeugd.

Om eerlijk te zijn weet ik er niet veel meer van.

Behalve dan dat mijn destijds Kleine Muze -die in haar zestiende jaar op spectaculaire wijze mijn leven binnen denderde, dat vervolgens zo'n vijftien jaar op z'n kop zette, om rond haar zeven- en twintigste weer stilletjes te verdwijnen wegens futiliteiten zoals volwassenheid en iets met 'op eigen benen staan'- erop stond dat we er ook eens naar toe moesten; het dansfeestje van Sensation White.

Mijn Muze toen het nog een Muze was

"Wil je niet met één van je vele vriendjes daar naar toe? Da's toch veel leuker dan met zo'n ouwe lul?" "Nee, ik wil met jou. Veel gezelliger." √ Check.

En zo reden we -volledig in het maagdelijk (ha!) wit gestoken- op een zonnige namiddag in juli in m'n destijds al even hip & happening Smart richting Amsterdam Arena, alwaar men amper twee uur later alvast zonder ons begonnen was. De lijers.


Inderdaad; beelden van 2003 ipv 2004 want betere 'Anthem' en daarnaast dé inspiratie om het jaar daarop zélf eens naar Sensation te gaan. Hier die van 2004.


Zoals gezegd laat m'n geheugen me enigszins in de steek voor wat betreft het verdere verloop van de avond, al dan niet onder invloed van een pilletje (toen; niet nu).

Wél weet ik me nog te herinneren dat ik overweldigd was door de explosieve energie van 25.000 dansende mooi-mensen, de spectaculaire lichtenshow, dat ik met ie-der-een heb staan flirten, althans; met hen in het bezit van twee tieten en een vagijn zoals die twee dames uit Brabant en/of Friesland, en dat 't zomaar ineens de volgende morgen was.

Anyhoo. Kapotmoe maar tevree reden we uiteindelijk het ochtendgloren tegemoet, Muze soezend op 's mans schouder en deephouse op de radio (raar hoe willekeurig het brein werkt; dát soort dingen onthou ik dan weer wél).

Vanwaar deze overpeinzing, vraagt U?

Awel. Het was me allemaal al enigszins ontschoten tot ik afgelopen week een berichtje tegenkwam op de social media's; Sensation stopt (spiegeltje). ID&T vindt het tijd voor wat anders want de formule wordt sleets. En geef hen 'ns ongelijk: de 'grote' namen willen niet meer (spiegeltje) en die witte kleden-dracht hebben we nu ook wel gezien. Dus dàt was dat.

Zucht. Those were the days.

(Foto's ervan heb ik nooit geplaatst. Opklikken en je weet waarom.)


Dirkjan! uit de vloei

RIP David Robert Jones

Bowie en ik, we zijn me er eentje

Troch Posted on 5 reaksjes 205 x besjoen

bowie


Aka David Bowie has passed away.

8 January 1947 – 10 January 2016

Rock In Peace, Hero. Thank you for the memories.


Durk RoberT Jones in the eigties

Ergens in de jaren tachtig, ik zal rond de zeventien jaar geweest zijn, werd ik, na van een aantal scholen getrapt te zijn wegens vermeende recalcitrantie, door mijn ouders op het vliegtuig gezet richting een Israëlische kibbutz onder het mom van; 'zorg jij eerst maar 'ns dat je je leven op orde krijgt'.

Ik zal je het verhaal besparen van het jaar daarna maar wat me tot op de dag van vandaag zal bijblijven is het moment dat ik de ontvangsthal van Ben Gurion (het vliegveld van Tel Aviv) binnenliep en op zoek ging naar mijn bagage.

Het was sowieso vreemd, zo'n opstandige maar vooral onwetende Friese jongeman op een vliegveld in Verweggistan, niet wetende wat 'm allemaal te wachten stond, maar er was nog iets… En ik begon me zeer unheimisch te voelen. Bekeken… En voordat ik het in de gaten had en tot mijn grote schrik, kwamen er ineens schreeuwkinderen op mij af.

En niet een paar, nee; hordes! Wérkelijk tien-tal-len!

Ik probeerde nog weg te hollen maar bedacht me dat ik zonder bagage weinig zou beginnen in de kibbutz en dus liet ik de meute maar over me heen komen.

En hen viel eigenlijk niets te verwijten; ik had –net als 'hij'– destijds geblondeerd haar met een grote lok opzij, mijn gezicht had dezelfde karakteristieken en ik zat -ondanks de beweegredenen van mijn aanwezigheid daar- eigenlijk bijzonder goed in m'n vel.

Ik was een spitting image van de beste man.

Voor hen WAS ik David Bowie.

Zoals gezegd was mijn Engels niveautje MAVO en -gedreven door enige paniek- restte mij niets anders dan de hysterische schreeuwkinders maar in de waan te laten en begon als een bezetene handtekeningen weg te geven. Schouders, armen, dagboeken, wangen en overhemden… àlles kreeg een Bowie-krabbel.

Tot op heden weet ik nauwelijks meer wat er toen gezegd is.

Wél weet ik dat er vandaag, op de 11de januari in Het Jaar Des Heeren 2016, tientallen dertigers en veertigers in de veronderstelling zijn dat zij destijds De Grote Bowie hebben ontmoet.

En die gedachte koester ik met warmte…

David Robert JonesMoge Hij Rusten in Vrede.

Couldn't get it embedded from Youtube. So, when you own the rights to this song and object the fact I borrowed it; please let me know and it will be removed a.s.a.p. Thank you. Source here.

Klassieke post

Terug Naar De Fremersberg

Troch Posted on 11 reaksjes 430 x besjoen

Het zijn verwarrende tijden. Tijden waarin we, als simpele burger, bijna niet meer weten wie er nu onenigheid heeft met wie. Ik zal eerlijk zijn; ik vind er geen reedt meer aan, die tijden van nu.

Geef mij maar die betrekkelijk veilige jaren tachtig van de vorige eeuw waarin alles nog zo overzichtelijk leek. Naast wat fragmentarisch terroristengeweld was je als opgroeiend adolescent vooral druk met meisjes, school en de wonderlijke ontwikkeling van je piemel.

Ironisch genoeg gaat één van de 'veiligste' momenten in mijn jeugd terug naar -juist- een oorlog; die van Napoleon's Slag bij Waterloo.

Ik schat dat ik rond de twaalf, dertien jaar geweest moet zijn.

Het is zondagmorgen, Deit en Mem slapen nog en ik zit alleen beneden -verveeld- in kastjes te rommelen. Eigenlijk mag dat niet want pa is zuinig op zijn spullen en ik niet. Maar goed, je bent een puber rebel of je bent 't niet.

Enfin.

Tot dat moment had ik nog niet de stellige muzieksmaak die ik later zou ontwikkelen en vond eigenlijk alles mooi wat vooral mijn oudere broers aan vinyl het huis binnen sleepten; van Popcorn to Milk & Honey tot Pink Floyd tot Van Halen's 'Eruption'.

hoesjeEn nu lag daar ineens een album bovenop wat ik nog niet eerder had gezien; De Slag bij Waterloo en, op de achterkant, De Fremersberg. Ik was werkelijk gefascinéérd door de illustratie en fantasie was mijn deel.

Ik plaatste de langspelert op mijn vader's pick-upje, gaf de volumeknop een hengst (groot huis; gehorige muren en plafonds deden we toen nog niet aan) en the magic happened; ik was OP het slagveld.

Aan de hand van de tekst op de achterflap (1 | 2) kon ik het verhaal van de muziek stap-voor-stap volgen en ik was òm

Jàren later vond ik de hoes terug, in mijn schuur; léég. Waarschijnlijk is de inhoud verloren gegaan op het slagveld van mijn jeugd. Kortom; plaat wég.

Tòt afgelopen week …

Ineens was daar Discogs (spiegeltje) het prehistorisch muzikale broertje van Marktplaats, alwaar de muziekminnende mens zijn overtollige vinyl kan dumpen.

Voor drie euro(!)+verzendkosten zag ik 'm staan; volgens de eigenaar in kwestie 'in mint condition'. MIJN!!1!

Hoera! Binnen! *kan niet wachten*
Hoera! Besteld=binnen! *kan niet wachten*

Une Pensée d'Amour

Attentats du 13 novembre 2015 en France (Bataclan)

Troch Posted on 1 reaksje 77 x besjoen

Mes pensées vont aux victimes et les survivants des attaques terroristes horribles nuit dernière à Paris. Que toute la force avec eux .
Nous ne cédera pas au terrorisme!

My thoughts go out to the victims ànd survivors of the horrible terrorist attacks last night in Paris. May whatever force be with you.
We won't bow for terrorism!

*[Erik Satie – Gnossiennes No. 1 Lent]

 

↓