Jo besjogge no de kategory Cool

Trutjurk & GruttePier doen aan quarantaine

--| CoD Mobile sleept ons er wel doorheen |--

Troch Posted on 0 reaksjes 118 x besjoen

Zeg eamel, wat ben je stil. Schort er iets aan?

Ik hoor 't je zeggen. En om je gerust te stellen; nee hoor, niks aan het handje. Althans; naast de reguliere fysieke dan wel mentale breakdowns die mijn aandoening tegenwoordig én steeds vaker met zich meebrengt (lang verhaal, doen we later), gaat 't verder prima.

Sinds die Croma zijn intrede deed, begin dit jaar, is er echter wel iets veranderd in Huize Eamel, met name als we het hebben over onze vrijetijdsbesteding.

Bloggen wordt minder belangrijk -ik kom toch nergens-, de social media's liggen al enige tijd op hunnie gat alhier -het was u ongetwijfeld niet ontgaan- en klussen is nog steeds geen succes.

Derhalve hebben mijn mevrouw en ik een fijn alternatief gevonden voor het ontberende libido van beiden en we noemen het Call of Duty Mobile.

Een geinig spelletje voor zowel Apple als Android en het houdt ons inmiddels al máááánden dwangmatig bezig.

Hoewel de schrijver dezes in andere spellen altijd het onderspit moet delven van diehard game-foetussen, blijkt uw eamel in COD ineens een onmiskenbaar talent. #alzegikhetzelf #ahum

Anyway; mocht u me weer kwijt zijn..

Waarschijnlijk loop ik weer mijn mevrouw aan bonken te schieten in NukeTown of Rust. Zoek gerust om Trutjurk (da's mevrouw) en/of –(GruttePier)-– (ç'est moi, voorheen AbsoluteN008) in COD Mobile en voeg ons toe.

Lachen man. 

Nou, dat was 't.

Signing off! ✊😎

~ WATS ~

'Kunst' Uit De Kruipruimte (±1978)

Troch Posted on 0 reaksjes 220 x besjoen

 

Dit is WATS.

WATS is een betonnen buste-zonder-buste, weegt 17 kg., en is vermoedelijk, zonder stigmatiserend te willen zijn, van het negroïde soort. Althans; vanuit een cartoonesk, stereotypisch perspectief bekeken. 

Allemaal niet zo heel bijzonder ware het niet dat WATS (wederom een vermoeden) de begenadigde leeftijd van ongeveer 15310 days 14 hours 49 minutes 44 seconds heeft bereikt. Inderdaad; een betonnen hoofd van 42 jaar. Zoiets bedenk je niet.

'Hoe weet je dat dan allemaal, eamel?, zul je vragen. Welnu, dat zal ik je vertellen.

Toen wij hier nog niet zo heel lang geleden kwamen wonen, in dit Grijzemuizenhuis in Grijzemuizenwijk in Grijzemuizendorp, was dat oorspronkelijk van tijdelijke aard. En, zoals dat gaat wanneer je ergens tijdelijk verblijft, doe je niet al te grote wijzigingen of verbouwingen aan je huis. Dat is zonde van tijd, geld en energie. 

Maar een ongeschreven wetje van ene Bartholomeus schrijft voor dat al gauw die vermaledijde gewenning zijn intrede doet, hoop ongemerkt plaatsmaakt voor berusting, en er vervolgens iets wonderlijks ontstaat als 'dan maar klussen in huis'. *

Zo kon het zomaar gebeuren dat er op een dag een stroomdraadje getrokken moest worden, vanuit de achtertuin naar de meterkast. Het idee; 'tuinverlichting', want 'gezellig'. Deja-vu.

De enige manier om dat voor elkaar te boksen bleek door de kruipruimte, maar dat durfde ik niet want chronisch ziek en idem claustrofobisch en zo, en dus werd vriend Arie, klein van stuk maar ongelooflijk dapper en praktiserend CV-monteur, gevraagd die 'schone' taak op zich te nemen. 

Vriend Arie is de beroerdste niet en gewend aan kleine ruimten, frummelde zichzelf de donkerte in en was al gauw uit het zicht verdwenen.

Lang verhaal kort; het kabeltje is er nooit gekomen. Vraag me niet waarom.

Wél weet ik me te herinneren dat er op een bepaald moment een opgewonden gilletje hoorbaar was vanuit de kruipruimte, gevolgd door een 'Krijg nou tieten!' of iets in die trant. Ons Arie bleek, helemaal achterin de ruimte, tegen de achtertuin aan en letterlijk 'onder zeil' gelegen, gestuit op een betonnen 'sculptuur'.

Nadat WATS (genoemd naar de inkerving opzij) met veel moeite het daglicht zag, 17 kg. vormloos beton verplaatsen in een ruimte van slechts 60 cm. hoog vol met water en schimmel, is zelfs voor ons Arie een enorme klus, kon het speculeren beginnen. 

Over wie dat ding had gebeeldhouwd, en over het waarom in de kruipruimte. Gezien de locatie moest WATS er vanaf het begin gelegen hebben want wie 'in his right mind' haalt 't in z'n bolle hoofd een 'beeld' met overgewicht in elkaar te flatsen om dat vervolgens achterin een praktisch onbereikbare ruimte te positioneren, onder zeil en idem water? 
Precies.

Enfin. Heel even heb ik met de gedachte gespeeld het ding te retourneren aan de desbetreffende beeldhouwer/bouwvakker, wegens een hoog gehalte aan nostalgie en verrassingseffect, maar niemand, zowel de gemeente alsook het kadaster, kon mij vertellen wie destijds verantwoordelijk was voor de fysieke bouw van deze gedrochten huizen. Iets met samengevoegde archieven, vermiste data, 'niet onze taak' of bleef simpelweg een reactie achterwege (Ja, ik heb 't tegen jullie, Gemeente Hoeksche Waard. Foei!).

Ook het feit dat de desbetreffende bouwarbeider in het meest gunstige geval toentertijd in de twintig is geweest, zou dat nu een (bijna) gepensioneerde senior zijn die wellicht geen idee meer heeft wat hem op die vrijdagmiddag, ergens in november van het Jaar des Heeren 1978 heeft bezield.

En WATS?

Die is allang blij dat -ie voortaan zijn tijd in de koesterende zon mag doorbrengen i.p.v. een deprimerende vochtruimte, vol met kou, vocht en duister, want WATS mag dan van beton zijn, hij is natuurlijk niet van steen… 😂

'Op Zuid'

Strevelsweg | 3 juni 2018

Troch Posted on 0 reaksjes 95 x besjoen


1920px | 2560px


Onderweg van 'het Ikazia' naar winkelcentrum Zuidplein, na wederom een enerverende CT-scan waarover ik je ongetwijfeld in de toekomst meer van uit de doeken zal doen, kom ik gister bovenstaand tafereel tegen. 

Halverwege de loopbrug besef ik me dat dit één van de eerste Rotterdamse stadsgezichten is die ik twintig jaar geleden, toen ik vanuit het 'verre' Friesland hier kwam wonen, op m'n netvlies kreeg. 

'Op Zuid', of gewoon 'Zuid' zoals het plebs deze plek (en daarmee eigenlijk alles wat er zich aan de onderkant van de Nieuwe Maas bevindt. Go figure) pleegt te noemen, blinkt niet uit in schoonheid -lelijke woontorens, een nog lelijker winkelcentrum, een gedateerd ziekenhuis en veel, héél veel verkeer-, en ook voor de frisse lucht hoef je hier dus niet te zijn.

Nochtans heeft dit geheel destijds een onuitwisbare indruk op mij gemaakt, zeker in vergelijk met de 'hoogbouw' van het Friese Heerenveen, want het was toen, op deze hotspot, ergens in 1998 dat ik mij bedacht; "Ik bén er. Laat die veelbelovende toekomst nou maar komen." 

Wist ik veel.

Enfin. 'Op Zuid'. Gèrs. 😉


De âlde Man en de See

Een harde woei maar niet echt #bummer

De berichten waren nog wel zo veelbelovend; daken van huizen, dui-zen-den zeesterren en overmaatse schelpen op 't strand, spontaan opstijgende mensjes én golven van minstens drie meter (oké, die laatste bedenk ik erbij want wishful thinking). Een storm die z'n weerga niet kent. Dat was even gelee!!1!

En dus bedacht ik me de avond ervoor; waar anders dan aan het strand kun je golven zien? Want dat schreeuwt om vastgelegd te worden op des eamels beelddinges!

In eerste instantie was het plan om vroeg op weg te gaan naar Hoek van Holland maar internet vond dat geen goed idee; omgewaaide vrachtwagens, dikke files en wat dies meer zij en dus besloot ik mezelf gister naar Rockanje te begeven. Ook leuk.

"Rockanje ligt aan een baai. Daar waait 't niet." gaf mijn mevrouw me nog wijsneuserig mee maar helaas; je bent én man én Fries en da's een dubbele handicap en dus was dat een advies tegen mijn dovemansoren.

Enfin. En zo kon het zomaar gebeuren dat ik gisterochtend een beetje beteuterd gedesillusioneerd stond te staan aan het kabbelende water van Rockanje. Aan een baai. Want geen wind. Want een baai.  ;-(

Oké, toegegeven; een dag later vind ik nog steeds zand in lichaamsholtes waarvan ik het bestaan niet eens wist, maar feit blijft dat de golfjes hooguit twintig centimeter waren, zeesterren in geen velden of wegen te bekennen waren, er geen mensjes voorbij kwamen vliegen maar ik wél afstand heb moeten doen van enkele van mijn tenen wegens verregaande staat van Ischemie

Maar goed; omdat "als 't niet ken zoals 't mot, mot 't maar zoals 't ken" restte mij niets anders dan wat plaatjes te schieten van die abundante zandbak en er terloops nog even een kek filmpje van te fabriceren. Hoera!

En dat.. dàt was de 'beruchte' storm van 18 januari in het Jaar Des Heeren 2018. En hoe was jouw dag? 😳


Dirkjan! uit de vloei

Op een doordeweekse dinsdag

Want hoogwater in Oud-Beijerland

Hoewel het Spui de dans een beetje leek te ontspringen wegens heul veel gemalen in de buurt, hoogwater schijnt nogal een dingetje te zijn de laatste tijd, ontkwam ook zij er niet meer aan, bleek uit empirisch onderzoek.

Niet dat we er naar óp zoek waren, ik bedoel: ik lig niet wakker van een overstrominkje hier of daar zolang m'n laminaat maar niet wegdrijft, maar feit blijft dat we aangenaam verrast waren door dit gegeven tijdens een spontane hondenwandeling want zoiets levert altijd leuke plaatjes op.

Nou is de term 'hoogwater' wellicht ietwat hooggegrepen voor die overmaatse waterplassen -zeker voor ZeeuwseinfoInfoDe watersnood van 1953, meestal aangeduid als de watersnoodramp en aanvankelijk ook wel als Sint-Ignatiusvloed of Beatrixvloed, voltrok zich in de nacht van zaterdag 31 januari op zondag 1 februari 1953. De ramp werd veroorzaakt door een stormvloed in combinatie met springtij, waarbij het water in de trechtervormige zuidelijke Noordzee tot extreme hoogte steeg. begrippen- maar dat 't over de kade kabbelt, dàt is hier al even geleden.

Enfin.

Heb je één zo'n overstrominkje gezien, heb je ze allemaal gezien, en dus vervolgden mevrouw en ik ons weg. Onderwijl nog wel wat fotootjes schietend van een boot, een jachthaven en enkele gevels zodat ik op dat vermaledijde Instagram ook nog 'ns wat te vertellen heb.

Om één en ander af te toppen tenslotte nog een filmpje gemaakt. Voor de geïnteresseerde; het water vooraan hoort daar niet te zijn; dat is kade. Toeristenbankjes staan over het algemeen bij ons niet in het water. Goed.

Wederom zo spectaculair als een pakje boter, dit berichtje, maar IK heb 't naar mijn zin gehad, evenals mevrouw en de hondjes helemaal. Nu weer over tot de orde van de dag.

Oant sjen!


[referentiekader klik hier; zo hòòrt het te zijn]

14 jaar eamel.net

Maar Jullie Zijn De Beste!

Troch Posted on 4 reaksjes 152 x besjoen

Bestond internet's minstgelezen dit webplok twee jaar geleden nog gewoon twaalf jaar, het jaar daarop was -ie ineens dertien.

Vandaag echter werd het veertien jaar en voor je 't weet zit er een patroon in.

Nu zou ik natuurlijk –net zoals in vorige jaren– iets ludieks kunnen doen onder het mom van 'kijk 'ns wat ik allemaal ge-webplokt heb!' maar dat wordt zo onderhand ook een beetje een uitgekauwd concept.

En daarnaast; als je dat allemaal had willen zien, had je het toen wel gelezen, niet dan?

Nou dan.

Anyhoe.

En toen kreeg ik een epifanie.

Alle gekheid op mijn stokje; we staan er niet vaak bij stil, wij webplokkers, maar zo'n online poëziealbum als deze staat of valt natuurlijk met z'n lezertjes.

Want wat is een blog als je niemand hebt om al dat moois mee te delen? Dan zou ik net zo goed een papieren dagboek kunnen bijhouden en onder mijn kussen stoppen, nietwaar?

Bijna 2.000.000 views can't be wrong, zeggen we dan in Friesland.

Toeval of niet maar onlangs kwam ik onderstaand filmpje tegen en ik kan niet anders zeggen dan dat de maker ervan (geen idee wie 't is, deze meneer. Ik vermoed zo'n vlogger) precies datgene verwoordt wat ik eigenlijk had willen zeggen: Jullie Zijn de Beste! Op naar het vijftiende jaar!

↓