Jo besjogge no de kategory 2012

Eamel’s Jaaroverzicht 2012 En dat was 2012. Next!

Troch Posted on 0 reaksjes 56 x besjoen

quote

Zelfreflectie; ook een eamel ontkomt er niet aan. Hoewel ik niet zo van het terug- en vooruitblikken ben is ‘t misschien wel even aardig om te kijken wat er van die goede voornemens van vorig jaar terecht gekomen is. Ik bedoel; jij bent hier en ik ook, dus euh.

  • Wat betreft dat ‘vereenvoudig je leven’, ik denk dat je wel voorzichtig kan stellen dat dàt is gelukt. Waar een Crimi-Clown, een burn-out, stroperige gemeente-ambtenaren en een bevallige psychologe hebben geleid tot een jaar van onvrijwillig thuiszitten (vrij te interpreteren naar aangenaam sabbatical).

  • Datzelfde geldt voor ‘blijf jezelf’. Dat deed ik en zal ik altijd doen. Gevolg is wel dat ik mezelf altijd in de weg zal staan als het gaat om die Eeuwige Roem en het doen van compromissen naar vrienden, relatie’s en opdrachtgeverts. De onderbroeken knellen nog steeds, overigens.

  • ‘Focus op je eigen geluk’. Braakadvies van eigen hand met een kern van waarheid. Ook deels gelukt. Met name omdat ik er zelf bij was. Nog veel werk te doen.

  • Wat betreft die financiën; dat beschouw ik als een avontuur. Ik ben gek op avonturen. Zo wil ik ook James Bond zijn. En Indiana Jones.

  • Knopen doorhakken bleek een last-minute klus. Gevolgen zullen we het komende jaar zien. Flinke gevolgen. Zie onder.

  • Doelen stellen is nog steeds niet mijn sterkste punt. Moet ik aan werken. En voetballen is stom. En zij van @mariannezw ook.

  • Geloofwaardigheid. Tja.

  • Projecten oppakken. Geen idee wat ik daarmee voor ogen had. Maar klinkt leuk.

Enfin. Het was dus een jaar wat het vooral van de details moest hebben. Nee, dan 2013. Nu al, ik gaf het hierboven al aan, leef ik in de wetenschap dat er in ieder geval twee, drie gebeurtenissen zullen plaatsvinden die mijn leven volledig op z’n kop gaan zetten. Voor wat betreft het hoe- en waarom zal ik je in het hier en nu nog niet mee vervelen. Wellicht later.

In dit jubileumjaar zal ongetwijfeld de vraag voorbij komen of dit blogje in z’n huidige vorm nog bestaansrecht heeft nu het concurrentie heeft van social media zoals dat vermaledijde Facebook en -in mindere mate-  Twitter.

Tot die tijd laat ik je achter met wederom een volkomen nutteloos overzicht van alle media zoals ik deze in het afgelopen jaar zelf gemaakt heb dan wel gejat maar eigenhandige bewerkt. Ik wens u en de uwen een genoeglijk uiteinde en een bijzonder aangenaam 2013.

[opklikken is groot. let wel; 5 Mb.]

overzicht2012_1024

Tong van Lucifer

Aus der Reihe 'A6 Kunsdt'

Troch Posted on 1 reaksje 139 x besjoen

De Tong van Lucifer is godslastering en daarom moet het kunstwerk voorgoed verdwijnen van de Knardijk. Dat vindt de Flevolandse SGP. 😂😂😂 [bron | spiegeltje]

Aus der Reihe A6 Kunsdt vandaag: De Tong van Lucifer

Na Het Boothuis, #jndkgrf en Het Ketelhuis was ik afgelopen weekend eindelijk in de gelegenheid om weer eens een A6-monument vast te leggen op mijn gevoelige plaat. Want tradities moet je in ere houden, nietwaar?

Wat mij betreft hoeven de gristenen zich overigens geen zorgen te maken; afhankelijk van de invalshoek lijkt deze koperen ploert meer op een overmaatse buttplug dan op een satanische tong. Maar da’s natuurlijk vanuit een atheïstisch, geperverteerd perspectief.

Vooropgesteld; ik heb geen verstand van Kunst en bedien mezelf dan ook van het motto; Is het mooi, dan is het Kunst. Is dat het niet, dan is ‘t weggegooid geld. Diepzinnige, ongetwijfeld marktprijsverhogende theorieën zijn niet aan mij besteed.


Ontdek je Middelburg

Op stap mei it frommeske

Troch Posted on 4 reaksjes 75 x besjoen

Gaan wij morgen naar Middelburg?‘ vraagt ze. “Oké.” zeg ik. 

We liggen onderuitgezakt een film te kijken en haar boeit ‘t niet. Terwijl James Bond op het punt staat die Goddelijke Camille Montes uit te wonen legt mijn eigen blondgirl nog even uit wààrom; “Ik moet verf hebben.

Héél even vraag ik mij af wat Middelburgse verf ànders maakt dan die van de lokale Gamma maar ik word afgeleid door tule wat ongetwijfeld mevrouw Montes‘ naakte boezem herbergt. “Oké.” zeg ik nog een keer.

En zo zijn we onderweg naar Middelburg. Om verf te halen (“Niet ‘verf’; kàlkverf,” zegt zeOh ja.” mompel ik; “Kàlkverf.“). Wat nu volgt is voor jou waarschijnlijk net zo spannend als een betoog over morele waarden van Kees van der Staaij tijdens een verkiezingsdebat maar één en ander dient vastgelegd te worden voor een fictief nageslacht. Zo gaat dat.

Vooropgesteld; Middelburg is mooi. Waar bijvoorbeeld in Amsterdam trapgeveltjes de boventoon voeren was men destijds in Middelburg al veel verder.

Had je als doorgewinterde Middelburger VOC‘er zo’n Amsterdamse trapgevel, dan was je een sukkel. Lijstgevels daarentegen waren dé bom. Dat vonden de Moffen ook, voegden de daad bij het woord en knalden 20% van de Middelburgse binnenstad naar z’n gallemiezen. Een welstandscommissie bestond na de oorlog nog niet en dus zijn de lege plekken opgevuld met de meest afzichtelijke gebouwen.

Jammer.

Enfin.

De verf (“Kàlkverf”) was al redelijk snel binnen en ons restte een wandeling door de stad.

Hoewel men zijn best heeft gedaan om een balans te vinden qua middenstand heeft ook hier de verloedering toegeslagen; de ‘kleine’, ambachtelijke winkelier kan de huur niet meer ophoesten en heeft er een hostile takeover plaatsgevonden door de Van Haren‘s, de Jack & Jones‘, de Miss Etam‘s, de Vero Moda‘s, de pizzeria’s en de shoarmatenten van karakteristieke winkelstraten. Jammer in ‘t kwadraat.

↓ lees verder onder ‘t kaartje ↓

Om onze inmiddels zorgvuldig gecultiveerde blaren rust te gunnen maken we een rondvaart. Hoewel, ‘rondvaart’ is een groot woord voor een route die je twee keer bevaart in veertig minuten.

De aimabele, oudere stuurman jast geroutineerd zijn grapjes door de microfoon (“Kijk; dat huis heeft geen voordeur. Zij gaan naar binnen via die van de buren. Dan moet je geen ruzie krijgen! Ha, ha.“) om zijn verhaal te vervolgen met een woonboot waar juist een voordeur teveel inzit.  

Het is voor mij de eerste rondvaart waar ik steeds moet bukken voor een te lage brug. De dame naast me neemt dat bukken erg serieus en vlijt zich voortdurend op de bodem van de boot.

Ik vermoed Groningers. Kàn niet anders.

Bij terugkomst besluiten we deze onderneming te beëindigen in ‘t hoogste puntje van de stad; de Lange Jan. We zijn de laatste bezoekers op een rare, tegen zichzelf pratende Vlaming na.

207 treden later blijkt Jan een tegenvaller; de bezoekersruimte is dichtgetimmerd dus geen wind door je haren, op de ramen zitten nieuwerwetse hangsloten en de rest is een ouwe teringmeuk. En de abdij zelf? Die is bezet door feuten. ‘Studenten’ en ‘bezetten’. Figures.

Eenmaal beneden zoeken we een terras op; er zijn er genoeg.

Het wordt Cheerz. Cheerz blijkt ruk; futloze cola uit de tap en een waardeloze kaart. Als zelfs de sympathieke garςon ons aanraadt om vooral aan de overkant van het plein te gaan eten zijn we gauw vertrokken. 

Gelukkig biedt De Herberg meer perspectieven; Pintxos (spreek uit; pintsjoos). Of, zoals De Herberg aangeeft; de oer-tapas. Het kan mij niet oer genoeg zijn.

En dát was Middelburg. Een stad die zowel een Volkert van der Graaf als een Hans Laroes voortbracht… dat móet wel een bijzondere stad zijn.

Dirkjan! uit de vloei

Blije Michelle

ex aequo Blije Eamel

Troch Posted on 3 reaksjes 57 x besjoen

Inmiddels zo’n baard, dit ‘nieuws’, maar ik kan ‘t niet laten deze even mijn eigen analen in te brengen.*

Mag ik u voorstellen; Michelle Jenneke. Vermeend Lekker ding, hordeloopster, Blij Mens, danstalent en vooral viral (viriel?).

Élke keer als ik die sensuele bewegingen zie, haar ontwapenende glimlach (pretogen incluis) maar vòòral het resultaat van die investeringen, word ik eventjes heel erg ontzettend warm van binnen. En rest mij niet anders dan te concluderen dat de wereld een chronisch tekort aan Michelle Jennekes heeft.

Ik zou er bijna hordes van gaan lopen. Bijna, hè?

*Rare zinsconstructies gebaseerd op ordinaire poep- en plashumor. Dat mag hier.

Het dopje van de Maggi

Nooit begrepen.

Troch Posted on 5 reaksjes 87 x besjoen

Ik heb dat concept dus nooit begrepen, hè? Van dat dopje van de Maggi dat maar niet dicht wil. Als kind al niet. Stond dat flesje maar te staan, op de ontbijttray -tussen de hagelslag en de pindakaas-, zo met het dopje half open.
Een beetje zielig wel.

En nu, minstens dertig jaar later, snap ik ‘t nog steeds niet. Eén keer heb ik het geprobeerd; het schoonmaken ervan. Met keukenpapier. Maar ‘t randje bleek te scherp, mijn vingers pasten er niet tussen. En onder de kraan is ook geen doen; verdunde Maggie lijkt me niet zo lekker.

Altoos staat het flesje maar te staan. Met een uitgedroogde Maggikorst en een niet te sluiten dop. Tussen de hagelslag en de pindakaas. Ik word er gewoon een beetje verdrietig van.

Pinkoade

Op stap met Deit

Troch Posted on 2 reaksjes 52 x besjoen
Photo by Christian Dubovan on Unsplash

Deit (‘vader’, 83) en ik schuifelen door de bouwmarkt. ‘Schuifelen’ want sinds de introductie van het fenomeen kunstknie in onze familie heeft het begrip ‘lopen’ een volledig nieuwe betekenis gekregen. 

We zijn op zoek naar transparant tentzeil. Voor over het terras, achter hûs. Dan kunnen hij en Mem (‘moeder’) buiten zitten wanneer het regent. Vinden ze fijn. Deit heeft dat bij de buurman gezien maar die is knaloranje.

Gjin gesicht,” vindt hij; “en syn seil ek net.” 1

In eerste instantie gaan we naar de tentenwinkel -logisch- maar die verkoopt geen transparant tentzeil. Wij vinden dat vreemd. “Dat bestiet net.” zegt de tentmevrouw. “Gean nei de boumerke. Dat hjit bouwplastic.‘ weet ze ons te vertellen. Ik bespeur sarcasme in haar stem. Eng wijf2

We treffen inderdaad transparant-tentzeil-wat-bouwplastic-heet aan bij de Gamma. Nadat we de juiste maat hebben bepaald schuifelen we naar de kassa. Het is er rustig als we er eenmaal aankomen.

Een gezond-ogende, ietwat mollige jong faam met een ear-to-ear glimlach en roze wangen aan de kassa. “Goeiedei!” roept ze enthousiast. “Heuj!” roep ik nòg enthousiaster. Geen idee waarom. 3

Terwijl ik het plastic op de lopende band deponeer, probeert Deit zijn plastic in de pinautomaat te duwen. Het lukt niet. Niet alleen lopen is tegenwoordig een crime; ook horen en zien vergaat hem.

Doch do it even.” zegt hij; “Ik sjoch it net.” 4

Geroutineerd gleuvenconnaisseur als ik ben duw ik ‘t pasje in één beweging in de automaat. Ineens schalt het door de Gamma:

Trije! Njoggen! Sân! Trije!“*  5

Ik kijk Deit aan. Ik kijk de kassamevrouw aan en zij naar mij. Grote ogen. En vervolgens weer naar Deit. Flabbergasted zeg ik: “Wàt seit Deit?” wat bedoeld is als een “Wàt doe je nú?” maar niet als zodanig door hem wordt opgevat. Nog een keer:

Mien pinkoade. Trije! Njoggen! Sân! Trije!“** 6

De kassamevrouw verkleurt van roze naar rood en slaat haar hand voor de mond. Aan de stand van haar ogen te zien schiet ze in een kramp. Ik probeer de situatie te redden door het maken van een nerveus grapje: “Do wist dat ik dij no dea meitsje moat, hè? Dit is classified information.” maar het kwaad is geschied. Ze komt niet meer bij. 7

Terwijl ik als een bezetene de pincode intoets, twee keer fout uiteraard, vraag ik Deit: “Werom sa lûd? Elkenien kin it hearre!” waarop hij zegt; “Oh? Werom net?” gevolgd door een; “Ach juh, d’r is hjir gjin ien.” En hij schuifelt op z’n elf en dertigst naar de uitgang alsof er niets is gebeurd.

Ik gris het plastic van de band en huppel achter hem aan. De kassière gniffelend achterlatend. 8

Binst wij naar huis rijden, kijk ik hem aan en vraag me af of ik geamuseerd moet zijn door de aandoenlijkheid van de situatie of mezelf moet schikken naar het vermeende intreden van Het Grote Verval. Ik kies voor de eerste. Ik hou niet van verval.

Aardiche minsken, dêr bij Karwei.” 9
Ja, Deit; aardiche minsken bij Karwei.” 10

↓