Jo besjogge no de kategory 2012

Eamel's Jaaroverzicht 2012

Next!

Troch Posted on 0 reaksjes 112 x besjoen

quote

Zelfreflectie; ook een eamel ontkomt er niet aan. Hoewel ik niet zo van het terug- en vooruitblikken ben is 't misschien wel even aardig om te kijken wat er van die goede voornemens van vorig jaar terecht gekomen is. Ik bedoel; jij bent hier en ik ook, dus euh.

      • Wat betreft dat 'vereenvoudig je leven', ik denk dat je wel voorzichtig kan stellen dat dàt is gelukt. Waar een Crimi-Clown, een burn-out, stroperige gemeenteambtenaren en een bevallige psychologe hebben geleid tot een jaar van onvrijwillig thuiszitten (vrij te interpreteren naar aangenaam sabbatical).

      • Datzelfde geldt voor 'blijf jezelf'. Dat deed ik en zal ik altijd doen. Gevolg is wel dat ik mezelf altijd in de weg zal staan als het gaat om die Eeuwige Roem en het doen van compromissen naar vrienden, relaties en opdrachtgeverts. De onderbroeken knellen nog steeds, overigens.

      • 'Focus op je eigen geluk'. Braakadvies van eigen hand met een kern van waarheid. Ook deels gelukt. Met name omdat ik er zelf bij was. Nog veel werk te doen.

      • Wat betreft die financiën; dat beschouw ik als een avontuur. Ik ben gek op avonturen. Zo wil ik ook James Bond zijn. En Indiana Jones.

      • Knopen doorhakken bleek een last-minute klus. Gevolgen zullen we het komende jaar zien. Flinke gevolgen. Zie onder.

      • Doelen stellen is nog steeds niet mijn sterkste punt. Moet ik aan werken. En voetballen is stom. En zij van @mariannezw ook.

      • Geloofwaardigheid. Tja.

      • Projecten oppakken. Geen idee wat ik daarmee voor ogen had. Maar klinkt leuk.

Enfin. Het was dus een jaar wat het vooral van de details moest hebben. Nee, dan 2013. Nu al, ik gaf het hierboven al aan, leef ik in de wetenschap dat er in ieder geval twee, drie gebeurtenissen zullen plaatsvinden die mijn leven volledig op z'n kop gaan zetten. Voor wat betreft het hoe- en waarom zal ik je in het hier en nu nog niet mee vervelen. Wellicht later.

In dit jubileumjaar zal ongetwijfeld de vraag voorbij komen of dit blogje in z'n huidige vorm nog bestaansrecht heeft nu het concurrentie heeft van social media zoals dat vermaledijde Facebook en -in mindere mate-  Twitter.

Tot die tijd laat ik je achter met wederom een volkomen nutteloos overzicht van alle media zoals ik deze in het afgelopen jaar zelf gemaakt heb dan wel gejat maar eigenhandige bewerkt. Ik wens u en de uwen een genoeglijk uiteinde en een bijzonder aangenaam 2013.

A general feeling of tedium

Wat. De. Fak.

Troch Posted on 0 reaksjes 79 x besjoen

Zo'n negen jaar geleden deed ik dit. Op een vrije woensdagmiddag (goh, dat ik dat nog wél weet).

Ik was alleen en heb dus vermoedelijk de camera op automatisch gezet. 

En tot op de dag van vandaag heb ik géén idee waarom ik op dat moment een handstand tracht te forceren. Geen drank, geen drugs, en toch op ze kop. Voor wie? Voor wat? Wat. De. Fak.

Het bleef nog lang onrustig in Huize Eamel.

 

tedium

Aan die Euroshopper in de Appie

Fuck jou, je sperciebonen-in-blik en je hele familie.

Troch Posted on 0 reaksjes 74 x besjoen

Awkward moment in de Appie, vanmiddag.

Ik sta achter een meneer te wachten bij de kassa. Het enige wat hij op de band zet is een tiental Euroshopper sperziebonen-in-blikken. Ansich al bijzonder maar soit; misschien een sperciebonen-fetisj. Of een feestje.

Hij probeert te pinnen maar heeft kennelijk niet genoeg saldo op zijn rekening. De kassière stelt voor om wat conserven terug te nemen maar dat gaat niet vanwege zijn eerdere pinpoging.

Omdat de man nét daarvoor mijn hond groette die geduldig in de winkelwagen zit en ik bovendien de bui alweer zie hangen (altijd de verkeerde rij) zeg ik in een impuls tegen deze voor mij onbekende persoon; "Wat kom je tekort?"

Hij geeft aan dat hij €1,25 te weinig heeft en aangezien ik geen ander kleingeld bij me heb dan een muntje van twee euro geef ik 'm die. 

Hij geeft de munt vervolgens weer aan de kassière. Ze kijkt me aan, dan naar hem en geeft de resterende 75 cent terug. Aan hem. Die wegloopt. Zònder bedankje. Zònder omkijken.

Mevrouw de kassière kijkt me nog eens aan, schuift onderwijl stoïcijns mijn boodschappen over de lezer (laser?), noemt het eindbedrag en terwijl ik, nog beduusd door het voorval, mijn pincode intoets groet zij alvast diegene die achter mij staat.

Ik loop verder.

En terwijl er van alles door me heen gaat ("Dàt was awkward…"), bedenk ik me dat dit de laatste keer is geweest dat ik wildvreemde mannen met sperciebonen-in-blik geld geef.

Dàt zal ze leren. Ondankbare schoften zijn 't.

 

Dirkjan! uit de vloei

Niertje, Oh, Niertje

Je was me er eendje

Troch Posted on 4 reaksjes 114 x besjoen

Dààr zit het. Half verscholen onder een struik. Een hartstochtelijk miepende donsfoetus.

Uit het feit dat er een slap pootje uit hangt diagnosticeer ik ter plekke 'dat het wel gebroken moet zijn'. Dat de eend gewoon oververmoeid is komt niet bij mij op; ik heb er tenslotte niet voor geleerd.

Nadat ik de honden aan een boom heb gehangen -die wil je niet in je buurt als pasgeborene- besluit ik het pulletje bij de hoorns te vatten. Dat valt niet mee. Hysterisch krijsend vlucht het kreng de struiken in.  

God.
Even denk ik er beter aan te doen de natuur haar gang te laten gaan, ik ben tenslotte God niet en derhalve niet gekwalificeerd te beschikken over Leven & Dood, maar besef me dat ook ik deel uitmaak van die natuur en dus breng ik het Heb Uw Naaste Lief-principe in de praktijk. Ik gris haar uit de struik en neem 'r mee naar huis.

Tóch nog religie.

Ergens.

Enfin.

Onderweg komen we een Muskusfamilie tegen. Pa Muskus is tegen ongewenste adoptie en doet een Tony Montana.

We maken dat we weg komen.

Smakelijke niertjes.Inmiddels laat Facebook van zich horen, opwindende gebeurtenissen als deze deel je natuurlijk gelijk met de rest van de wereld, en al gauw komt de eerste suggestie binnen;

"Al is het zonde om z'n smakelijke niertjes onbenut te laten natuurlijk"

Hoewel verleidelijk, ik ben geen fan van orgaanvlees maar wél van mening dat je àlles een keer geprobeerd moet hebben, lijkt het me toch beter het piepende pluche een kans te geven. Dat doen zwarte kraalogen met je.

Wat nou doos?
Eenmaal thuis krijgt Niertje (want zo heet ze nu) een doos met een deken, een fles heet water daaronder (eamel's variant op een ku-ns-tmoe-der) en een warme lamp erboven. Het maakt allemaal geen indruk; Niertje schijt de hele boel onder, gaat in d'r waterbak staan om deze vervolgens om te schoppen, zit overal behàlve onder de lamp en vooral; Niertje wil uit de doos. 

Samen.
Vanaf dat moment zijn we samen. Ze heeft haar plek gevonden onder mijn overhemd waar ze verwonderd de wereld aanschouwd. We kijken tv, we hangen aan de pc, zij slobbert eendenkroos en ik mensenwhiskey. We zetten koffie samen, gaan gezamenlijk naar de plee. Gaan in bad*. Samen. We zijn gelukkig met z'n twee. 

Onthechting.
Mevrouw komt thuis en zegt; "Heb je de dierambulance al gebeld? De vogelopvang? Je gaat je eraan hechten, hoor!" Ik negeer het. Wil het niet horen. Hechten? Ha ha, echt niet. Ben geen mietje.

Echt wél dus. Hechten. Gehecht.

Afscheid.
De volgende dag. Ik kijk in de doos, Niertje kijkt omhoog. ("Til me op?") Heel anders dan de dag ervoor. De hysterie heeft plaats gemaakt voor gewenning. Hérkenning. Wij begrijpen elkaar. 

Realisme en drie katten dwingen me de vogelopvang te bellen. Het doet pijn. Maar de mevrouw aan de telefoon verzekert me dat Niertje bij soortgenoten zal worden geplaatst en nee, ik hoef me geen zorgen te maken dat haar nek wordt omgedraaid. Inderdaad; dat gebeurt incidenteel maar niet bij hun. Een bemoedigende gedachte. Ik geloof er niks van. 

We stellen uit. We ontbijten samen en douchen nog een keer. We kijken tv, zij op mijn ondergescheten overhemd, ik op de bank. Ze wast haar minimale vleugeltjes en ik bijt nog maar eens een nagel weg.

11.00 uur. We moeten gaan. Het is tijd.

Partir, c'est …
De TomTom heeft, net als menig Rotterdammer, moeite met dit deel van de stad en stuurt ons alle kanten op. Het Afrikaanderplein laat zich niet vinden, het regent en we slaan voor de vijfde keer rechtsaf.

Een volkse postbode biedt uitkomst: "Vvvogelopvong? Oooh, je bedoel Karel! Tweej keer môjuh rechts en dôt oanhauwe!" Niertje observeert, ik stuur met één hand. 

Het regent nog harder als we aankomen. De deuren zijn op slot (omen?). Niertje kijkt me aan, onderuit mijn overhemd. Alsof ik bij het Ikazia heb aangebeld staan daar ineens twee serieuskijkende dierenartsen in angstaanjagende schorten en dito mondkapjes; "U komt wat brengen?"

We schrikken ervan.

Het 'wat' in die vraag stelt me niet gerust, Niertje is geen 'wat' maar een 'zij', en dus leg ik hen het verhaal nog maar een keertje uit. "Is ze ziek?" vraagt de man. "Nee," zeg ik; "niet ziek en niks mee aan de hand. Ze heeft het naar de z.. " "Geeft u maar." zegt de vrouw en grist Niertje pardoes onder mijn overhemd vandaan.

Niertjes lot in andermans handen.

Ons scheiden gaat niet zonder slag of stoot. Alsof ze in de gaten heeft wat haar te wachten staat, ontsnapt ze aan de ferme greep en fladdert al piepend de steriele ruimte door. Ik bedank en vertrek. Afscheid nemen is niet een unique selling point van mij.

Epiloog.
Ik kom thuis en overzie de chaos. Vogelpoep en wit brood door het hele huis. Een lege doos, een stretcher en badkuip met opgedroogd kroos. Ik pak de stofzuiger en doe wat ik moet doen. Zo gaan die dingen.

Gelukkig hebben we de foto's nog.


“Don't cry because it's over.
 Smile because it happened.”
 
  – Dr. Seuss 


UPDATE: Meer eendjes en nóg meer eendjes!

↓