Kategory:

Eindejaarsbericht

 

De traditie gebiedt me om, net zoals in vorige jaren, alhier een vrolijk jaaroverzichtje te plaatsen van alle, in dat specifieke jaar geplaatste 'stukjes'.

De goede verstaander heeft het echter allang begrepen; de literaire opbrengst van het huidige jaar is bijzonder karig te noemen. Slechts vijf schrijfsels hebben deze 364 dagen opgesmeten (zes, als je deze meerekent).

Hoewel ik inmiddels alweer twintig jaar elk overzichtje steevast eindig met de zin 'we gaan ervan uit dat het volgende jaar beter wordt', of een variant daarop, kan ik gerust stellen dat het jaar 2023 toch wel de boeken in gaat als het aller-, állerkútste jaar uit het bescheiden leven van ons eamel

Details zal ik je besparen maar, geloof me, als ik zeg dat het -toch nog- véél te snelle verscheiden van des eamel's Meest Dierbare Vriend Ooit, er nog het meest heeft ingehakt. Ook nú kan ik m'n tranen niet bedwingen, want mijn vriend, mijn schaduw, mijn kind… Hij is niet meer… 

Opgeteld bij een nog altijd broze kanker gezondheid en de vermoeiende gevolgen een inmiddels bijna tien jaar durende, juridische strijd (lang verhaal, komt nog wel eens), en je kan je wellicht voorstellen dat het qua energie niet altijd valt op te brengen om wederom een koddig, nikszeggend onzinstukske te componeren.

Natuurlijk, hoogtepunten waren er ook, maar die waren zo hoog dat ik de helft daarvan alweer vergeten ben. 

Rest mij slechts nog één ding: 'we gaan ervan uit dat het komende jaar beter wordt…'

 

De tradysje twingt my om, krekt as yn foarige jierren, hjir in fleurich jieroersjoch te pleatsen fan alle, yn dat spesifike jier pleatste 'stikjes'.

De goede fersteander hat it lykwols al lang begrepen; de literêre opbringst fan it hjoeddeiske jier is tige skruten te neamen. Mar fiif skriuwsels hawwe dizze 364 dagen opsmiten (seis, ast dizze mearekkenst).

Hoewol ik yntusken al tweintich jier elk oersjoch steefêst einigje mei de sin 'we geane derfan út dat it kommende jier better wurdt', of in fariant dêrop, kin ik rêstich stelle dat it jier 2023 dochs wol de boeken yn giet as it alder-, alderkutste jier út it beskieden libben fan ûs eamel.

Details sil ik dy besparje mar, leau my, as ik sis dat it -noch altyd- folle te flugge ferstjerren fan des eamel's Meast Dierbere Freon Ea, der it measte ynhakt hat.

Sels no kin ik myn triennen net behearskje, want myn freon, myn skaad, myn bern…
Hy is net mear

By in noch altyd broaze kanker sûnens opteld en de útputtende gefolgen fan in yntusken hast tsien jier duorjende, juridyske striid (lang ferhaal, komt noch wolris), kinst dy faaks yntinke dat it kwa enerzjy net altyd op te bringen is om wer in snoad, neatsegend onsinsskriuwsel te komponearjen.

Fansels, hichtepunten wiene der ek, mar dy wiene sa heech dat ik de helte dêrfan alwer fergetten bin.

Rest my noch mar ien ding: 'we geane derfan út dat it kommende jier better wurdt…'

 

162 kear besjoen

44 kear besjoen

 

Voor een enkeling onder u is het kennelijk elk jaar weer een feestje; de Top2000, een lijst met evenzovele plaatjes uit een al-dan-niet ver verleden, 'zorgvuldig' gemanipuleerd samengesteld op basis van keuzes door het gepeupel, traditiegetrouw volledig gehypet aan het einde van het jaar.

Echter word ik niet warm of koud van die ouwe meuk, uitzonderingen daargelaten.

Niet alleen omdat ik nooit langer dan een intro naar zo'n plaatje kan luisteren, voornamelijk wegens chronische verveling 😴, maar vooral omdat volkomen overgewaardeerde ergo nutteloze discjockeys over het algemeen de neiging hebben juist die intro vol te blaffen met haantjespraat, flauwe humor en een overdreven geldingsdrang ("Hoor mij eens gevat zijn! Ha, ha!". Bám!, weg intro. Lul).



Het zal je dan ook niet verbazen dat mijn hart meer ligt bij de overwegend reclame- en discjockey-vrije muziekzendertjes zoals bijvoorbeeld de Soundcloud's, de FutureRecords' (hi, Alex! 😁), de Delicieuse Musique's, de HearTHIS', de Bandcamp's en de Mixcloud's van deze wereld, alwaar ik helemaal ZELF kan/mag bepalen wat ik op dat moment wil luisteren, afhankelijk van in wat voor gemoedstoestand ik me op dat moment bevind/wil verkeren,*
*rare zin, I know 🤔

Kortom; wat wil een eamel mens nog meer? 

 

Anyway. Naast de wél vermakelijke rand verschijnselen van voornoemd fenomeen, ik noem een Top2000 á Go Go, een Top2000 Café en -uiteraard- de Top2000 Quiz (btw; Leo 'Top2000 Untold Stories' Blokhuis en ik willen Matthijs terug!!1!), is er nóg iets waar m'n hart, als notoir remixliefhebber, óók sneller van gaat kloppen: de tradionele openingsmash-up van meestermixer Bart Arens.

Ooit hiermee begonnen als bescheiden aperitief in bovenstaand café, tegenwoordig echter voor velen een fenomeen om naar uit te kijken (waaronder, uiteraard, ondergetekende).

In het kort bestaat zo'n mash-up dan uit een verzameling van ca. 25 uiteenlopende muziekjes, die ogenschijnlijk niks met elkaar te maken hebben behalve dan een plek in de lijst van hierboven/-naast, bijzonder ingenieus in elkaar geflanst tot een soms waarachtig nieuw muziekstuk , vooral in combinatie met de spectaculaire beelden, waardoor het spreekwoordelijke kippenvel zich als vanzelf manifesteert.

Hoewel een en ander natuurlijk makkelijk door jezelf online (lees: Youtube) te achterhalen is, mocht 't je interesse gewekt hebben, heb ik er toch gemeend goed aan te doen voornoemde mixjes hieronder in beeld alsook embedded audioplayer samen te brengen, gewoon omdat 't kan.

Als bonus dááronder een downloadbare MP3-320kbps-rip variant, opdat je er wellicht een ringtone van kan maken (of whatever).

At your service!!1!

👊😎 

 


1,2K kear besjoen

 

Hoewel ik vorig jaar bij diverse hogere goden –God, Jezus, natuurlijk de dames Klotho, Lachesis en Antropos (née Moirae), Het Lot of wie-daar-ook-maar-over-gaat– de urgente wens heb neergelegd dat dit jaar -2021- minder kut zou zijn dan die dat ervoor, bleek dit tegen dovemansoren en heeft men voornoemde wens rücksichtslos naast zich neergelegd.

Gevolg; dit jaar ontwikkelde zich min of meer als Kut-In't-Kwadraat.

Ik zal jou (en mij, het componeren van de tekstbrij vóór je kost al teveel energie) niet vermoeien met details (bla, bla, ziekte, bla, bla, vermoeidheid en/of zoals iemand uit mijn naaste omgeving ongetwijfeld zou zeggen: "Nu weten we 't wel") maar ik denk dat we veilig kunnen concluderen dat het verscheiden van ons lieve, lieve hondenkind toch wel tot één van diepste dieptepunten behoort.

Sterker nog; waar ik bij elk heengaan van een dierbare (of dat nou een huisdier is, een BN'er, een familielid of iemand uit de verdere naaste omgeving doet er niet toe; dierbaar is dierbaar) een beeldend 'In Memoriam' weet te fabriceren, krijg ik dat nog steeds niet voor elkaar als het over 'Ons Iggy' gaat.

Foto's, filmpjes, voorwerpen…

Ik kan er niet naar kijken zonder een traan te laten. 

Enfin.

Tel daarbij op dat hele corona-gebeuren van de afgelopen twee jaar én -althans; op het moment van dit schrijven (bijna drie maanden na Oud & Nieuw. Don't ask)– een volkomen nutteloze oorlog in het oosten, en je kan je wellicht voorstellen dat de leut, de inspiratie én de energie hier ver te zoeken is, momenteel.

 

 

Waar voorheen verschenen jaaroverzichtjes voornamelijk bestaan uit zorgvuldig opgebouwde joligheid, wil ik me dit jaar dan ook beperken tot een stemmig zwart-witte, en dientengevolge wellicht enigszins saaie -klikbare- opsomming van stukskes die het afgelopen jaar op dit onvolprezen blogje zijn verschenen.

Ik hoor je denken; was dat er dan helemaal niks positiefs te beleven in het insignificante bestaan wat eamel heet? Ja, natuurlijk wel. 😜

Naast de chronisch-bemmende liefde die er in dit huis heerst, zijn er de dagen dat mijn aandoening zich minder nadrukkelijk manifesteert en er zich een mateloze drang naar productiviteit in mij ontplooit, wat zich vervolgens uit in klusjes waar ik al lang tegenop zie maar ineens tot een hoera-einde worden gebracht.

En natuurlijk Mijn Mevrouw, die ondanks haar eigen zorgen en kwaaltjes, het désondanks weet te presteren om naast haar werk mijn zeurverhalen geduldig blijft aanhoren, alle verdere beesten hier in huis gezond laat zijn én toch een goed humeur weet te behouden… Chapeau, Mijn Lief! ♥

En -natuurlijk- hoewel zij natuurlijk nóóit 'Ons Iggy' ooit zal kunnen vervangen, is de komst van Milly, onze Portugese zwerf-dwerg, een bijzonder prettige aanwinst is in datgene wat wij ons gezin plegen te noemen 😍


Rest mij nog slechts de wens aan voornoemde Goden: ik weet dat ik een botte lul ben bij tijd en wijle en wellicht een en ander niet verdiend heb, maar euh… mag 2022 ons beter gezind zijn, alstublieft? 😂

 


102 kear besjoen

Het fijne van terugblikken is toch wel het feit dat er geen restricties aan zitten zoals zoiets futiels als een tijdslimiet.

Ik bedoel; ik zou in theorie volgend jaar kunnen terugblikken op 2020, maar voor hetzelfde geld zou dat vandaag ook kunnen, of zelfs eer-eer-eer-eergister, toen het nog 2020 was. Snap je?

Gezien het gegeven dat deze specifieke terugblik jou echter op 2 4 januari 2021 onder ogen is gekomen, geeft toch wel aan dat 't niet volgend jaar is geworden en eer-eer-eer-eergister dus ook al niet.

Goed. Als dat geen intro is, dan weet ik 't niet meer.

–| Terugblikken |–

Alle gekheid op mijn stokje; dat 2020 een kutjaar was, zijn we 't allemaal wel over eens.

Dat datzelfde voor mij geldt, óôk, maar mijn 2020 was natuurlijk nog nét even iets kutter dan dat van jou. Verschil moet er zijn.

Daarover later meer, het nieuwe jaar is nog jong.

Desondanks viel het me net op dat ik, ondanks een vrijwillige lockdown, kennelijk alhier op eamel.net véél productiever ben geweest dan ik in eerste instantie vermoedde. Sterker nog; in élk van die kutjaren ervoor ben ik nog nimmer zo productief geweest als in 2020! Bizar gewoon. Anyway.

Mijn mem zal van dit stukske wel zeggen, zoals van elk stukje wat ik optiep; 'Ik ha it wol lezen mar ik snap d'r noch hieltyd neat fan' ('Ik heb 't wel gelezen maar ik snap er nog steeds niks van') en dus, without further ado, eamel's jaaroverzicht van 2020.

(Sorry, mem. Ik koe it net litte. 😂)

70 kear besjoen
eamel | blog
>