Jo besjogge no de kategory Oars

14 jaar eamel.net

Maar Jullie Zijn De Beste!

Troch Posted on 4 reaksjes 154 x besjoen

Bestond internet's minstgelezen dit webplok twee jaar geleden nog gewoon twaalf jaar, het jaar daarop was -ie ineens dertien.

Vandaag echter werd het veertien jaar en voor je 't weet zit er een patroon in.

Nu zou ik natuurlijk –net zoals in vorige jaren– iets ludieks kunnen doen onder het mom van 'kijk 'ns wat ik allemaal ge-webplokt heb!' maar dat wordt zo onderhand ook een beetje een uitgekauwd concept.

En daarnaast; als je dat allemaal had willen zien, had je het toen wel gelezen, niet dan?

Nou dan.

Anyhoe.

En toen kreeg ik een epifanie.

Alle gekheid op mijn stokje; we staan er niet vaak bij stil, wij webplokkers, maar zo'n online poëziealbum als deze staat of valt natuurlijk met z'n lezertjes.

Want wat is een blog als je niemand hebt om al dat moois mee te delen? Dan zou ik net zo goed een papieren dagboek kunnen bijhouden en onder mijn kussen stoppen, nietwaar?

Bijna 2.000.000 views can't be wrong, zeggen we dan in Friesland.

Toeval of niet maar onlangs kwam ik onderstaand filmpje tegen en ik kan niet anders zeggen dan dat de maker ervan (geen idee wie 't is, deze meneer. Ik vermoed zo'n vlogger) precies datgene verwoordt wat ik eigenlijk had willen zeggen: Jullie Zijn de Beste! Op naar het vijftiende jaar!

Hekje twee; hoerentoeter

#klussemeidurk

Troch Posted on 0 reaksjes 312 x besjoen


ÉÉN.

Ik was 'm helemaal zat, die heg.

Die stond er maar groot en vormloos te zijn en maakte -al dan niet bewust- mijn postzegeltuintje tot één grote hagenbeuk beukenhaag

Daarbij opgeteld zag ik door de heg de hondjes niet meer en dus restte mij als lord of the mansion maar één laatste redmiddel; de bijl erin (in de heg, niet in de hondjes).

Dat was makkelijker gezegd dan gedaan want de wortel ervan reikte zowat tot aan China maar gelukkig kreeg ik hulp van Ome Willem en toen was het in een poep en een scheet gedaan; wèg heg.

Vervolgens een overdaad aan graszaad op de kalende plek, beetje koeienmest en een beetje water en nu maar afwachten.

Anyhoo.


TWÉÉ.

Het doet pijn om toe te geven maar dat andere hekje was inderdaad spoeglelijk. En dus besloot ik er nieuwe hagenbeukjes beukenhaagjes tegen aan te plakken opdat dit huis een beetje de/het cachet van eertijds krijgt.

Want bij oude huizen horen oude hagenbeukjes beukenhaagjes en niet van die lelijke Buxussen en zo. Je weet tog.

Zo gezegd, zo gedaan. Hagenbeukjes beukenhaagjes: check.


DRIÉ.

Bleef de kwestie van de weglopende hondjes als mevrouw en ik weer eens op de buitenbank plaatsnamen om de laatste zonnestralen van de dag mee te pikken; er moest een afsluitend tuinhekje in.

Gietijzer? Mooi want klassiek maar -helaas- hekjes op Marktplaats pasten niet, waren veels te duur of werden in Lutjebroek aangeboden en dus moest ik, tegen beter weten in, er dan zelf maar één maken. Van hout, uiteraard.

Ik had nog een schuttingpaal liggen, wat verf en scharniertjes en na wat passen en meten was -ie klaar; mijn hekje. Vervolgens wat palen de grond in, beetje cement erbij voor de stabiliteit en het was toen dat ik erachter kwam dat 't hekje zo scheef was als een hoerentoeter.

Maar omdat ik er geen zin meer in had zou 't me werkelijk aan de anus oxideren wat een ander ervan vond, en dus besloot ik ter plekke dat het goed was. Kortom; hekje klaar.


VIÉR.

Helaas was ik vergeten het hoogteverschil van de tuin in mijn berekeningen mee te nemen met als resultaat dat mijn hekje niet open of dicht kon. Kut. Déjà vu werd mijn deel. 

Omdat ik geen stratenmakende connecties heb werd ik gedwongen mezelf dat in één dag bij te brengen.

En verdomd; zes drie uur en heel veel aan beloofde spierpijn later lag daar een nieuw -waterpas- (!) padje en kon m'n hekje open.

Hoera!

Scheef als een hoerentoeter. Maar als je je ogen dichtknijpt tot een spleetje zie je daar op een afstandje niks van. Sort of.

Dirkjan! uit de vloei

Treebeard

901f272c6a78ab73d58d3d45b3a81eb8

Een beetje lezer van dit blogje weet dat ik niet zo scheutig ben met het delen van linkjes danwel meningen of anderzijdse zaken die niet over mij gaan. 

De oorzaak ligt 'm vooral gelegen in het feit dat;

  • dit blogje van mij is en derhalve over mij hoort te gaan (plausibel);
  • u als doorgewinterde internetter zelf prima capabel bent om uw eigen bronnen van vermaak te vinden (plausibel) en,
  • u hoogstwaarschijnlijk, net als ik, in het bezit bent van een exemplaar van de Google's en dus mij niet nodig heeft opmerkelijke zaken voor u op te merken (plausibel).

Echter, voor Kunsdt* en andere, porno-gerelateerde zaken wil ik nog wel eens een uitzondering maken. Want, zoals Ûs Mem altijd zegt; 'Who needs principes anyway?'.

*Bijv. hier, hier, hier, hier, hier, hier en hier.

Anyways. Zo kun het dus zomaar gebeuren dat ik afgelopen week op een linkje stuitte wat me danig onder de indruk achterliet (rare zin, who cares): Treebeard.

French digital artist and photographer Carl Redback is the talented individual behind the eye-catching series "Treebeard". It sees him photographing portraits of everyday individuals, before digitally fusing them with various botanicals, foliage and plant matter in Photoshop. +

Treebeard is een projectje van ene Carl Redneck Redback en Carl is niet alleen Frans maar ook heel goed met Photoshop.

Nu kan ik er natuurlijk veel woorden aan vuil maken maar dat doe ik niet. De beelden spreken voor zich, me dunkt.


↓