Jo besjogge no de kategory Oars

Hekje twee; hoerentoeter

#klussemeidurk

Troch Posted on 0 reaksjes 185 x besjoen


ÉÉN.

Ik was ‘m helemaal zat, die heg.

Die stond er maar groot en vormloos te zijn en maakte -al dan niet bewust- mijn postzegeltuintje tot één grote hagenbeuk beukenhaag

Daarbij opgeteld zag ik door de heg de hondjes niet meer en dus restte mij als lord of the mansion maar één laatste redmiddel; de bijl erin (in de heg, niet in de hondjes).

Dat was makkelijker gezegd dan gedaan want de wortel ervan reikte zowat tot aan China maar gelukkig kreeg ik hulp van Ome Willem en toen was het in een poep en een scheet gedaan; wèg heg.

Vervolgens een overdaad aan graszaad op de kalende plek, beetje koeienmest en een beetje water en nu maar afwachten.

Anyhoo.


TWÉÉ.

Het doet pijn om toe te geven maar dat andere hekje was inderdaad spoeglelijk. En dus besloot ik er nieuwe hagenbeukjes beukenhaagjes tegen aan te plakken opdat dit huis een beetje de/het cachet van eertijds krijgt.

Want bij oude huizen horen oude hagenbeukjes beukenhaagjes en niet van die lelijke Buxussen en zo. Je weet tog.

Zo gezegd, zo gedaan. 

Hagenbeukjes beukenhaagjes: check.


DRIÉ.

Bleef de kwestie van de weglopende hondjes als mevrouw en ik weer eens op de buitenbank plaatsnamen om de laatste zonnestralen van de dag mee te pikken; er moest een afsluitend tuinhekje in.

Gietijzer? Mooi want klassiek maar -helaas- hekjes op Marktplaats pasten niet, waren veels te duur of werden in Lutjebroek aangeboden en dus moest ik, tegen beter weten in, er dan zelf maar één maken. Van hout, uiteraard.

Ik had nog een schuttingpaal liggen, wat verf en scharniertjes en na wat passen en meten was -ie klaar; mijn hekje. Vervolgens wat palen de grond in, beetje cement erbij voor de stabiliteit en het was toen dat ik erachter kwam dat ‘t hekje zo scheef was als een hoerentoeter.

Maar omdat ik er geen zin meer in had zou ‘t me werkelijk aan de anus oxideren wat een ander ervan vond, en dus besloot ik ter plekke dat het goed was. Kortom; hekje klaar.


VIÉR.

Helaas was ik vergeten het hoogteverschil van de tuin in mijn berekeningen mee te nemen met als resultaat dat mijn hekje niet open of dicht kon. Kut. Déjà vu werd mijn deel. 

Omdat ik geen stratenmakende connecties heb werd ik gedwongen mezelf dat in één dag bij te brengen. En verdomd; zes drie uur en heel veel aan beloofde spierpijn later lag daar een nieuw -waterpas- (!) padje en kon m’n hekje open. Hoera!

Scheef als een hoerentoeter. Maar als je je ogen dichtknijpt tot een spleetje zie je daar op een afstandje niks van. Sort of.

Treebeard

901f272c6a78ab73d58d3d45b3a81eb8

Een beetje lezer van dit blogje weet dat ik niet zo scheutig ben met het delen van linkjes danwel meningen of anderzijdse zaken die niet over mij gaan. 

De oorzaak ligt ‘m vooral gelegen in het feit dat;

  • dit blogje van mij is en derhalve over mij hoort te gaan (plausibel);
  • u als doorgewinterde internetter zelf prima capabel bent om uw eigen bronnen van vermaak te vinden (plausibel) en,
  • u hoogstwaarschijnlijk, net als ik, in het bezit bent van een exemplaar van de Google’s en dus mij niet nodig heeft opmerkelijke zaken voor u op te merken (plausibel).

Echter, voor Kunsdt* en andere, porno-gerelateerde zaken wil ik nog wel eens een uitzondering maken. Want, zoals Ûs Mem altijd zegt; ‘Who needs principes anyway?‘.

*Bijv. hier, hier, hier, hier, hier, hier en hier.

Anyways. Zo kun het dus zomaar gebeuren dat ik afgelopen week op een linkje stuitte wat me danig onder de indruk achterliet (rare zin, who cares): Treebeard.

French digital artist and photographer Carl Redback is the talented individual behind the eye-catching series “Treebeard”. It sees him photographing portraits of everyday individuals, before digitally fusing them with various botanicals, foliage and plant matter in Photoshop. +

Treebeard is een projectje van ene Carl Redneck Redback en Carl is niet alleen Frans maar ook heel goed met Photoshop.

Nu kan ik er natuurlijk veel woorden aan vuil maken maar dat doe ik niet. De beelden spreken voor zich, me dunkt.


Dirkjan! uit de vloei

Improviso Interventum

Troch Posted on 2 reaksjes 33 x besjoen

blank

Nadat met name de gristelijke gemoederen in de streng-religieuze gemeente ‘s-Gravendeel tijdens vorige jaren al Himmelhoch Jauchzend waren opgelopen inzake De Zwarte Pieten Discussie, bleek deze na een toch nog onverwachte Hogerhandse Interventie ineens als vanzelf te zijn opgelost.

Volgens Gereformeerd Predikant Drs. A.G.M. Weststrate uit Biezelingen zijn er inmiddels contacten gelegd met het Secretariaat van Onze Lieve Heer BV over het Goddelijk Ingrijpen inzake de gevreesde opvang van Syrische gelukszoekers vluchtelingen en het wegspoelen van enkele hardnekkige middenstands-atheïsten die, ondanks een beloofde kerkelijke boycot, het lef tot zondagsopening hebben gehad.

Zo verdelgde Hij alles wat bestond, wat op de aardbodem was, van mens tot dier, tot kruipende dieren en vogels in de lucht; verdelgd werden zij van de aarde door het water. – Genesis 7:23

Drs. Weststrate; “Nu ‘s-Gravendeel weer blank is kunnen we wellicht deze Goddelijke Methode op een grotere schaal toepassen; de Hoeksche Waard of misschien wel op een landelijk niveau.”

“Rotterdam bijvoorbeeld kan vanwege de vele zondaren, ongelovigen en andere niet-blanken ook wel een beetje regen gebruiken.”

Hij vervolgt; “Me dunk dat God en Ik op De Goede Weg zijn als we het hebben over eliminatie van ongewenste elementen uit onze samenleving. Niet alleen doen we dat zonder bloedvergieten maar ook nog eens op een bijzonder natuurvriendelijk wijze. Onze Lieve Heer gaat tenslotte ook met Zijn Tijd mee.”

“We noemen het zelf Zondvloed On Demand. Ha, ha!” grapt de opgetogen predikant.regen

#prijstdenheer #blank #zwartepietniet #enhijzagdathetnatwas

Drone over Oud-Beijerland

Goed gedaan, jochie!

Troch Posted on 2 reaksjes 49 x besjoen

Window Capture_1

Toegegeven; hij staat inmiddels alweer enige tijd online en voor de meeste ‘Baaierlanders’ vast alweer oud nieuws.

Hoe het ook zij; na New York, Stockholm, Berlijn, Chernobyl, de Toscane, Utrecht en shots van één of andere grote vijver doen ‘wij eindelijk (!) mee met the big league!

Hoewel de keuze van z’n ‘soundtrack’ wellicht ergens doet denken aan Het Kleine Huis Op De Prairie (Ieuw!), de compositie van z’n beelden nog wel eens te wensen over laat én -op een titel en eindcredits na- élke beschrijving van het geziene ontbreekt, kan ik niet anders constateren dat Martijn ‘dingen kan’.

Mag ik dat zeggen? Ja, dat mag ik zeggen. Want ik heb tenslotte een blauwe maandag een crappy filmopleiding ‘gedaan’. 😉

  • Eigenlijk staat er dat ik verrotte jaloers ben, dat ik die beelden had moeten schieten en dat ik zoveel exposure had willen hebben.
    Maar ja, dat zeg ik natuurlijk niet 😆

Omdat ik geen idee heb hoe lang dat filmpje nog online staat –drone-filmen boven de bebouwde kom is tenslotte bijna overal verboden– of vanwege welke reden deze opname dan ook verdwijnt, ben ik zo vrij geweest ‘m te downen van de Youtubes en hier ter neerhaling aan te bieden.

Kortom; om een kort verhaal nòg korter te maken; Martijn 

Mooi gedaan!

Tussen Kitsch & Nog Meer Kitsch

Oh Oh Eamel

Troch Posted on 10 reaksjes 67 x besjoen

Toegegeven; het navolgende balanceert op ‘t randje van De Goede Smaak. Dat is wanneer we er gemakshalve even van uit gaan dat er criteria bestaan die bepalen wat goede dan wel wansmaak is. 

Er is natuurlijk niets zo subjectief als juist dàt. Iets met ‘beauty is in the eye of the beholder‘ en zo.

Enfin. Nu we dat gekaderd kunnen we verder.

Jelle werd een beetje eenzaam. Al jaren heeft ie alle hoeken, gaten en vensterbanken van dit huis gezien en altijd in z’n eentje. Hoewel hij, nét als zijn baasje, nogal graag ‘op ‘m zelf is‘, blijkt ook in zijn leventje sociale omgang een onontbeerlijk factor om gelukkig tevreden te zijn. 

Intimiteit als onmisbaar infuus voor de geest, zeg maar.

Ik kijk bijna nooit op die koopjespagina‘s op Feestboek. Voornamelijk vanwege gezeur en gezeik onderling maar bovenal een overdaad aan kinderkleding wat per rompertje een eigen bericht krijgt waarop vervolgens niemand reageert en moeder’s dwingt het bericht tot vervelens toe te

 ‘uppen’ tot uiteindelijk het bewuste kledingstuk bij het Leger des Heils terecht komt opdat ‘we’ er nog een net-niet-verdronken pasgeboren Somaliër blij mee kunnen maken. Enfin; zo niet gister.

Vooropgesteld; ook ben ik niet zo van de beeldjes. Beeldjes vertegenwoordigen voor mij Man Bijt Hond, Bij Ons In De Jordaan en Oh Oh Cherso. Begrijp me niet verkeerd; voor alles een publiek. ‘t Is alleen niet zo mijn ding.

Maar soms, héél soms, kan ik de verleiding niet weerstaan; koop-jes-hoek. En als die verleiding dan voor een paar centen bij je om de hoek wordt aangeboden kan het zo maar gebeuren dat je ineens twee afzichtelijk foute beelden in je tuin heb staan. Voor twee tientjes. In één koop.

En Jelle? Het is dat ‘t niet kan maar ik zou toch zweren dat die halve Cupido een glimlach om z’n betonnen lippen heeft.

Goed. 

Verantwoord Fout heeft dus een nieuwe naam: Gurbe, Loltsje & Lobke* en het staat te shinen in m’n tuin.

In Extremis (bodies with no regret)

Troch Posted on 1 reaksje 44 x besjoen
bob1Uit de serie Kunsdt Omdat Het Kan wederom Cultuur met een grote C op uw favoriete blogje.

Ditmaal ben ik zo vrij u te wijzen op het bestaan van In Extremis (bodies with no regret); een hilarisch, fotografisch projectje van ene Sandro Giordano aka #_remmidemmi op dat vermaledijde Instagram.

Hoewel mij de diepere betekenis enigszins ontgaat kan ik niet ontkennen dat ik na het bekijken ervan niet een glimlach kon onderdrukken (euh..).

Ik citeer mede-blogje TAXI:

Photographer Sandro Giordano has a darkly hilarious series on Instagram titled ‘In Extremis (bodies with no regret)’ featuring people posed as if they have just fallen.
Giordano only shoots professional actors as they are able to twist and contort their bodies into anatomically impossible positions without injuring themselves.

Niets meer aan toe te voegen, me dunkt.

Bij dezen presenteer ik u: Sandro Giordano, In Extremis (bodies with no regret).

Oh. Nog één dingetje:

bob2In the series Art Because We Can again Culture with a capital C on your favourite blog.

This time I’m taking the liberty to point out the existence of In Extremis (bodies with no regret)a hilarious, photographical project of a certain Sandro Giordano aka #_remmidemmi on that accursed Instagram.

Although the deeper meaning eludes me I can’t deny that I couldn’t suppress a big smile whilst watching it.

Let me quote fellow-blog TAXI:

Photographer Sandro Giordano has a darkly hilarious series on Instagram titled ‘In Extremis (bodies with no regret)’ featuring people posed as if they have just fallen. 
Giordano only shoots professional actors as they are able to twist and contort their bodies into anatomically impossible positions without injuring themselves.

Nothing to add, I guess.

Let me present Sandro GiordanoIn Extremis (bodies with no regret).

Oh. One more thing:

Dont-Try-This-At-Home-logo

1
2
3
4
5
6(1)
7
8
En er is nog véél meer waar dit vandaan kwam. | There’s a lot more where this came from.

↓