Jo besjogge no de kategory 2005

Une Pensée d’Amour

Attentats du 13 novembre 2015 en France (Bataclan)

Troch Posted on 1 reaksje 48 x besjoen

Mes pensées vont aux victimes et les survivants des attaques terroristes horribles nuit dernière à Paris. Que toute la force avec eux .
Nous ne cédera pas au terrorisme!

My thoughts go out to the victims ànd survivors of the horrible terrorist attacks last night in Paris. May whatever force be with you.
We won’t bow for terrorism!

*[Erik Satie – Gnossiennes No. 1 Lent]

 

Nipslip

Troch Posted on 0 reaksjes 54 x besjoen

Ze riep me. Bij de deur. Buuvje.

Buurman!

Ik, lui van een dag ‘hard’ werken, kon mezelf met moeite uit de bank trekken.

Bij de deur aangekomen vroeg ze me of ik verstand had van elektriciteit. For the sake of it moest ik hier ff een leugentje voor bestwil doen en zei ‘ja’. Want een lamp ophangen kan een iedereen en buuvje is een lust voor het oog met ‘r voluptueuze vormen, d’r knalblauwe kijkers en zwoele vocale kwaliteiten. Wie kan daar nee tegen zeggen? Maar dat terzijde.

Anyway.

Ze had namelijk problemen met d’r stoppen. Die sloegen steeds door. En nu waren ze op; d’r stoppen.

Nu wilde het toeval dat ondergetekende net een voorraadje had aangelegd in verband met eerdere kom-laat-ik-es-een-lampje-ophangen-ervaringen en aldus toegepast. Maar wat er ook gebeurde; ‘t lampje in de slaapkamer bleef uit. Sterker nog; de ene na de andere stop sloeg door. Kortom; kortsluiting. Zover reikte (reek?) mijn kennis nog wel.

In haar slaapkamer aangekomen (OMG; haar slààpkamer! 😍) de trap bestegen en ja, hoor; na luttele minuten was daar de oorzaak van al dit stoppenleed: twee draden, volledig gestript en voornamelijk met elkaar verbonden i.p.v. de bedoelde tegenpool, d.m.v. een kroonsteentje. Dus plus en min deelden elkaars gezelschap. De meeste stoppen kunnen niet tegen zoveel stroomgeweld en sluiten kort. Hoe kreeg ze het voor elkaar?

Maar toén…

Terwijl ze aan ‘t kletsen sloeg (over haar slaapkamer, alles wat ze nog van plan was die avond, de inrichting van d’r huis, blablabla) keek ik incidenteel naar beneden.

En wat daar ik zag deed mijn eigen hormonale stoppen doorslaan. Zij gunde me, al dan niet ongewild (aan #metoo deden we toen nog niet), een kijkje achter de schermen van haar kanten bh-tje, tevergeefs weggestopt in zo’n half-afgebreid mohair-achtige navelsweatertopje.

Sodeju. Die róndingen, dát roze tepelhofje… 😛

Man, man, man. En met de kennis van nu kan ik hier oprecht zeggen dat toen, op die dag, op dat moment en voor het eerst, damespraat mij niet lang genoeg kon duren.

Het werd nog een lange nacht…

Tijdgeest; Ekseption Jeugdsentiment à la carte

Troch Posted on 0 reaksjes 37 x besjoen

Al shoppend bij m’n vaste mp3-leverancier (linkje inmiddels dood want illegaal) stuit ik plots op een stuk jeugdsentiment, wat destijds (ik zal een jaar of dertien geweest zijn, schat ik. 1978?) een onuitwisbare indruk op mij gemaakt heeft; Rick van der Linden‘s Ekseption.

Grote broer, waar ik toentertijd nogal tegenop keek vanwege z’n progressieve smaak in muziek, had weer wat ‘nieuws’ (hoewel men z’n roots al had gevonden in de jaren zestig); een Nederlandse band die op hun geheel eigenwijze een muzikale slinger gaf aan aloude klassieke stukken.

En hoewel het tegenwoordig voor de meesten nogal zwaar belegen over zal komen, was het in die jaren nogal wat; temidden van muzikaal geweld van bijvoorbeeld Led Zeppelin, Deep Purple, The Doors en Emerson, Lake & Palmer verscheen daar ineens een nieuw genre: een mix van rock-ish én klassieke hoogstandjes, zoals Bach’s Air en Beethoven’s Vijfde in een zwaar aangelegd Hammond-orgel jasje.

Valse lucht

uit de comfart zone

Troch Posted on 0 reaksjes 43 x besjoen

keepcalmHm. Lékker. Langzaam ontwaak je uit een uitermate comfortabele slaap. De zon piekt door de kier van je gordijnen en verwarmt je gezicht. Lang geleden dat je jezelf zò uitgerust voelde. Helemaal ontspannen en ultiem tevree draai je je nog ‘ns lekker om. Kostelijk.

Je bedenkt je net dat je je plafond wel weer ‘ns mag witten. 

En terwijl je zo mijmert voel je wat enig morninggas opkomen en besluit deze es flink te laten gaan. Moet kunnen; je bent tenslotte thuis. Niets en niemand om je iets van aan te trekken.

Pfffrrrrrtttttttt! doet het verstomde geluid onder je dekbed. Pfffrt.. en nog eentje om ‘t af te maken. Pffrt. Men moest ‘ns weten daarbuiten; zo’n keurige vent als jij.

Farting of je leven ervan af hangt. Who cares! Hup: nog één! Ken ‘t skele. En je geeft ‘m nog een extra schwung: pppprrrffffftttttttt!!! Pffrt! Pfft!

Pfoei,” bedenk je je nog; “ben ik ff blij dat m’n neus zich boven ‘t dekbed bevindt.” En je moet hardop grinniken. Om jezelf. Ha, ha, ha!

Sohee. Dàt gaf voldoening. Doen we vaker. Hmm. Je draait je om. Om te voorkomen dat een en ander zich per ongeluk een weg naar boven baant wikkel je jezelf nog es stevig in je dekbed.

En dan … de schrik slaat je om ‘t hart. Een paar grote azuurblauwe kijkers kijken je aan. “Gadverredamme..”, mompelt ze; “wàt. ben. jij. een. goorlap.”*

Oops. 😂😂😂

*Uiteraard volledig fictief, deze anekdote.

Glasses

Troch Posted on 0 reaksjes 49 x besjoen

bril

Ik weet ‘t; een nonsense-post van mega-formaat maar ik moet ‘t ff kwijt; ik heb een nieuwe bril. Een best wel zilverachtige.

Want bril uit de heading was, ondanks zorgvuldig uitgezocht materiaal (teletubbiepantzerplastic), niet bestand tegen His Masters Foot. En volgens de mevrouw van de parelwinkel was dit een werkelijk enig modelletje.

Hoewel ik moeite heb met woorden als enig en eng (woorden welke vooral niet door mannen gebezigd dienen te worden) ben ik bezweken. Door de ogen van de pareljuffrouw.

Moraal; ik ben v-r-e-s-e-l-i-j-k zakelijk. 

Nah ja.

Ter kennisgeving.

Dirkjan! uit de vloei

Inzake mijn prostaat

Welcome to the Inner Eamel

Troch Posted on 0 reaksjes 61 x besjoen

 

Inzake mijn Prostaat

Vandaag
gelukkig
weer eens
over
de rand
gepiest.

– Cees Buitendijk

Lieve lezertjes, ik wil een anekdote met u delen. Waarschuwing voor hen in het bezit van een sterk visualiseringsvermogen; ga zappen, surfen of de was doen. Voor de rest: welcome to the inner Eamel.

Enige tijd geleden werd ik geconfronteerd met een nogal schokkende ervaring; ‘s mans zaad bleek rijkelijk voorzien van rode bloedlichaampjes, dit in tegenstelling tot de ultieme grijsheid waarin dit goedje zich normaliter openbaart.

Vraag mij niet hoe ik hier achter kwam; het was zo. 

Hoe dan ook; ik kon mij niet herinneren recentelijk met m’n klokkenspel op de stang van een fiets beland te zijn of de ontvanger van een enorme doodschop tussen mijn jodelahiti’s.

De paniek sloeg dan ook onvermijdelijk toe; onvruchtbaar? Impotent? Kanker?!

Dus naar de huisarts.

Euh.. dokter. Mijn euh.. spul is nogal rood-achtig. M’n s-p-e-r-m-a. Heeft u een pilletje voor me?” 

De dokter antwoordt met een veelzeggende “Hm..”. Hij vervolgt: “Gaat u daar maar even liggen.” en wijst naar de steriele plank-op-poten achter me.

Vol afgrijzen slaat de schrik mij om ‘t hart als hij vervolgens mompelt; “En ontdoet u zich maar even van u broek en onderbroek..” Een iel “Weet u het zeker? Voldoet een pilletje niet?” wordt kort en krachtig afgestraft met: “Kleed U zich maar even uit. Ik heb meer te doen”.

Enfin. Ik laat me niet kennen en laat de handel zakken, ga liggen en wacht angstig af.

De dokter rommelt wat aan andere kant van de kamer en komt terug met aan elke hand zo’n condoom met vingers, druipend van het glijmiddel. “U mag dat verwijderen”, wijzend naar de broek waarmee ik in een desperate poging tracht mijn mannelijkheid mee af te schermen. 

“Nu wil ik dat u uw benen zo hoog mogelijk optrekt en uiteen doet.” commandeert hij. “Wij (“Wij?”) gaan uw prostaat even onderzoeken”, zegt de man en op hetzelfde moment voel ik een vinger mijn darmen niet al te zachtzinnig binnen dringen. “Hnnngggg!!” 

Terwijl ik apathisch naar lucht hap duwt meneer nog even met z’n andere hand hardhandig mijn zaakje opzij omdat hij kennelijk meer vingerruimte wenst. “Hnnnggg!” 

Niet veel later voel ik een opkomende plasdrang waar een gemiddelde baby jaloers op zou zijn. “Het kan zijn dat u een plasdrang krijgt, Heer Eamel, we zitten nu in uw prostaat te porren.” Joh!

Stel je voor; een volwassen vent, hopeloos kwetsbaar, liggend in z’n blote hol met beide benen opgetrokken terwijl er een wildvreemde gozert met z’n vingers z’n aars zit te bevoelen. Ik zou nog liever een been laten afzetten. 

“Dacht ik al”, zegt de dokter; “Niets aan de hand. Er is waarschijnlijk ‘gewoon’ een bloedvaatje geknapt.” En het valt me op dat, terwijl hij me aankijkt, en deze woorden tot me richt, z’n vinger opvallend lang m’n prostaat blijft kietelen.

Een uncomfortable silence volgt. 

“Nu wil ik dat u uw benen zo hoog mogelijk optrekt en uiteen doet. Wij gaan uw prostaat even onderzoeken”

“Hij mag eruit, hoor!” schreeuwen alle vezels in m’n lichaam maar alles wat ik kan uitbrengen is een zenuwachtig hèhè. Het lijkt ‘t een eeuwigheid te duren.

“Kleedt u zich maar weer aan” zegt de arts eindelijk. En terwijl ik me opricht verkiest -tot overmaat van ramp- overtollig lucht de kortste weg naar buiten. Verschrikt kijk ik op maar meneer blikt of bloost niet.

Als een oorlogsveteraan strompel ik richting zijn bureau en de dokter mompelt; “Gaat u maar weer zitten”. Ik verkies te blijven staan.

Zonder een spier in z’n gezicht te vertrekken raadt hij mij aan de komende tien dagen het rustig aan te doen. 

Enigszins beledigd door het feit dat de dokter mij verdacht van het hebben van seks strekt meneer ondertussen dezelfde hand uit als waarmee hij net mijn onderkant heeft betast met de kennelijke intentie afscheid te nemen. Geschrokken grijp ik automatisch zijn andere hand en schudt deze als een bezetene. 

“Bedankt-dokter-tot-ziens-dokter.” en terwijl de woorden mijn mond verlaten meen ik een satanische voldoening te herkennen in des dokters blik.

Ik weet nog uit te brengen dat het me verbaast dat er mensen zijn die dit soort dingen voor hun hobby doen maar de dokter begrijpt me niet en al wat er komt is een opgetrokken wenkbrauw, gevolgd door een alleszeggende “Hm”.

Ik hobbel naar buiten. Niet wetende dat ik de komende tijd het gevoel zal hebben of heb ik een tuinslang in m’n reet en de constante wens m’n blaas waar dan ook te ledigen.

Het is overigens allemaal goed gekomen. Big Jim blaakt alweer geruime tijd van gezondheid.

Viva Eamel; Poste Restante

Troch Posted on 1 reaksje 48 x besjoen

unnamedWellicht rees er onder u, lezertjes, de vraag waarom bovengetekende geen feedback gaf over zijn onlangs gedane media-exposure (linkje kapot).

Wel. Om eerlijk te zijn; schaamte. Jawel. Wegens het ontvangen van, schrik niet, ‘wel’ drie brieven. Nah ja, brieven. Twee brieven en een onleesbaar bierviltachtige look-a-like, overigens wel voorzien van een alleraardigste foto. En ja, da’s nu niet echt een oogst waarmee je jezelf als succesvol-young-happy-and-lucky single uitgebreid op je logje durft te profileren (“Kijk es, jongens, hoe populair ik ben!”).

Maar gister, ineens, vond ik een nieuwe Viva-flop in m’n brievengleuf. En, oh jubel, deze was dikker bezwangerd dan de vorige. En terwijl ik mezelf, praktisch kreupel door een tas-met-laptop-en-aanverwante-zaken, een veel-te-zware-diep-mijn-vingertoppen-snijdendeboodschappentas en een handvol post, drie hoog naar boven wist te slepen kwam ik de buuv‘ nog tegen, op de galerij.

Buuv, druk met de irrigatie van d’r Buxus‘jes-in-pot, bleek in een social mood. Argh! Gelukkig, al na drie kwartier bleek de put der conversatie uitgedroogd (wellicht door enige stimulatie mijnderzijds) en kon ik mezelf, volledig gesloopt, naar binnen werken (mijn huis that is; niet de buuv. RED.).

Goed. Na de boodschappen geplaatst te hebben, het restant Boulevard op de achtergrond en mezelf met een sig en een bak koffie gesetteld te hebben, kon de leesmarathon beginnen.

Resumé:

  • Leuke dames
  • Minder leuke dames.
  • Creatieve dames.
  • Dames met offspring.
  • Dames met een gebrek (zoals men het zelf pleegt te noemen).
  • Dames maar dan twee keer mijn leeftijd.
  • Blonde dames.
  • Gescheiden dames.
  • Dames met een hang naar vroeger.
  • Brieven met aapjes.
  • Brieven met kindertjes.

De 1 heeft er werk van gemaakt (4 A4-tjes!) terwijl de ander slechts een pakkende tekst op een WishYou heeft geprakt. Maar ook brieven met hartverscheurend drama. Intellect. Maar ook Tokkie-like.

Kortom; ‘t valt nog wel mee met die populariteit van ondergetekende.

Rode lijn blijft toch wel dat de dames, bijna zonder uitzondering, allemaal hetzelfde voor ogen hebben; die ene ideale relatie. Het geven en nemen. Samen met die vent op de bank. Samen op stap. Lachen. Algehele teneur is toch wel dat men bereid is te settelen. En, au!, is dat niet iets wat we allemaal voor ogen hebben? Gelukkig zijn voor zover de omstandigheden dat toe laten?

viva-eamel-resume

Hm. Da’s dan weer minder; met bovenstaande actie (het positioneren van de briefjes voor de foto) is er iets mis gegaan met de foto’s, zoals ze door de diverse vrouwmensen aangeleverd zijn. Want welke plaatje hoort nu bij welke brief? (..)

Jem – They Just another oorworm

Troch Posted on 0 reaksjes 47 x besjoen

jemEn ineens komt daar een nummerke voorbij wat absoluut niet past binnen de hedendaagse norm van op-een-ritme-pratende-negerts, bling-bling, gierende gitaren en koud geproduceerde synth-geluiden.

Wel een Dido-achtige tune in de stijl van een jaren-zeuventig-Thijs van Leer (de backingvocals in dit geval) in een wonderlijke combinatie van Bouzouki-getingeltangel met een vette bass.

Geen nummerke ook wat zich mag scharen in de Galerij der Groten maar wel zo ongeveer de halve dag in je kop blijft hangen en er met nog geen tien paarden is uit te slaan.  Ter kennisgeving.

↓