Computer Hardware Chart Is dat handig of is dat HANDIG?

computerhardwarechart800

Dankzij hardcoreFacebookvrind Rob kwam ik ‘m net tegen; de Computer Hardware Chart 2.0*.

*NERD-ALERT: (bijna) alle audio- en computeraansluitingen ooit op één handzame afbeelding!

Opdat we ons nooit meer hoeven hoeven af te vragen hoe een -bijvoorbeeld- 288 pins DDR4, een TRS 6.35mm, 1/4″ Stereo hoofdtelefoonplug of een DisplayPort er ook alweer uit zag! →

Jezelf afvragen wat nou ook alweer het verschil was tussen een AGP of een PCIe videokaart-aansluiting behoort nu geheel tot de verleden tijd. Hoera!

So, voor de liefhebbert, HIER te raadplegen en HIER een nog groterder big ass modderfokker versie. At your service!

(credits gaan, naast FeestboekRobbie, naar ene Sonic840 (spiegeltje). De beste man is héél erg druk geweest)

Méér

De Mok Van Jan The Devil Is In The Details

Zit ik, zoals elke morgen, op mijn gemak naar Jan de Hoop‘s One Man Show te kijken, valt me ineens op dat z’n koffiekop niet matcht met z’n vestje.

Je zal wel zeggen; ‘Nou én? Heb jij geen leven of zo?‘ en gelijk heb je maar ik ben nogal van de details.

Daarnaast is Jan normaliter nogal kien op z’n matchende mokken want hij heeft wel honderd van die dingen (heb ik uit betrouwbare bron vernomen), die qua mokstyling volledig accorderen met de kleurtjes van z’n Veluwse garderobe.

mokkerdemok300

Wat is het geval? Nou, dat zal ik je vertellen.

We zitten een paar minuten in de uitzending en zie daar, linksonder, een witte mok met daarop een babyfotootje en de naam Tibbe.

Geen idee wie Tibbe is, ik neem aan dat voornoemd kindje Tibbe heet en niet Bob of zo want zo heet Jan ze hond al en bovendien zou er dan Bob op de mok staan i.p.v. Tibbe.

Enfin. Het zal allemaal wel maar ondertussen past Tibbe‘s mok niet bij des Jan’s smaakvolle blauwe vestje en da’s toch wel even een pijnpuntje voor een detaillist als ik.

Maar goed, ‘ken beure‘ zeggen we hier, en we gaan over tot de orde van de dag, Jan en ik.

Maar wat wie schetst mijn verbazing?

Ineens, nog geen minuut later(!), is Tjibbe geëlimineerd en staat daar een mok in matching blue!

What The Fuck! weet je.

Ik ben er confuus van want zo ken ik mijn Jan niet en bovendien voel ik een hartverscheurend medelijden oprispen voor Tibbe. Ik bedoel; ‘t is nog maar een kind, hè? Weliswaar op een mok maar ‘t gaat om het principe.

Van ellende gooi ik m’n eigen mok om, brand ik m’n vinger aan een vergeten peuk en gooi ik spontaan mijn ontbijt er weer uit.

Wil je dat nooit meer doen, Jan??! Ik hoop oprecht dat je stylist verbannen wordt naar de eeuwige mokkenvelden! Zo!

Goed. Gaan we nu weer verder met ondergelopen kelders.

Oòk erg…

tibbe

Kraanvogel Dan liever de lucht in

stebru150Als kind was ik al gefascineerd door kranen. En dan met name van die lange smalle modderfokkers waarvan je je altijd afvroeg hoe ze in godsnaam overeind bleven staan (nah ja; meestal).

Enfin. Met die fascinatie heb ik verder niks gedaan want dat soort kranen liggen niet voor het oprapen en twee; wat moet je ermee? Precies.

Tot afgelopen week. Ik lig wat te loungen in de tuin, valt mijn blik op zo’n hoogwerker, daarachter de Zinkweg (spiegeltje).

Ik had nog een paar stoute schoenen liggen en dus besloten we gezamenlijk maar eens -gewapend met een camera en een bouwhelm- een bezoekje te brengen aan voornoemde bouwplaats onder het mom van ‘niet-geschoten-altijd-mis‘.

Toegegeven; ik was enigszins nerveus maar vooral sceptisch want waarom zou je als bouwopzichter een willekeurige particulier toegang geven tot een kraan en daarmee je aansprakelijkheid op het spel zetten?

Daarnaast was de kraan gehuurd en heb je met een tweede verantwoordelijke te maken, de kraanmachinist, die z’n speelgoed met z’n leven beschermt. Kraanmachinisten zijn beesten wat dat aangaat.

Ik; “Goeiedag.”
Opzichter: “Heuj.”
Ik: “Mag ik op de kraan? Ik wil graag foto’s maken.”
Opzichter: “Ja hoor. Nu?”
Ik: “Nou, graag.”
Opzichter: “Kom.”

De kraanmachinist was misschien nog wel gemakkelijker als voornoemd opzichter en zei tegen mij; “Ga maar in dat bakkie staan.”, wijzend naar een liftje onderaan de kraan in kwestie.

Het bibberbakje.

Dat bakkie

Dit ging allemaal veul sneller dan datgene waar mijn fysiek op gerekend had en dus stond ik bibberend als een rietje in een gevoelsmatig veel te klein liftje en *oopsy daisy*; daar ging ik, naar boven.

Eenmaal daar vergat ik echter al snel dat ik onderaan een grote smalle paal hing die gevaarlijk heen en weer zwieperde en ik begon foto’s te schieten als een jekko.

Foto’s van mijn huis, van de bouwplaats, van de kraan, de omgeving en nog een paar panoramafoto’s en een #kraanfie.

 

#kraanfie #nieuwrustburg #oudbeijerland

Een foto die is geplaatst door eamel net – (@eamel) op

Die pano’s  zien er beetje uit als het product van een Parkinson patiënt maar dat komt omdat ik weer begon te bibberen het waaide.

Helaas bleek ik in al mijn enthousiasme de noodrem ingedrukt te hebben met mijn rucksack en vatte de kraanmachinist dat op als een ‘Help! Ik wil naar beneden!‘ en ineens stond ik aan de onderkant van boven.

Kak.

Ik was nog niet klaar.

Zoals ik ergens al aangaf hebben de brutalen de halve wereld en dus belde ik diezelfde dag nog met opzichter S. of het misschien toch ergens nog mogelijk was dat ik mijn missie afmaakte; ik moest tenslotte nog meer pano‘s hebben van het Spui en het ‘oude dorp‘.

“Geen probleem.” was z’n antwoord en nog geen dag later stond ik alweer in ‘mijn’ bakkie bibberend vanaf grote hoogte panoramafoto’s te schieten.

Eenmaal beneden zei opzichter S.; “Voor wat hoort wat.” en spraken we af dat ik nog wat plaatjes zou schieten van de bouwplaats, opdat hij kon pronken met z’n projectje op Facebook.

En zo, zo was iedereen blij; ik mijn vervulde jeugddroom, hij z’n vastgelegde bouwwerkjes
De wereld is mooi. Soms.

CLICKPIK 1_800 Méér