Chim Chim Cher-ee wat rijmt op melanchol-ie...


Het moet op een ordinaire vrijdag geweest zijn, ik weet dat nog goed, want het was vorige week.

We kijken de film Saving Mr. Banks, ‘mijn lief’ 🤢 en ik, ondanks dat ik m’n twijfels heb als ik de plot lees; een Disney-film over het ontstaan van een DisneyfilmMwèh (Disney = zuuropwekkende moralisme).

Enfin. De film begint en gelijk gaat het mis; ik kén die intro! En ineens: BAM!


Ik ben een jochie van twaalf, dertien jaar. Ergens in de jaren tachtig van de vorige eeuw. Het is zondagochtend vroeg, iedereen slaapt nog. Ik zit als een mini-kleermakertje in mijn Schotse-ruit-pyjama wederom illegaal in Deit’s platenkast te grasduinen. Het duurt niet lang of mijn oog valt op een verzamel-LP van The New Christie MinstrelsThe Greatest Hits. Helemaal ontroerd van (kinder)liedje ‘Chim Chim Cher-ee’ wegens vermeend melancholische majeur (geen idee hoe zoiets heet) en maar ook het, daarentegen übervrolijke ‘Green Green‘, met Barry –Eve Of Destruction– McGuire’s onmiskenbare bouwvakkersstem.


Terug naar de film. Of het nou kwam door voornoemde herinnering, de roerige tijd waarin ik leef, het intro-gedichtje -voorgelezen door Colin Farrell‘s zoetgevooisde timbre-, het breekbare achterliggende pianowerkje, de sfeer van de beelden an sich, de gevolgen van mijn chronische vermoeidheid of juist àlles bij elkaar -geen idéé- maar op dat moment schiet ik he-le-maal vol. 😭

Niet van verdriet, welnee, maar wél van een gezonde dosis weemoed ende melancholie. Nét als toen ik de melodie voor het eerst hoorde, binnen de veilige kaders van mijn jeugd (maar dat wist ik toen nog niet).

Hoe het ook zij; dat ik er veertig dertig jaar later achter moet komen dat mijn oh, zo geliefde ‘Chim Chim Cher-ee’ uit het brein van Mary Poppins’ auteur Helen Lyndon Goff P.L. Travers ontsproten is en niets heeft van doen met The New Christie Minstrels, beschouw ik dan maar als een smetje op een verder memorabele herinnering.

Of ik geef gewoon Walt Disney de schuld. Ik had toch al een hekel aan ‘m.


Méér

Terband International Bookshop In A Bus Stop

theguardian

Zit ik een paar nachten geleden een beetje verveeld de Twitters te lezen, zelfs Facebook kan wel eens niet bekoren, kom ik een tweet tegen van de Gemeente Heerenveen (je weet wel; daar waar ik eens de ouderlijke schoot verlaten heb); 

Ik denk nog; ‘Goh. Wat leuk voor Terband.’ want wie Terband kent weet dat ‘t niet eens een dorp is maar een streek in Friesland. Een paar huisjes en boerderijtjes, een heleboel weilanden en enkele landweggetjes die ‘t geheel doorkruisen.

Da’s alles. Da’s Terband.

Ik klik de link (spiegeltje), er staat iets boven van Guardianwitness en daaronder een foto met een Engelstalige uitleg, denk nog een keer; ‘Leuk!’ en surf vervolgens verder.

Kom ik echter van de week -geheel toevallig- weer eens in het Friesche, dat gebeurt helaas veel te weinig vrees ik, stelt de familie voor om een stikje te riden. (stukje te rijden, RED).

Toen schoot de bushalte me weer te binnen. Leuk! En dus geschiedde; Deit voorin, Mem op de achterbank en ik aan het stuur. Het was even zoeken; Bram (de stem van m’n TomTom, Moge Hij Rusten In Vrede) en ik konden het niet eens worden over de te volgen route, maar na anderhalf uur was ie eindelijk daar; de Bookshop In A Bus Stop. Hoera!

Enfin. Om een lang verhaal kort te maken; ik wéét dat voornoemd Guardianstukske slechts een miniscule bijdrage betrof van één of andere fietstoerist aan een obscure nieuwsportal die geen hond leest maar heel even waanden Ûs Mem, Ûs Deit en Ûs Ik ons nabij het middelpunt van de wereld. Ha! 

Gelukkig hebben de foto’s nog.

Waar speelt zich dit allemaal ook alweer af, zei je? In Terband. Of Terbant, zoals de Friezen zeggen. Die maken namelijk van elke D een T en van elke V een F. Logisch.

Waar speelt zich dit allemaal ook alweer af, zei je? In Terband. Of Terbant, zoals de Friezen zeggen schrijven. Die maken namelijk van elke D een T en van elke V een F. Logisch.

Méér