Jo besjogge no de kategory Weemoed & Melancholie

Milly (1)

(Finalmente em casa! | Eindelijk thuis!)

 

Laat u niet misleiden door de vrolijke kleurtjes waarin dit blogje zich tegenwoordig manifesteert; wij, mevrouw en ik, hebben bijzonder zwar(t)e maanden achter de rug.

Niet alleen heb ik een levensbepalende beslissing moeten nemen inzake het verdere verloop van mijn aandoening, ook daarover wellicht later meer, maar erger is dat we –tóch nog onverwacht en véél te vroeg– afscheid hebben moeten nemen van één van onze 'kinderen'; ons lieve, grappige meisje Iggy.

(Lang verhaal, leg ik nog wel eens uit, als ik weer in staat ben foto's en filmpjes van haar te bekijken zonder in janken uit te barsten.)

Hoe dan ook, waar wij, mensjes, kunnen relativeren dan wel rationaliseren, heeft ons 'andere kind', Raspin, daar meer moeite mee.

 

Na negen jaren samen te zijn opgetrokken blijkt het dus ook mogelijk dat honden in een depressie geraken, wat zich vervolgens o.a. uit in lusteloosheid, niet meer willen wandelen / eten / spelen, chronisch platte oren, en wat dies meer zij. 

Hoewel voor ons nog aan de vroege kant, we zitten nog midden in de rouwverwerking, kwamen we gezamenlijk tot de conclusie; dit kan zo niet verder. En dus werd het tijd voor een 'nieuw' vriendinnetje voor Raspin, een 'nieuw kind' voor ons. Nadat mevrouw een zoektocht over de internets was opgestart en honderden buitenlandse zwerfhondjes haar betraande ogen liet passeren, was daar ineens 'Melly'.

Waarom dit hondje het is geworden weet ik niet -ze is niet Moeders Mooiste  😅 en wil dwangmatig vriendjes worden met alles en iedereen in dit huis, inclusief de katten, door het ten toon spreiden van een absolute nederigheid, gaat voortdurend liggen en kwispelt zij zich derhalve het ongans-, maar wij waren eruit; dÍt is ons volgende hondenkind. Ze is namelijk heel, héél erg lief.

Melly, inmiddels omgedoopt tot Milly-want-leuker, vindt haar oorsprong, zoals zovele zwerfhondjes met haar, in de straten van Portugal, en arriveerde op haar zoveelste eindbestemming in -notabene- het Heerenveense Friesland, de schoot van mijn herkomst

Lang verhaal kort: nadat we sinds lange tijd weer eens het genoegen mochten proeven ûs mem en broer in de spreekwoordelijke armen te nemen, werd het tijd om Milly thuis te introduceren. Hoewel wat onwennig in het begin, zoals dat gaat, blijkt zij een blijvertje en kijken zelfs de Sybses nergens meer van op. 

Kortom: Milly, 'kind'… Finalmente em casa!  😍

Aujourd'hui,
il y a une semaine

(In 't Frans, want dat klinkt beter)

TrochPosted on 0 Comments124 x besjoen

 

De familie te logeren want alweer veels te lang gelee dat we elkaar hebben mogen omarmen.

Weliswaar min of meer een week later dat ik onderstaande foto's heb geplaatst -ik moest me mentaal voorbereiden- maar 't is de gedachte die telt, zullen we maar zeggen. 😂

Jullie mogen weer eens komen, hoor! Niet te vaak, men kan ook overdrijven, gewoon één keer per jaar net als altijd, maar dan toch desalniettemin vooralsnog.

Volgende keer fondue? 😅

 

De famylje útfanhûs, want al wer fjisten te lang lyn dat wy inoar omearmje mochten.

Wol min of mear in wike letter dat ik ûndersteande foto's pleatst ha ik moast my mentaal ynstelle mar 't is de gedachte dy 't telt, sille wy mar sizze. 😂

Jimme meie wer komme, hear! Net te faaks, men kin ek oerdriuwe, mar gewoan ien kear per jier krekt as altiid, mar dan toch lykwols foarearst.

Oare kear fondue? 😅

 

[ADVERTINSJE]



–| MOODS OF |–
MARTINI MANSION (2004)

Over vakanties, muziek en wie weet ooit nog een keer.

TrochPosted on 0 Comments677 x besjoen

Het is het jaar des Heeren 1994. Om dubieuze redenen lijkt het mijn toenmalige vriendinnetje en moi (nah.. eigenlijk geheel mijn idee want ik was ben nogal een drammert én een eikel) een goed idee om op een gammele gehuurde motor een soort van roadtrip te ondernemen naar het zuiden van Het Zachte FrankrijkLe Douce France.

Foto's ongecensureerd geplaatst met medeweten én toestemming van mevrouw Ex! 🤗

Als voornaamste reden lag daaraan ten grondslag een goed gefundeerde 'waarom niet?' én het feit dat we al jaren samen niets ondernomen hadden behalve een tripje naar dat strand van Makkum en nog één naar die ene toren in Parijs.

Toegegeven, niet alleen een drammert én een eikel maar ook nog eens ontzettend bot, want ik weet me er niet zoveel meer van te herinneren.

Er staan me beelden bij van een duur terras aan de boulevard van St. Tropez (import-Heineken en een jus d'orange, samen 25 gulden!!1! 😱), wakker worden tussen de lavendel, tegenover een enorm verlaten hotel, bóvenop een berg ter hoogte van Castellane en, met afgrijzen, die afsluitende dodenrit naar huis, waar we bij Luik in een enorme hoosbui terechtkwamen, midden op zo'n 18-baanse, -uiteraard- slechtonderhouden (want België) zelfmoord snelweg. 

En dat terwijl we niet meer aan hadden dan een t-shirtje en een flinterdun zomerjackie. Overigens hielp het ook niet dat, eenmaal thuis, broer ons erop attendeerde dat we al die 5000 kilometers lang zonder functionerende voorrem hadden gereden. 😬

Anyway.

We zien er niet heel erg ongelukkig uit en ik vermoed dat 't best wel een fijne vakantie is geweest.

Desondanks raakte enige tijd later -zoals dat wel vaker gaat- 'de verkering uit' en bleek voornoemd pleziercongé gelijk ons laatste 'samen' geweest te zijn…

Enfin.

Soms gebeuren de dingen nou eenmaal zoals ze gebeuren.

Bij het ter per se gaan van dit schrijven heeft navraag geleerd dat bovenstaande niet mijn laatste vakantie is geweest. We zijn kennelijk ook nog naar Egypte geweest. 😳 Ongetwijfeld een leeftijdsdingetje of erger, een gevalletje 'in ontkenning', maar ik weet daar dus helemaal niks meer van. Hoe is het mogelijk? Maar goed; verder niet essentieel en bovendien heb ik geen zin in herschrijven. 😁

Het is 2021, zeven- en twintig jaar later. Er is veel gebeurd, zoals dat een ieder van ons wel eens overkomt. 😁

Inmiddels diverse malen verhuisd en ook is er een enkele dame de revue gepasseerd waarvan ik destijds in alle naïviteit dacht daarmee oud te kunnen worden. Ach, u kent het wel. Uiteindelijk bracht het lot me bij mijn huidige mevrouw en, oh jubel, die het onderwijl alweer zo'n veertien jaar met mij uit houdt. Wie had dát gedacht?

Afijn.
Hoewel men zou vermoeden dat zo'n periode van 27 jaar genoeg perspectieven biedt tot het vieren van vakanties, is het er door diverse oorzaken, waarmee ik u nu niet zal vermoeien, nooit meer van gekomen.

U leest het goed; bijna dertig jaar geen vakanties. Zilch. Niks. Of men moet enkele dagen Parijs (ja, alwéér) onder die noemer plaatsen, dan heb ik alsnog drie 'vakanties' genoten. Maar tóch is het niet hetzelfde.

Goed. Al met al een veels te lange inleiding om vakantiebeelden van een ander aan te kondigen.

Uw eamel in vakantie-outfit

Ik was het fenomeen vakantie al bijna weer vergeten totdat ik van de week een verloren gewaande DVD tegenkwam: Martini's Moods of Martini Mansion uit 2004.

Een serie-tje van vier relaxte, ultralange lounge-nummerkes ('liftmuziek' volgens iemand in mijn kennissenkring maar fok jou), begeleid door beelden van witte stranden, azuurblauwe wateren, luxe jachten en andere mooimensen.

Niet zo heel spannend verder maar wat het bekijken en beluisteren van deze beelden -al jaren- bij mij oproepen is een ongekend verlangen naar Vakantie. Naar azuurblauwe wateren, luxe jachten, maar vooral menslóze, witte stranden. Naar 24/7 niks doen, je huid verbranden, boekje lezen, uit eten op een veel te duur terras.

En het was toen dat ik me besefte dat er ongetwijfeld meer mensen zijn zoals ik, die door wat voor omstandigheden ook, niet op vakantie kunnen of dat al lang niet zijn geweest. Voor mij persoonlijk ligt daar nog een jaar van chemo's en herstel in het verschiet en daarmee kunnen we veilig stellen dat een vakantie voorlopig nog even een utopie zal zijn.

En dus ben ik zo vrij geweest om voornoemd DVD-tje leeg te plukken (te 'rippen'), te voorzien van tientallen gratis vakantievideootjes van derden en het geheel op de Youtubes aan te bieden, voor gelijkgestemden, als een soort next best thing. Toegegeven; het is een bijzonder mager alternatief maar in mijn beleving een typisch gevalletje van 'wie 't kleine niet eert' 😁


Samenlevingscontrast

(aka Arme Iggy)

Het leek die morgen allemaal nog zo eenvoudig. Vanwege een juridisch vraagstuk werd ons opgedragen gevraagd om, als nieuwbakken oud-samenwonenden, een samenlevingscontract op te stellen, opdat een en ander geregeld zou zijn in geval van eventuele toekomstige calamiteiten.

Hup, HEMA-linkje aangeklikkerd wegens goedkoop, contractje ingevuld en nog geen week later een berichtje in de virtuele bus, of wij ten kantore wilden verschijnen bij een notaris naar keuze, ter 'vaststelling' en dergelijke.

We mochten kiezen uit Capelle a/d IJssel of Breda en natuurlijk werd het the latter, want Capelle, daar wil je dood nog niet gevonden worden en Breda is lievvvv.

Toen de dag daar was, ik weet het nog goed want het was gister, waren we in de veronderstelling dat een en ander binnen anderhalf uur in kannen en kruiken zou zijn, maar zoals een ongeschreven Wet van Bartholomeus voorschrijft, gaat niets binnen dit gezin ooit zoals het gepland is.

Enfin. Mevrouw stond erop haar Beemert (BMW, RED.) te gebruiken daar mijn fysieke toestand lange afstanden achter het stuur nauwelijks meer toelaat, en daarnaast heeft zij de broek aan.

Hoewel alle alarmbellen al bij het starten alhier op rood hadden moeten slaan, het ding wilde in eerste niet starten, alsnog onderweg naar Brabant.

Maar goed; niks aan het handje, lekker weer en een goed humeur.

Dat goede humeur werd al gauw op de proef gesteld toen bleek dat voornoemd statusblik, na het notarisbezoek, geen ènkele intentie had om nog in beweging te komen. Sterker nog; het pruttelde nog wat na en toen was het basta. Midden in een Bredase woonwijk. So far for Deutsche Gründlichkeit.

Het duurde gelukkig niet heel lang voordat een ANWB-jongeman met zunne gele busje de wijk in kwam rijden en al gauw tot de conclusie kwam dat de brandstofpomp naar de Filistijnen was. Scheisse. Er zat niets anders op dan een bergingsauto te laten komen en het geheel naar de garage te laten transporteren.

We waren al gewaarschuwd door ANWB-meneer één dat ANWB-meneer twee slechts één iemand mee mocht nemen -want corona– en dus kwam het erop neer dat ik óf met de taxi óf lopend naar huis moest. De taxi kostte €65 (!) en lopend mijn leven, maar gelukkig was daar ineens Reddende Engel Mo, goede vriendin én vermeend lekker ding sympathiek, om ons op te halen. Hoera!

Goed. Wat hebben wij hiervan geleerd? 

  • Altijd met je eigen auto op pad gaan. Dan maar vijf jaar korter leven en een chagrijnig wijf;
  • Samenlevingscontracten zijn een teken aan de wand;
  • Nieuwsgierige poesjes mogen niet mee naar huis. Oók niet stiekem;
  • Voor sympathieke notarissen moet je dus in Brabant zijn. Maar dat terzijde.

Wij máken wat mee.

Uit de conceptmap
~| From the drafts |~

Toe.. Hoe heet -ie ook alweer?

Deze kwam ik onlangs tegen, in de Conceptmap-van-nooit-gepubliceerde-'creatieve'-uitspattingen, uit een tijd waarin ik kennelijk nog de energie kon opbrengen om dit soort dingen te doen. Vermoedelijk omdat hij niet lijkt op diegene op wie hij zou moeten lijken. Althans, ook dáár een vermoeden want… wie moét het eigenlijk vóórstellen?

Werkelijk waar, schiet mij maar in een kapotje.

Hoe het ook zij. Omdat weg ook maar wég is, én ik er destijds toch een soort van tijd in gestoken heb, besloot ik afgelopen nacht zomaar een willekeurig liedje onder deze volstrekt willekeurige meneer te monteren, om het geheel niet verloren te laten gaan in Het Grote Niets.

En zó.. zo komt Jan Splinter door de lockdown winter.

Nou, dat was mijn bijdrage aan vandaag. En hoe was jouw dag, zover? 😂

I came across this one recently, in some Drafts-folder of never-published-'creative'-indulgences, from a time when I apparently still had the energy to do things like this. Probably because 'it' doesn't look like the person it should have looked like. Although, that's an obvious presumption because … who is 'he' actually supposed to represent?

Really, shoot me in a camel's butt.

Anyway.
Because gone is really góne, and the fact I apparently found it worthy to spent some time on, I decided last night to just edit some random song in the background of the creation of this absolute-random gentleman, so it won't get lost in The Great Beyond.

And this is how John Splinter gets through the lockdown winter.

Well, that was my contribution to today. And how was yours, so far? 😂

(video benee ⇓ video below)

[ADVERTINSJE]

Eamel's Jaaroverzicht 2020

--| Een Jaar Om Gauw Te Verget0n |--

Het fijne van terugblikken is toch wel het feit dat er geen restricties aan zitten zoals zoiets futiels als een tijdslimiet.

Ik bedoel; ik zou in theorie volgend jaar kunnen terugblikken op 2020, maar voor hetzelfde geld zou dat vandaag ook kunnen, of zelfs eer-eer-eer-eergister, toen het nog 2020 was. Snap je?

Gezien het gegeven dat deze specifieke terugblik jou echter op 2 4 januari 2021 onder ogen is gekomen, geeft toch wel aan dat 't niet volgend jaar is geworden en eer-eer-eer-eergister dus ook al niet.

Goed. Als dat geen intro is, dan weet ik 't niet meer.

–| Terugblikken |–

Alle gekheid op mijn stokje; dat 2020 een kutjaar was, zijn we 't allemaal wel over eens.

Dat datzelfde voor mij geldt, óôk, maar mijn 2020 was natuurlijk nog nét even iets kutter dan dat van jou. Verschil moet er zijn.

Daarover later meer, het nieuwe jaar is nog jong.

Desondanks viel het me net op dat ik, ondanks een vrijwillige lockdown, kennelijk alhier op eamel.net véél productiever ben geweest dan ik in eerste instantie vermoedde. Sterker nog; in élk van die kutjaren ervoor ben ik nog nimmer zo productief geweest als in 2020! Bizar gewoon. Anyway.

Mijn mem zal van dit stukske wel zeggen, zoals van elk stukje wat ik optiep; 'Ik ha it wol lezen mar ik snap d'r noch hieltyd neat fan' ('Ik heb 't wel gelezen maar ik snap er nog steeds niks van') en dus, without further ado, eamel's jaaroverzicht van 2020.

(Sorry, mem. Ik koe it net litte. 😂)

Ôfskie fan 15 heech

Een laatste blik in het atelier van Friesland's eigen Rembrandt, wijlen Sjoerd de Vries


En toen was -ie dood.


Het zal een paar dagen erna geweest zijn. Ik was bij broer op bezoek en stond weer eens vroeg in de ochtend op zijn balkon van het uitzicht te genieten. 

Wat me triggerde weet ik niet, wél weet ik dat er iets niet klopte aan dat uitzicht. Er was iets off, anders dan anders. En toen drong het besef tot me door; het keukenkastdeurtje. Het was dicht!

Als je het hier een beetje gevolgd hebt, de laatste jaren, weet je dat ik een merkwaardige fascinatie heb ontwikkeld voor dat ene specifieke deurtje.

Het stond namelijk ALTIJD open, en dat al minstens dertig jaar lang.

Tot vandaag, dus.


En doe wie -er dea.


It sil in pear dagen dernei west hawwe. Ik wie by broerke op besite en stie wer ris betiid yn de moarn op syn balkon fan it útsicht te genietsjen.

Wat my triggerde wit ik net, wol wit ik dat der wat net kloppe oan dat útsicht. Der wie wat off, oars dan oars. En doe krige it besef; it keukenkastdoarke.
It wie ticht!

Asto it hjir in bytsje folge hast, de lêste jierren, wist do dat ik in opmerklikke fassinaasje ûntwikkele ha foar dat iene, spesifike doarke.

It stie nammentlik ALTYD iepen, en dat al op syn minst tritich jier lang.

Oant hjoed, dus.

Maroon 5 – Memories

Niemand vertelt mij wat

Hoi, even met mij, met een kort berichtje tussendoor.

Of 't nu ligt aan het feit dat ik al 23 jaar geen radio meer beluister wegens een chronische pesthekel aan testosterone diskjockey's die mij vertellen welke muziek ik moét horen (en vervolgens de hele intro verbaal lopen te versjteren. Eikels).

Of dat ik me, zo lang ik me kan heugen, distantieer van alles wat naar Top 40, 100 of 2000 riekt.

Of ligt het er wellicht aan dat ik al enige tijd praktisch elk sociaal contact op de Facebook's tot een minimum heb gedecimeerd wegens diverse redenen en dientengevolge alle nieuwe trends op muzikaal gebied moet ontberen?

Feit blijft dat onderstaand muziekje volledig onterecht aan me voorbij is gegaan en ik er pas verleden week achterkwam dat dit juweeltje überhaupt bestaat. Niet dat ik nou zo'n fan ben van Maroon 5, integendeel, maar het idee dat dit liedje gestoeld is op Pachelbel's Canon in D* maakt het in mijn beperkte belevingswereldje al gauw salonfähig

Nee, waarom ik jou hier kond van doe is het simpele gegeven dat ik er nogal weemoedig van word, melancholisch zo u wil. Herinneringen aan gelukkige(r) omstandigheden, aan dierbaren die niet meer onder/dichtbij ons zijn en/of al dan niet een combinatie van die twee. Maar goed, naar ik begrepen heb was dát nu juist de bedoeling van meneer Levine & Co. Clever.



Enfin. Dat was 't. Einde bericht. Duik in weer even de vergetelheid in. Toedels! 👋

[source: Popular Music, Youtube]

↓
>