Jo besjogge no de kategory De Leafde

Weerzien | Wer byinoar

Een illegale ontmoeting met ons moeder | In yllegale moeting mei ûs mem

Troch Posted on 4 reaksjes 453 x besjoen

Zag ik mijn ‘mem’ (moeder, RED.) -fysiek- voorheen nog ‘regelmatig’ eens in de twee maanden, sinds de corona z’n intrede heeft gedaan is het werkelijk huilen met de kraan open.

Ja, natuurlijk kunnen we bellen, zelfs met video, maar da’s toch niet hetzelfde. Waar ûs memmeminske steevast de camera op d’r kin heeft gericht, vraagt zij zich juist bij voortduring af of ik niet met andere dingen bezig ben; ‘Zal ik anders later bellen? Je bent zo druk!’ (Nee mem, dat heet multitasking’).

Kortom; geen onverdeeld succes.

Hoewel men van ‘het tehuis’ zich strikt aan de regels houdt zoals deze door het kabinet waren voorgesteld, viel het allemaal niet mee voor ûs mem. Haar dagelijkse wandeling rond het gebouw? Uitgesloten. Familie over de vloer? Mag niet. Bezoek ontvangen? Alleen in een glazen vissenkom, inclusief microfoon. 

“Het is hier soms net een gevangenis!”

Hoewel mem van nature een optimist is, waren er momenten dat het voor haar allemaal niet meer hoefde. Nee, ze had geen plannen, maar toch…

Groot was dan ook de vreugde toen het ‘gemeenschapscentrum’, zoals men zichzelf tegenwoordig noemt -bejaardenhuis is niet meer van deze tijd-, de teugels eindelijk liet vieren v.w.b. het strikte corona-beleid van de laatste twee- en een halve maand.

Officieel zijn we er nog niet, moeders mag wel in d’r eentje naar buiten, maar winkel- en restaurantbezoek dan wel het ontmoeten van derden, da’s allemaal (nog) niet geoorloofd.

Gelukkig heb ik mijn connecties binnen voornoemd huis van seniorenbewaring, en één daarvan deed me de suggestie om ons mem stiekem te ontmoeten op een plek buiten het pand. ‘Maar dat heb je niet van mij.’

Afgelopen zaterdag was het zover: vier maanden en één- en twintig dagen na ons laatste, fysieke contact konden we elkaar weer even in de ogen kijken, ûs mem en ik. Omhelzen was er nog even niet bij maar dat mag over veertien dagen wellicht weer. Stap voor stap.

En zo reden we -moeders op de achterbank- naar het Grouster Theehuis, gelegen aan het Pikmeer, waar we na de nodige voorzorgsmaatregelen eindelijk weer eens ouderwets de moeder-zoon relatie konden uitdiepen onder het genot van een Cappuccino, een Frysk Dûmpke en een homp beslagroomde appeltaart. En zo was het goed.

Dit doen we gauw weer, ûs memmeminske! 😁

Seach ik myn ‘ûs mem’ -fysyk- eartiids noch ris ‘regelmjittich’ yn de twa moannen, sûnt de korona syn yntree dien hat is it werklik gûle mei de kraan iepen.

Ja, fansels kinne wij belje, ek mei fideo, mar da’s dochs net itselde. Wêr ûs memmeminske steefést de kamera op har kin rjochte hie, frege sy har trochgeans ôf of ik net mei oare dingen dwaande wie: ‘Sil ik oars letter belje? Do bist sa drok!’ (‘Né mem, dat hjit multitasking’).

Koartsein; neat gjin sukses.

Hoewol hja fan ‘it tehûs’ har sekuer oan de rigels hâldt lykas dizze troch it kabinet foarsteld wiene, foel it allegearre net mei foar ûs mem.

Har daaglikse kuier om it gebou? Ûtsletten. Famylje oer de flier? Mei net. Besite ûntfange? Allinne yn in glêzen fiskekom, ynklusyf mikrofoan. 

“It is hjir soms lykas in finzenis!”

Wylst mem fan natuere in optimist is, wiene der mominten dat it foar har allegearre net mear hoecht. Nee, hja hie gjin plannen, mar dochs…

Grut wie dan ek de wille doe’t it ‘mienskipssintrum’, lykas hja harsels tsjintwurdich nimt -aldereintehûs is net mear fan dizze tiid-, de jaachline einlings sjitte liet f.w.b. it strikte korona-belied fan de lêste twa- en in heale moanne.

Offisjeel binne wy der noch net, mem mei wol allinnich nei bûten, mar winkel- en restaurantbesyk, dan wol it moetsjen fan tredden… da’s allegearre (noch) net tastien.

Gelokkich ha ik myn konneksjes binnen niisneamd hûs fan seniorenbewaring, en ien dêrfan die my de suggestje om ûs mem stikem te moetsjen op in plak bûten it gebou.
‘Mar dat hasto net fan mij.’

Ôfrûne sneon wie it safier: fjouwer moanne en ien- en tweintich dagen nei ús lêste, fysyke kontakt koene wy elkoar wer efkes yn de eagen sjen, ûs mem en ik.

Omearmkjen wie der noch efkes net by mar dat mei oer fjirtjin dagen faaks wer. Stap foar stap.

En sa rieden wy -ûs mem op de efterbank- nei it Grouster Teehûs, lizzend oan it Pikmar, wêr’t wy nei de nedige foarsoarchs-maatregels einlings wer ris âlderwetsk de memme-soan relaasje utdjipje koene ûnder it geniet fan in Cappuccino, in Frysk Dûmpke en in himpe beslachrjemme appeltaart.
En sa wie it goed.

Dit dogge wy gau wer, ûs memmeminske! 😁

Bad Request: This endpoint has been retired

60 Jier Deit op Mem

(en Mem op Deit fansels)

Troch Posted on 5 reaksjes 96 x besjoen


Ûs Deit & Mem wiene earjuster 60 jier op mekoar. Da’s in hiel ein.

Dit bliide feit moast fansels fierd wurde. En om dat te foar mekoar te krijen hie ik as selsbeneamd kampagnelieder fan de famylje it foartou nommen om ien en oar yn goeie banen te leiden.

Soks begjint fansels mei media oandacht: gemeente belje, it lokale Sufferdsje en ek waard der iensidich besletten gjin oermjittich feest te organisearjen want it mei neat kosje wy bliuwe fansels beskieden.

It wie de kranteman dy besleat dat ús mem har webside ek noch efkes ekstra oandacht nedich hie. De Fryske Carmiggelt. 😂


Ons Deit en Mem waren eergisteren 60 jaar op elkaar. Da’s een heel end.

Dat heuglijke feit moest natuurlijk gevierd worden. En om dat te bewerkstelligen had ik als zelfbenoemd campagneleider van de familie het voortouw genomen om een en ander in goede banen te leiden.

Zoiets begint natuurlijk met media aandacht: gemeente bellen alsook het lokale Sufferdje en ook werd er besloten geen eenzijdig uitbundig feest te organiseren want het mag niks kosten we blijven natuurlijk bescheiden.

Het was overigens de krantenman die besloot dat ons moeders’ website ook nog even extra aandacht nodig had. De Friese Carmiggelt. 😂



‘Op Zuid’

Strevelsweg | 3 juni 2018

Troch Posted on 0 reaksjes 61 x besjoen


1920px | 2560px


Onderweg van ‘het Ikazia’ naar winkelcentrum Zuidplein, na wederom een enerverende CT-scan waarover ik je ongetwijfeld in de toekomst meer van uit de doeken zal doen, kom ik gister bovenstaand tafereel tegen. 

Halverwege de loopbrug besef ik me dat dit één van de eerste Rotterdamse stadsgezichten is die ik twintig jaar geleden, toen ik vanuit het ‘verre’ Friesland hier kwam wonen, op m’n netvlies kreeg. 

‘Op Zuid’, of gewoon ‘Zuid’ zoals het plebs deze plek (en daarmee eigenlijk alles wat er zich aan de onderkant van de Nieuwe Maas bevindt. Go figure) pleegt te noemen, blinkt niet uit in schoonheid -lelijke woontorens, een nog lelijker winkelcentrum, een gedateerd ziekenhuis en veel, héél veel verkeer-, en ook voor de frisse lucht hoef je hier dus niet te zijn.

Nochtans heeft dit geheel destijds een onuitwisbare indruk op mij gemaakt, zeker in vergelijk met de ‘hoogbouw‘ van het Friese Heerenveen, want het was toen, op deze hotspot, ergens in 1998 dat ik mij bedacht; “Ik bén er. Laat die veelbelovende toekomst nou maar komen.” 

Wist ik veel.

Enfin. ‘Op Zuid’. Gèrs. 😉

Dirkjan! uit de vloei

Plog | Bûter, brea en wer nei boppe ta

Oeral thús mar thús it bêste

Troch Posted on 5 reaksjes 117 x besjoen
1
D-Day. Wakker worden is best wel een dingetje hier in huis. Behalve als je Mijn Mevrouw heet, dan weer niet.
Het was alweer veels te lang geleden dat ik Ûs Fryslân vereerd had met mijn Goddelijke Verschijning en dus was verleden week de tijd daar dat ik Deit, Mem en Theun-Atse weer in de armen mocht sluiten.

Hoera! Omdat tekst tegenwoordig niemand meer boeit heb ik toen besloten om hiervan beeldend verslag te doen in de vorm van –wederom– een plogje. Dat vinden de mensen leuk.

Chronologisch zal het allemaal niet helemaal kloppen, ik heb per ongeluk de foto’s door elkaar gegooid, maar niemand die dat controleert.

Hoe het ook zij; het waren vermakelijke dagen en laat ons hopen dat er nog velen mogen volgen.

Tige tank, us heit en mem, it wie tige noflik. En broerke, oare kear mei dy flesse whisky wol wat grutter.
Knypkont. 😉

2
Een paar dagen Friesland is altijd een goeie aanleiding om weer eens te gaan douchen. Brrr.

Une Pensée d’Amour

Attentats du 13 novembre 2015 en France (Bataclan)

Troch Posted on 1 reaksje 47 x besjoen

Mes pensées vont aux victimes et les survivants des attaques terroristes horribles nuit dernière à Paris. Que toute la force avec eux .
Nous ne cédera pas au terrorisme!

My thoughts go out to the victims ànd survivors of the horrible terrorist attacks last night in Paris. May whatever force be with you.
We won’t bow for terrorism!

*[Erik Satie – Gnossiennes No. 1 Lent]

 

Tsjeard: Selfkes yn Fryslân

Yn'e rou: op stap mei ûs Deit & Mem

Troch Posted on 8 reaksjes 93 x besjoen

50px-Frisian_flag.svg

Hjoed, yn oardel moanne, bin ik krekt sa âld as myn âldste broer. 

En hjoed in wike lyn wie syn offisjele jierdei, op 30 april. Lykas as ús eardere keningin.

Om’t hy net mear ûnder ús is, betinke wy -de famylje- him altyd efkes op dy’t dei.

It falt my hieltyd swierder, dy 250 kilometer hinne en ek wer werom.

Mar as ik der dan ienris bin is it wer as fanâlds; de geselligens, de sûnder-betingsten-leafde en it bedjerren, sa as allinne âlders dat kinne. 

Us heit Deit- (86) wol net mear mei. Hy lûkt dat net mear; net fysiek en al hielendal net mentaal. 

Ik betink wol op myn eigen manier.

Mem dêrfoaroer stiet derop dat wy Tsjeard‘s plakje yn it Boarnster kolumbarium besykje, al is it mar foar efkes.

nederlandse_vlagVandaag over een anderhalve maand ben ik even oud als mijn oudste broer. En vandaag een week geleden was zijn officiële verjaardag, op 30 april. Nét als onze voormalige koningin.

Omdat hij niet meer onder ons is, gedenken we -zijn familie- hem altijd even op die dag.

Het valt me steeds zwaarder, die 250 kilometer heen en idem terug. Maar als ik er dan eenmaal ben is het weer als vanouds; de gezelligheid, de onvoorwaardelijke liefde en de verwennerij, zoals alleen ouders dat kunnen.

Onze vaderDeit- (86) wil niet meer mee. Hij trekt dat niet meer; niet fysiek en zeker niet mentaal. “Ik herdenk wel op mijn eigen manier.

Mem daarentegen staat erop dat we Tsjeard‘s plekje in het Boarnster columbarium met een bezoekje vereren, al is het maar voor even.


For women who are difficult to love

Troch Posted on 0 reaksjes 43 x besjoen


For women who are difficult to love
you are a horse running alone
and he tries to tame you
compares you to an impossible highway
to a burning house
says you are blinding him
that he could never leave you
forget you
want anything but you
you dizzy him, you are unbearable
every woman before or after you
is doused in your name
you fill his mouth
his teeth ache with memory of taste
his body just a long shadow seeking yours
but you are always too intense
frightening in the way you want him
unashamed and sacrificial
he tells you that no man can live up
to the one who

lives in your head
and you tried to change didn’t you?
closed your mouth more
tried to be softer
prettier
less volatile, less awake
but even when sleeping you could feel
him travelling away from you in his dreams
so what did you want to do love
split his head open?
you can’t make homes out of human beings
someone should have already told you that
and if he wants to leave
then let him leave
you are terrifying
and strange and beautiful
something not everyone knows how to love.

Source: Warsan Shire @ Vimeo


↓