Jo besjogge no de kategory 2020

Eamel's Jaaroverzicht 2020

--| Een Jaar Om Gauw Te Verget0n |--

Troch Posted on 4 reaksjes 244 x besjoen

Het fijne van terugblikken is toch wel het feit dat er geen restricties aan zitten zoals een tijdslimiet.

Ik bedoel; ik zou in theorie volgend jaar kunnen terugblikken op 2020, maar voor hetzelfde geld zou dat vandaag ook kunnen, of zelfs eer-eer-eer-eergister, toen het nog 2020 was. Snap je?

Gezien het gegeven dat deze specifieke terugblik jou echter op 2 4 januari 2021 onder ogen is gekomen, geeft toch wel aan dat 't niet volgend jaar is geworden en eer-eer-eer-eergister dus ook al niet.

Goed. Als dat geen intro is, dan weet ik 't niet meer.

–| Terugblikken |–

Alle gekheid op mijn stokje; dat 2020 een kutjaar was, zijn we 't allemaal wel over eens.

Dat datzelfde voor mij geldt, óôk, maar mijn 2020 was natuurlijk nog nét even iets kutter dan dat van jou. Verschil moet er zijn.

Daarover later meer, het nieuwe jaar is nog jong.

Desondanks viel het me net op dat ik, ondanks een vrijwillige lockdown, kennelijk alhier op eamel.net véél productiever ben geweest dan ik in eerste instantie vermoedde. Sterker nog; in élk van die kutjaren ervoor ben ik nog nimmer zo productief geweest als in 2020! Bizar gewoon. Anyway.

Mijn mem zal van dit stukske wel zeggen, zoals van elk stukje wat ik optiep; 'Ik ha it wol lezen mar ik snap d'r noch hieltyd neat fan' ('Ik heb 't wel gelezen maar ik snap er nog steeds niks van') en dus, without further ado, eamel's jaaroverzicht van 2020.

(Sorry, mem. Ik koe it net litte. 😂)

~| DeepFake Durk |~

♫ I'm bored in the house, ♯ bo-bo-bored in the house ♪♪

Troch Posted on 1 reaksje 210 x besjoen

–| THE CURE |–
Actionpacked short film

Fast & The Furious, MOVE OVER!!1!

Troch Posted on 4 reaksjes 277 x besjoen

Toegegeven, niet alle CGI is even geslaagd en hier en daar wellicht ietwat ongeloofwaardig, maar mèn… wat is dit knap gemaakt!

Niet echt Oscar-materiaal dus, sterker nog.. misschien niet eens jouw genre, wél een flinterdun verhaaltje ("bla, bla, wereldwijd verspreid virushé, waar kennen we dat van?bla, bla, evil mastermind, chantage, mercenary, etc., etc. -gaap-") maar neem in gedachten dat één en ander is geproduceerd door slechts drie man en een paardenkop, voor het schamele bedrag van slechts $15.000!!1!

Of, zoals men zelf zegt:


"This Movie was Budgeted at only 15 thousand dollars, and made by 3 people Crew. it was shot with Black Magic Ursa Mini, Canon 5D MK3 and Gopro Cameras, VFX was created in After effects based on online tutorials, and on an imac desktop. no other compositing software used other than AE and Element 3D plug in. there has been heavy use of Physical Models."


BI-ZAR! Ahmet Atalay kán dingen!

Without further ado: uw eamel presenteert THE CURE (2020) | Short film:

Thank You, Katie Prentiss!

♫ It worked!!1! ♫

Troch Posted on 0 reaksjes 367 x besjoen

Beetje jammer dat deze dame van de kerk is, d'r man is pastoor, maar dat kun je háár niet kwalijk nemen. Feit blijft dat multi-talent én gelegitimeerd Goddelijk Vrolijke Verschijning Katie Prentiss vandaag een beetje kleur gaf geeft aan deze beetje sombere zaterdag waarin corona, alsmaar stijgende besmettingsaantallen, een dagende totale lockdown én de daarover ontstane collectieve verontwaardiging over het algemeen de teneur bepalen. 

Enfin. Om maar in haar hogere sferen te blijven: Thank God for Katie! (en Tik Tok, for that matter)

Resteert de vraag: HOE HEB IK IN GODESNAAM JUSTIN'S JUWEELTJE OVER HET HOOFD KUNNEN GEZIEN??? Inmiddels drie jaar geleden uitgekomen en ik hoor/zie 't nu pas??

Wellicht wordt het eens tijd dat ik wat vaker naar die vermaledijde radio luister. 🤔

KomkommerCam

--| Lief Dagboek, Leaf Deiboek |--

Troch Posted on 0 reaksjes 322 x besjoen

Dertien september 2020. Nog steeds niets te melden. Komkommertijd

Mevrouw werkt, ik zit thuis mijn tijd uit te zitten en zo nu en dan kom ik mijn hol uit om, met gevaar voor eigen leven, boodschappen te doen dan wel mijn moeder te vereren met een bezoek van mijn sprankelende persoonlijkheid.

Zo ook twee weken terug. Het was tenslotte alweer enige tijd geleden en het moment was daar om de vruchten van mijn noeste arbeid -lees het uitproberen van een recent gemonteerde, overgebleven dashcam aan de achterkant van mijn geliefde BettyFord– in de praktijk te brengen tijdens een ritje naar Friesland. En weer terug natuurlijk (klik ↓):

Verder allemaal niet zo heel spannend: het was ouderwets gezellig-met-restricties, broer was thuis maar die had meer oog voor z'n nieuwe pc dan voor z'n oude broertje… Niet erg want lekker rustig. Kortom; business as usual.

Eenmaal weer thuis besloot ik van de dashcamopnamen één geheel te maken want tijd teveel en inspiratie te weinig, ét voila; zie onder.

Resumé: nog steeds geen kont te beleven in het insignificante bestaan dat eamel heet en dus gaan we gewoon verder waar we gebleven waren v.w.b. het marginaliseren ervan: sociale media-accounts worden leeggetrokken, opgeschoond dan wel opgeheven omdat we eind dit jaar een al dan niet vrijwillige frisse start kunnen maken (lang verhaal; vertel ik je wellicht nog wel eens).

Nog even dit: mocht je hier gekomen dankzij een kattebelletje in je mail of d.m.v. een RSS melding, raad ik je ten zeerste aan de huishoudelijke mededeling onder het filmpje te lezen. Geloof me, 't is voor je eigen bestwil… 😄

 

Trettsjin septimber 2020. Noch hieltyd neat te melden. Komkommertiid.

It frommeske wurket, ik sit thús myn tiid út te sitten en sa no en dan kom ik út myn hol om, mei gefaar foar eigen libben, boadskippen te dwaan dan wol myn mem te ferearjen mei in besyk fan myn sprankeljende persoanlikhyt.

Sa ek twa wiken werom. It wie ta beslút alwer iennige tiid lyn en it momint wie dêr om de fruchten fan myn warbere wurk -lês it besykjen fan in koartlyn fêstmakke, oerbleaune dashcam oan de efterkant fan myn leafste BettyFord– yn de praktyk te bringen wilens in ritsje nei Fryslân. En wer werom natuerlik (klik ↓):

Fierder allegearre net sa hiel spannend mar it wie âlderwetsk gesellich-mei-restriksjes, broer wie thús mar dy hie mear each foar syn nije pc dan foar syn âlde broerke… En da's oké want lekker rêstich. Koartsein; business as usual.

Ienris wer thús besleat ik fan de dashcamopnamen in hiel te meitsjen want tiid tefolle en ynspiraasje te min, ét voila; sjoch ûnder.

Koartsein: noch hieltyd gjin kont te belibjen yn it insignifikante bestean dat eamel hyt en dus gean wy gewoan fierder wêr wy bleaun wiene f.w.b. it minimalisearjen derfan: sosjale media-accounts wurde leeglutzen, opskjinne dan wol opdoekt om 't wy ein dit jier in al dan net frijwillige frisse start meitsje kinne (lang ferhaal; fertel ik dij fèst noch wol ris).

Noch efkes dit: bist do hjir kaam troch in kattebeltsje yn dyn mail of troch in berjocht yn dyn RSS reader, is it lang net ferkeard dat jo de húshâldlike meidieling ûnder it filmke lêze. Leau mij,'t is ta dyn bêstens. 😄


Dirkjan! uit de vloei

Trutjurk & GruttePier doen aan quarantaine

--| CoD Mobile sleept ons er wel doorheen |--

Troch Posted on 0 reaksjes 256 x besjoen

Zeg eamel, wat ben je stil. Schort er iets aan?

Ik hoor 't je zeggen. En om je gerust te stellen; nee hoor, niks aan het handje. Althans; naast de reguliere fysieke dan wel mentale breakdowns die mijn aandoening tegenwoordig én steeds vaker met zich meebrengt (lang verhaal, doen we later), gaat 't verder prima.

Sinds die Croma zijn intrede deed, begin dit jaar, is er echter wel iets veranderd in Huize Eamel, met name als we het hebben over onze vrijetijdsbesteding.

Bloggen wordt minder belangrijk -ik kom toch nergens-, de social media's liggen al enige tijd op hunnie gat alhier -het was u ongetwijfeld niet ontgaan- en klussen is nog steeds geen succes.

Derhalve hebben mijn mevrouw en ik een fijn alternatief gevonden voor het ontberende libido van beiden en we noemen het Call of Duty Mobile.

Een geinig spelletje voor zowel Apple als Android en het houdt ons inmiddels al máááánden dwangmatig bezig.

Hoewel de schrijver dezes in andere spellen altijd het onderspit moet delven van diehard game-foetussen, blijkt uw eamel in COD ineens een onmiskenbaar talent. #alzegikhetzelf #ahum

Anyway; mocht u me weer kwijt zijn..

Waarschijnlijk loop ik weer mijn mevrouw aan bonken te schieten in NukeTown of Rust. Zoek gerust om Trutjurk (da's mevrouw) en/of –(GruttePier)-– (ç'est moi, voorheen AbsoluteN008) in COD Mobile en voeg ons toe.

Lachen man. 

Nou, dat was 't.

Signing off! ✊😎

Inzake Heerenveen

Kakhiel's Kijk op Kleurloos Grijs

Troch Posted on 0 reaksjes 342 x besjoen

Wat hebben o.a. Abe Lenstra (voetbalinternational), Wim Duisenberg (econoom, politicus en bankier),  Heinze Bakker (sportverslaggever), Gretta Duisenberg (politiek activiste, huisvrouw & echtgenote van voornoemd Wim Duisenberg),  Jacques Tichelaar (politicus), Falko Zandstra (schaatser, zelfstandig ondernemer), Sven Kramer (schaatser), Antoinette de Jong (schaatster), Fedde Schurer (dichter, journalist, politicus, vredesactivist) en ik zei de gek (professioneel nietsnut), behalve dat ik hen allemaal van één en dezelfde Wikipagina heb gejat, met elkaar gemeen?

We hebben en collectif onze oorsprong, onze successen dan wel falen dan wel ons aards verscheiden in, rond en/of vanuit het Friese Heerenveen beleefd.

Moppentapper Kakhiel mag er dan niet vandaan komen, hij is er wél geweest.

Waar ik zelf, vanuit het perspectief van een vermeend Fries-om-utens, mijn geboorteplaats nogal eens zwaar wil romantiseren, weet hij op z'n onovertroffen edoch pijnlijke wijze 'ons' Heerenve(e)ners te duiden op het feit dat deze 'vlek' tegenwoordig blind in te ruilen is voor/met elke andere 'stad' met/van 50.000 inwoners. 

Met name het winkelcentrum straalt tegenwoordig een ongekende triestheid uit –zeker in vergelijk tot 'vroeger'-, hoewel ik moet constateren dat men wél z'n best lijkt te doen het aantal ambachtelijke eenmanszaken voorrang te geven op die landelijke, nóg kleurlozere eenheidsworst winkelketens, shoarmazaken en dubieuze telefoonwinkels.

Dat laatste kan ik echter niet staven daar ik nogal dwangmatig pleeg één en ander te romantiseren. 🤔Kennelijk heb je dáár dan weer een buitenstaander voor nodig. Een Kakhiel bijvoorbeeld.

(Note2self: Dat Feanetië maar gauw van de grond mag komen. #schietgebedjedoet Amen.)

 


Weerzien | Wer byinoar

Een illegale ontmoeting met ons moeder | In yllegale moeting mei ûs mem

Troch Posted on 4 reaksjes 798 x besjoen

Zag ik mijn 'mem' (moeder, RED.) -fysiek- voorheen nog 'regelmatig' eens in de twee maanden, sinds de corona z'n intrede heeft gedaan is het werkelijk huilen met de kraan open.

Ja, natuurlijk kunnen we bellen, zelfs met video, maar da's toch niet hetzelfde. Waar ûs memmeminske steevast de camera op d'r kin heeft gericht, vraagt zij zich juist bij voortduring af of ik niet met andere dingen bezig ben; 'Zal ik anders later bellen? Je bent zo druk!' (Nee mem, dat heet multitasking').

Kortom; geen onverdeeld succes.

Hoewel men van 'het tehuis' zich strikt aan de regels houdt zoals deze door het kabinet waren voorgesteld, viel het allemaal niet mee voor ûs mem. Haar dagelijkse wandeling rond het gebouw? Uitgesloten. Familie over de vloer? Mag niet. Bezoek ontvangen? Alleen in een glazen vissenkom, inclusief microfoon. 

"Het is hier soms net een gevangenis!"

Hoewel mem van nature een optimist is, waren er momenten 'dat het voor haar allemaal niet meer hoefde'. Nee, ze had geen plannen, maar toch…

Groot was dan ook de vreugde toen het 'gemeenschapscentrum', zoals men zichzelf tegenwoordig noemt -bejaardenhuis is niet meer van deze tijd-, de teugels eindelijk liet vieren v.w.b. het strikte corona-beleid van de laatste twee- en een halve maand.

Officieel zijn we er nog niet, moeders mag wel in d'r eentje naar buiten, maar winkel- en restaurantbezoek dan wel het ontmoeten van derden, da's allemaal (nog) niet geoorloofd.

Gelukkig heb ik mijn connecties binnen voornoemd huis van seniorenbewaring, en één daarvan deed me de suggestie om ons mem stiekem te ontmoeten op een plek buiten het pand. 'Maar dat heb je niet van mij.'

Afgelopen zaterdag was het zover: vier maanden en één- en twintig dagen na ons laatste, fysieke contact konden we elkaar weer even in de ogen kijken, ûs mem en ik. Omhelzen was er nog even niet bij maar dat mag over veertien dagen wellicht weer. Stap voor stap.

En zo reden we -moeders op de achterbank- naar het Grouster Theehuis, gelegen aan het Pikmeer, waar we na de nodige voorzorgsmaatregelen eindelijk weer eens ouderwets de moeder-zoon relatie konden uitdiepen onder het genot van een Cappuccino, een Frysk Dûmpke en een homp beslagroomde appeltaart. En zo was het goed.

Dit doen we gauw weer, ûs memmeminske! 😁

Seach ik myn 'ûs mem' -fysyk- eartiids noch ris 'regelmjittich' yn de twa moannen, sûnt de korona syn yntree dien hat is it werklik gûle mei de kraan iepen.

Ja, fansels kinne wij belje, ek mei fideo, mar da's dochs net itselde. Wêr ûs memmeminske steefést de kamera op har kin rjochte hie, frege sy har trochgeans ôf of ik net mei oare dingen dwaande wie: 'Sil ik oars letter belje? Do bist sa drok!' ('Né mem, dat hjit multitasking').

Koartsein; neat gjin sukses.

Hoewol hja fan 'it tehûs' har sekuer oan de rigels hâldt lykas dizze troch it kabinet foarsteld wiene, foel it allegearre net mei foar ûs mem.

Har daaglikse kuier om it gebou? Ûtsletten. Famylje oer de flier? Mei net. Besite ûntfange? Allinne yn in glêzen fiskekom, ynklusyf mikrofoan. 

"It is hjir soms lykas in finzenis!"

Wylst mem fan natuere in optimist is, wiene der mominten 'dat it foar har allegearre net mear hoecht'. Nee, hja hie gjin plannen, mar dochs…

Grut wie dan ek de wille doe't it 'mienskipssintrum', lykas hja harsels tsjintwurdich nimt -aldereintehûs is net mear fan dizze tiid-, de jaachline einlings sjitte liet f.w.b. it strikte korona-belied fan de lêste twa- en in heale moanne.

Offisjeel binne wy der noch net, mem mei wol allinnich nei bûten, mar winkel- en restaurantbesyk, dan wol it moetsjen fan tredden… da's allegearre (noch) net tastien.

Gelokkich ha ik myn konneksjes binnen niisneamd hûs fan seniorenbewaring, en ien dêrfan die my de suggestje om ûs mem stikem te moetsjen op in plak bûten it gebou.
'Mar dat hasto net fan mij.'

Ôfrûne sneon wie it safier: fjouwer moanne en ien- en tweintich dagen nei ús lêste, fysyke kontakt koene wy elkoar wer efkes yn de eagen sjen, ûs mem en ik.

Omearmkjen wie der noch efkes net by mar dat mei oer fjirtjin dagen faaks wer. Stap foar stap.

En sa rieden wy -ûs mem op de efterbank- nei it Grouster Teehûs, lizzend oan it Pikmar, wêr't wy nei de nedige foarsoarchs-maatregels einlings wer ris âlderwetsk de memme-soan relaasje utdjipje koene ûnder it geniet fan in Cappuccino, in Frysk Dûmpke en in himpe beslachrjemme appeltaart.
En sa wie it goed.

Dit dogge wy gau wer, ûs memmeminske! 😁

↓
>