Jo besjogge no de kategory Bisten & blomkes

Hennepplantage

Drugs is drugs.


In een achtertuin te Achtertûn is zondagmorgen een enorme hennepkwekerij ontmanteld.

VAN ONZE REDACTIE – Vijf- en dertig agenten vielen om 4.15 uur het groen binnen, omdat men het vermoeden had dat er op grote schaal wiet werd geteeld. Een 55-jarige Achtertûner vluchtte via de schuttingdeur de tuin uit, maar kon alsnog in het naastgelegen sloppie worden aangehouden.

In de gehele tuin stond apparatuur voor het kweken van hennep waaronder een schepje, een emmertje hydrokorrels en zakje potgrond van de Aldi. In de schuur werden verschillende vuilniszakken met regulier tuinafval aangetroffen wat als kwestieus werd aangemerkt. Alle spullen zijn in beslag genomen.

De verdachte is ingesloten voor verhoor. Een woordvoerster wilde niet zeggen waarom de inval 's nachts was.

Wél gaf zij aan dat men wellicht de definities van de gebezigde termen 'enorm' en 'op grote schaal' diende bij te stellen daar het slechts twee minieme plantjes betrof.  

'Maar ja; drugs is drugs' aldus de woordvoerster.

De desbetreffende plantjes, voor het oog nauwelijks zichtbaar maar dan toch desalniettemin vooralsnog.

♥ Egelseks ♥

(Coitus interruptus onder de conifeer)


(Met Sir David Attenborough-achtige stem:)

 

"Mochten we de vorige keer al -blij verrast- getuige zijn van het nogal brute liefdesleven van de duif, ditmaal waren we in de gelukkige omstandigheid, opgemerkt dankzij het lamenterende geluid wat met name het mannelijke egeltje produceert, aanwezig te zijn bij de passionele paringsdans van een koppeltje stekelhuidigen!"

"I know of no pleasure deeper than that which comes from contemplating the natural world and trying to understand it." ― Sir David Attenborough

 

 

Terwijl ik me gister voor de vierde opeenvolgende dag zit te verlekkeren aan mejuffrouw Loes bij De Slimste Mens, worden we ineens opgeschrikt door een luid gegrom uit de tuin. Daar Maarten van Rossum op dat moment op de televisie was moest het wel iets anders zijn en won de pauzeknop het van onze favoriete Volkskrantcolumniste.

Nader onderzoek wees uit dat een egelkoppeltje onze conifeer had uitgezocht om als liefdesnestje te fungeren en besloten aldaar met veel bombarie te gaan procreëren. #igelsex

En ja, zoiets leg je natuurlijk vast voor het nageslacht, ook al hebben we dat niet, want parende stekelhuidigen, die zie/hoor je ook niet elke dag nacht. 

Anyway. Al met al verbaast het me niks dat sommige mensen de politie bellen… 👮🚔🚨


[ADVERTINSJE]



Milly (1)

(Finalmente em casa! | Eindelijk thuis!)

 

Laat u niet misleiden door de vrolijke kleurtjes waarin dit blogje zich tegenwoordig manifesteert; wij, mevrouw en ik, hebben bijzonder zwar(t)e maanden achter de rug.

Niet alleen heb ik een levensbepalende beslissing moeten nemen inzake het verdere verloop van mijn aandoening, ook daarover wellicht later meer, maar erger is dat we –tóch nog onverwacht en véél te vroeg– afscheid hebben moeten nemen van één van onze 'kinderen'; ons lieve, grappige meisje Iggy.

(Lang verhaal, leg ik nog wel eens uit, als ik weer in staat ben foto's en filmpjes van haar te bekijken zonder in janken uit te barsten.)

Hoe dan ook, waar wij, mensjes, kunnen relativeren dan wel rationaliseren, heeft ons 'andere kind', Raspin, daar meer moeite mee.

 

Na negen jaren samen te zijn opgetrokken blijkt het dus ook mogelijk dat honden in een depressie geraken, wat zich vervolgens o.a. uit in lusteloosheid, niet meer willen wandelen / eten / spelen, chronisch platte oren, en wat dies meer zij. 

Hoewel voor ons nog aan de vroege kant, we zitten nog midden in de rouwverwerking, kwamen we gezamenlijk tot de conclusie; dit kan zo niet verder. En dus werd het tijd voor een 'nieuw' vriendinnetje voor Raspin, een 'nieuw kind' voor ons. Nadat mevrouw een zoektocht over de internets was opgestart en honderden buitenlandse zwerfhondjes haar betraande ogen liet passeren, was daar ineens 'Melly'.

Waarom dit hondje het is geworden weet ik niet -ze is niet Moeders Mooiste  😅 en wil dwangmatig vriendjes worden met alles en iedereen in dit huis, inclusief de katten, door het ten toon spreiden van een absolute nederigheid, gaat voortdurend liggen en kwispelt zij zich derhalve het ongans-, maar wij waren eruit; dÍt is ons volgende hondenkind. Ze is namelijk heel, héél erg lief.

Melly, inmiddels omgedoopt tot Milly-want-leuker, vindt haar oorsprong, zoals zovele zwerfhondjes met haar, in de straten van Portugal, en arriveerde op haar zoveelste eindbestemming in -notabene- het Heerenveense Friesland, de schoot van mijn herkomst

Lang verhaal kort: nadat we sinds lange tijd weer eens het genoegen mochten proeven ûs mem en broer in de spreekwoordelijke armen te nemen, werd het tijd om Milly thuis te introduceren. Hoewel wat onwennig in het begin, zoals dat gaat, blijkt zij een blijvertje en kijken zelfs de Sybses nergens meer van op. 

Kortom: Milly, 'kind'… Finalmente em casa!  😍

Samenlevingscontrast

(aka Arme Iggy)

Het leek die morgen allemaal nog zo eenvoudig. Vanwege een juridisch vraagstuk werd ons opgedragen gevraagd om, als nieuwbakken oud-samenwonenden, een samenlevingscontract op te stellen, opdat een en ander geregeld zou zijn in geval van eventuele toekomstige calamiteiten.

Hup, HEMA-linkje aangeklikkerd wegens goedkoop, contractje ingevuld en nog geen week later een berichtje in de virtuele bus, of wij ten kantore wilden verschijnen bij een notaris naar keuze, ter 'vaststelling' en dergelijke.

We mochten kiezen uit Capelle a/d IJssel of Breda en natuurlijk werd het the latter, want Capelle, daar wil je dood nog niet gevonden worden en Breda is lievvvv.

Toen de dag daar was, ik weet het nog goed want het was gister, waren we in de veronderstelling dat een en ander binnen anderhalf uur in kannen en kruiken zou zijn, maar zoals een ongeschreven Wet van Bartholomeus voorschrijft, gaat niets binnen dit gezin ooit zoals het gepland is.

Enfin. Mevrouw stond erop haar Beemert (BMW, RED.) te gebruiken daar mijn fysieke toestand lange afstanden achter het stuur nauwelijks meer toelaat, en daarnaast heeft zij de broek aan.

Hoewel alle alarmbellen al bij het starten alhier op rood hadden moeten slaan, het ding wilde in eerste niet starten, alsnog onderweg naar Brabant.

Maar goed; niks aan het handje, lekker weer en een goed humeur.

Dat goede humeur werd al gauw op de proef gesteld toen bleek dat voornoemd statusblik, na het notarisbezoek, geen ènkele intentie had om nog in beweging te komen. Sterker nog; het pruttelde nog wat na en toen was het basta. Midden in een Bredase woonwijk. So far for Deutsche Gründlichkeit.

Het duurde gelukkig niet heel lang voordat een ANWB-jongeman met zunne gele busje de wijk in kwam rijden en al gauw tot de conclusie kwam dat de brandstofpomp naar de Filistijnen was. Scheisse. Er zat niets anders op dan een bergingsauto te laten komen en het geheel naar de garage te laten transporteren.

We waren al gewaarschuwd door ANWB-meneer één dat ANWB-meneer twee slechts één iemand mee mocht nemen -want corona– en dus kwam het erop neer dat ik óf met de taxi óf lopend naar huis moest. De taxi kostte €65 (!) en lopend mijn leven, maar gelukkig was daar ineens Reddende Engel Mo, goede vriendin én vermeend lekker ding sympathiek, om ons op te halen. Hoera!

Goed. Wat hebben wij hiervan geleerd? 

  • Altijd met je eigen auto op pad gaan. Dan maar vijf jaar korter leven en een chagrijnig wijf;
  • Samenlevingscontracten zijn een teken aan de wand;
  • Nieuwsgierige poesjes mogen niet mee naar huis. Oók niet stiekem;
  • Voor sympathieke notarissen moet je dus in Brabant zijn. Maar dat terzijde.

Wij máken wat mee.

Nagekomen sneeuwbericht
(maar niet heus)

Iemand daarboven heeft een hekel aan moi ;-(

Het is me gewoonweg niet gegund; een organisch-vloeiend time-lapse filmpke te maken van een dik pak vallende sneeuw, waar de romantiek op subtiele wijze vanaf spat. Zo ook afgelopen weekend.

Als je een beetje bekend bent met dit weblog, weet je dat ik 't al diverse malen geprobeerd heb, zo'n besneeuwde time-lapse. Bijvoorbeeld hier, op mijn vorige adres, hier ietwat prematuur, maar ook hier -ergens vorig jaar-, in dit godvergeten pleurisdorp. 😇

Hoewel 'ons', zoals altijd, keer op keer beloofd wordt dat het een ongans gaat sneeuwen, loopt 't elke keer weer op een gigantische teleurstelling uit. Zestien vlokken en een beetje regen, en dat alles bij 1 graad boven nul. Áltijd wéér.

Nah ja. Al wat mij rest is alsnog voornoemd -marginale- time-lapse-je te plaatsen, uiteraard weer voorzien van Vivaldi's magistrale Winter-opus (want what else?), en me te troosten met het idee dat ik niet de énige ben die diep teleurgesteld is in die vermaledijde weervoorspellers  

[ADVERTINSJE]

Punt van discussie

Mevrouw is wat vergeetachtig.

Over honden gesproken; we hebben hier een dispuut.

Kom ik onderstaand filmpje tegen in de krochten van Betty's schoot, denk ik van; 'Hé, wat leuk… mijn mevrouw met Iggy!' en besluit er een lieflijk muziekje onder te monteren.

Komt dat kreng binnen, ziet m'n filmpje, en zegt ijskoud; 'Dat ben ik niet!', daar waar ik tranen van ontroering had verwacht. 😭

Ze vervolgt; 'Ik heb geen tattoo (geen tattoo te zien, wél een BH-bandje), mijn haar is niet kort (is niet kort, komt gewoon niet allemaal in beeld), ik heb dáár geen moedervlek (volgens mij wel) en -last but not least- da's Iggy niet! (da's Iggy wél)!'

Kortom; mijn mevrouw is alle realiteitszin kwijt. Dan ben je wel heel erg dom, hoor.

Stom. Ik weet toch wel wat ik gefilmd heb? En bovendien; wie zou het anders moeten zijn? Tss… 😂

Een Hond Gaat Op Reis

Naar Heerenveen. Waar anders? ;-)

 

Een hond gaat op reis

Een hond verdwaalde op een keer
en hij verdwaalde steeds maar meer.

Op alle straten scheen de zon.
De hond kwam aan op een station.

Dat lange ding, wat zou dat zijn?
Hij wist het niet. Het was een trein.

Hij zocht een plaatsje eerste klas,
omdat het daar zo rustig was.

Die avond had het Jeugdjournaal
een vreemd verhaal:

een hond ging helemaal alleen
en eerste klas naar Heerenveen.

Nu heeft zijn baas hem afgehaald
en ook de lange reis betaald

en zit de hond op zijn gemak
weer bij zijn eigen etensbak

en hij vertelt aan ieder beest:
'Ik ben in Heerenveen geweest!'

Willem Wilmink

 

William Daigneault

↓
>