Jo besjogge no de kategory Frysk

Weerzien | Wer byinoar

Een illegale ontmoeting met ons moeder | In yllegale moeting mei ûs mem

Troch Posted on 4 reaksjes 563 x besjoen

Zag ik mijn ‘mem’ (moeder, RED.) -fysiek- voorheen nog ‘regelmatig’ eens in de twee maanden, sinds de corona z’n intrede heeft gedaan is het werkelijk huilen met de kraan open.

Ja, natuurlijk kunnen we bellen, zelfs met video, maar da’s toch niet hetzelfde. Waar ûs memmeminske steevast de camera op d’r kin heeft gericht, vraagt zij zich juist bij voortduring af of ik niet met andere dingen bezig ben; ‘Zal ik anders later bellen? Je bent zo druk!’ (Nee mem, dat heet multitasking’).

Kortom; geen onverdeeld succes.

Hoewel men van ‘het tehuis’ zich strikt aan de regels houdt zoals deze door het kabinet waren voorgesteld, viel het allemaal niet mee voor ûs mem. Haar dagelijkse wandeling rond het gebouw? Uitgesloten. Familie over de vloer? Mag niet. Bezoek ontvangen? Alleen in een glazen vissenkom, inclusief microfoon. 

“Het is hier soms net een gevangenis!”

Hoewel mem van nature een optimist is, waren er momenten dat het voor haar allemaal niet meer hoefde. Nee, ze had geen plannen, maar toch…

Groot was dan ook de vreugde toen het ‘gemeenschapscentrum’, zoals men zichzelf tegenwoordig noemt -bejaardenhuis is niet meer van deze tijd-, de teugels eindelijk liet vieren v.w.b. het strikte corona-beleid van de laatste twee- en een halve maand.

Officieel zijn we er nog niet, moeders mag wel in d’r eentje naar buiten, maar winkel- en restaurantbezoek dan wel het ontmoeten van derden, da’s allemaal (nog) niet geoorloofd.

Gelukkig heb ik mijn connecties binnen voornoemd huis van seniorenbewaring, en één daarvan deed me de suggestie om ons mem stiekem te ontmoeten op een plek buiten het pand. ‘Maar dat heb je niet van mij.’

Afgelopen zaterdag was het zover: vier maanden en één- en twintig dagen na ons laatste, fysieke contact konden we elkaar weer even in de ogen kijken, ûs mem en ik. Omhelzen was er nog even niet bij maar dat mag over veertien dagen wellicht weer. Stap voor stap.

En zo reden we -moeders op de achterbank- naar het Grouster Theehuis, gelegen aan het Pikmeer, waar we na de nodige voorzorgsmaatregelen eindelijk weer eens ouderwets de moeder-zoon relatie konden uitdiepen onder het genot van een Cappuccino, een Frysk Dûmpke en een homp beslagroomde appeltaart. En zo was het goed.

Dit doen we gauw weer, ûs memmeminske! 😁

Seach ik myn ‘ûs mem’ -fysyk- eartiids noch ris ‘regelmjittich’ yn de twa moannen, sûnt de korona syn yntree dien hat is it werklik gûle mei de kraan iepen.

Ja, fansels kinne wij belje, ek mei fideo, mar da’s dochs net itselde. Wêr ûs memmeminske steefést de kamera op har kin rjochte hie, frege sy har trochgeans ôf of ik net mei oare dingen dwaande wie: ‘Sil ik oars letter belje? Do bist sa drok!’ (‘Né mem, dat hjit multitasking’).

Koartsein; neat gjin sukses.

Hoewol hja fan ‘it tehûs’ har sekuer oan de rigels hâldt lykas dizze troch it kabinet foarsteld wiene, foel it allegearre net mei foar ûs mem.

Har daaglikse kuier om it gebou? Ûtsletten. Famylje oer de flier? Mei net. Besite ûntfange? Allinne yn in glêzen fiskekom, ynklusyf mikrofoan. 

“It is hjir soms lykas in finzenis!”

Wylst mem fan natuere in optimist is, wiene der mominten dat it foar har allegearre net mear hoecht. Nee, hja hie gjin plannen, mar dochs…

Grut wie dan ek de wille doe’t it ‘mienskipssintrum’, lykas hja harsels tsjintwurdich nimt -aldereintehûs is net mear fan dizze tiid-, de jaachline einlings sjitte liet f.w.b. it strikte korona-belied fan de lêste twa- en in heale moanne.

Offisjeel binne wy der noch net, mem mei wol allinnich nei bûten, mar winkel- en restaurantbesyk, dan wol it moetsjen fan tredden… da’s allegearre (noch) net tastien.

Gelokkich ha ik myn konneksjes binnen niisneamd hûs fan seniorenbewaring, en ien dêrfan die my de suggestje om ûs mem stikem te moetsjen op in plak bûten it gebou.
‘Mar dat hasto net fan mij.’

Ôfrûne sneon wie it safier: fjouwer moanne en ien- en tweintich dagen nei ús lêste, fysyke kontakt koene wy elkoar wer efkes yn de eagen sjen, ûs mem en ik.

Omearmkjen wie der noch efkes net by mar dat mei oer fjirtjin dagen faaks wer. Stap foar stap.

En sa rieden wy -ûs mem op de efterbank- nei it Grouster Teehûs, lizzend oan it Pikmar, wêr’t wy nei de nedige foarsoarchs-maatregels einlings wer ris âlderwetsk de memme-soan relaasje utdjipje koene ûnder it geniet fan in Cappuccino, in Frysk Dûmpke en in himpe beslachrjemme appeltaart.
En sa wie it goed.

Dit dogge wy gau wer, ûs memmeminske! 😁

Nijsgjirrich nei 15 heech

Sjoerd de Vries: "Dat is myn gerdyn"

Troch Posted on 5 reaksjes 165 x besjoen

sjoerd-huuske800

Al sinds Broer er tegenover kwam te wonen, inmiddels meer dan twintig jaar geleden, intrigeert het me mateloos; het keukenkastdeurtje van de overbuurman dat altijd open staat.

Sterker nog; irritatie is misschien meer op z’n plek. ‘Doe dat kastje nou eens dicht!’ wil ik roepen naar de bewoner als ik weer eens op Broer‘s balkon sta te contempleren. Maar er is geen bewoner. Het huis staat altijd leeg.
Zo lijkt het.

Enfin.

Ik wist al vrij snel dat ‘t huis niet gebruikt werd zoals oorspronkelijk de bedoeling was; het is nl. Sjoerd de Vries’ atelier.

Voor wie ‘m niet kent; Sjoerd is van 1941 en daarnaast een bijzonder getalenteerde schilder, beeldend kunstenaar en graficus en geboren en getogen in Oudehaske, een dorpje dicht tegen Heerenveen. +

Dat alles wist ik niet. Wat ik wél wist was dat Sjoerd een merkwaardig mannetje leek, elke oudere Heerenvener weet waar ik ‘t over heb als je ‘m weer eens op z’n vouwfietsje over straat ziet karren, in z’n lange jas en op z’n hoofd die onmiskenbare, zwart vilten hoed.

Het kan zijn dat ik iets bevooroordeeld was; mijn oudste broer Tsjeard, Rust In Vrede, had nog wel eens een aanvaring met Sjoerd, als men elkaar tegenkwam in de stationsrestauratie, al dan niet in een benevelde toestand.

Hoe het ook zij; ik dacht er het mijne van, van Sjoerd en dat eigenaardige, ietwat scheve keukenkastdeurtje, wat altijd open staat.

Al sûnt Broer der tsjin oer kaam te wenjen, ûnderwilens mear as tweintich jier lyn, yntrigearet it my geweldich; it keukenkastdoarke fan de oerbuorman dat altyd iepen stiet.

Sterker noch; argewaasje is miskien mear op syn plak. ‘Doch dat kastje no ris ticht!’ wol ik nei de bewenner roppe as ik wer ris op Broer’s balkon stean te kontemplearjen. Mar der is gjin bewenner. It hûs stiet altyd leech. Sa liket it.

No ja.

Ik hie al ridlik gau troch dat ‘t hûs net brûkt waard, sa ‘t eartiids de bedoeling wie; it is nl. Sjoerd de Vries’ atelier.

Foar wa m net kin; Sjoerd is fan 1941 en dêrneist in bysûnder talintearre byldzjend keunstner, skilder, grafikus en hikke en tein yn Aldehaske, in doarpke tichte by It Hearrenfean+

Dat alles wist ik net. Wat ik wol wist wie dat Sjoerd in nuver mantsje like, alle âldere Feansters wit wêr t ik oer ha, ast ‘m wer ris op syn optearfytske oer strjitte karjen sjoschst, yn syn lange swarte jas en op ‘ e holle dy ‘ t ûnmiskenbere swart filten houd.

It kin wêze dat ik wat befoaroardield wie; myn âldste broer Tsjeard, Rêst Yn Frede, hie noch wol ris in oanfarring mei Sjoerd, as men inoar tsjinkaam yn de stationsrestauraasje, al dan net yn in beskonken tastân.

Hoe ‘ t ek wêze mei; ik fûn der wat fan, fan Sjoerd en dat nuvere, wat skeane keukenkastdoarke, wat altyd iepen stiet.

Dirkjan! uit de vloei

Tsjeard: Selfkes yn Fryslân

Yn'e rou: op stap mei ûs Deit & Mem

Troch Posted on 8 reaksjes 124 x besjoen

50px-Frisian_flag.svg

Hjoed, yn oardel moanne, bin ik krekt sa âld as myn âldste broer. 

En hjoed in wike lyn wie syn offisjele jierdei, op 30 april. Lykas as ús eardere keningin.

Om’t hy net mear ûnder ús is, betinke wy -de famylje- him altyd efkes op dy’t dei.

It falt my hieltyd swierder, dy 250 kilometer hinne en ek wer werom.

Mar as ik der dan ienris bin is it wer as fanâlds; de geselligens, de sûnder-betingsten-leafde en it bedjerren, sa as allinne âlders dat kinne. 

Us heit Deit- (86) wol net mear mei. Hy lûkt dat net mear; net fysiek en al hielendal net mentaal. 

Ik betink wol op myn eigen manier.

Mem dêrfoaroer stiet derop dat wy Tsjeard‘s plakje yn it Boarnster kolumbarium besykje, al is it mar foar efkes.

nederlandse_vlagVandaag over een anderhalve maand ben ik even oud als mijn oudste broer. En vandaag een week geleden was zijn officiële verjaardag, op 30 april. Nét als onze voormalige koningin.

Omdat hij niet meer onder ons is, gedenken we -zijn familie- hem altijd even op die dag.

Het valt me steeds zwaarder, die 250 kilometer heen en idem terug. Maar als ik er dan eenmaal ben is het weer als vanouds; de gezelligheid, de onvoorwaardelijke liefde en de verwennerij, zoals alleen ouders dat kunnen.

Onze vaderDeit- (86) wil niet meer mee. Hij trekt dat niet meer; niet fysiek en zeker niet mentaal. “Ik herdenk wel op mijn eigen manier.

Mem daarentegen staat erop dat we Tsjeard‘s plekje in het Boarnster columbarium met een bezoekje vereren, al is het maar voor even.


Didi on tour

yn it Hearrenfean (Fryslân)

Troch Posted on 3 reaksjes 108 x besjoen

nederlands_iconBen je nét gezellig met ûs mem onderweg om haar wekelijkse boodschappen te doen, loop je zomaar tegen het linkse lijf van Diederik -Hey, Wouter Bos!- Samson aan.

Fluks de camera bij de horens gevat en de beste man vereeuwigd voor het al dan niet rood-georiënteerde nageslacht. Ik had ‘m nog even willen vragen naar dat vliegtuig maar een algehele politieke desinteresse mijnerzijds en Omrop Fryslan waren me voor (“Bla, bla, nog geen besluit, bla, bla, achterban, bla, bla, Marxisme, bla, bla, vodka.“)

Enfin.

Gelukkig hebben we de foto’s nog, Kameraden.

fries_iconBinne jo krekt underweis mei ûs mem om har wyklikse boadskippen te dwaan, rinne jo samar tsjin it linkse liif fan Diederik – Hey, Wouter Bos!- Samson oan.

Gau de kamera bij de hoarnen krigen en de beste man ferivige foar it al dan net read-oriëntearde neigeslacht. Ik hie ‘m eins freegje wold nei dy fleanmasine mar een al folsleine politike desynteresse fan myn kant en Omrop Fryslan wienen mij foar (“Bla, bla, noch gjin beslút, bla, bla, achterbân, bla, bla, Marxisme, bla, bla, vodka.“)

No sa. Gelokkich hawwe wij de foto’s noch, Kameraden.


 [clickpic4big]


Fryske anneksaasje

Troch Posted on 9 reaksjes 92 x besjoen

Gepubliceerd: 26 jul 2013 | Laatste update: 27 jul 2013 15:29 | 

Uitverkoop Friese cultuur kwestie van tijd

Volgens een uitgelekt rapport worden er momenteel gunningen uitgeschreven inzake de uitverkoop van ALLE Friese tradities zoals de Elf Stedentocht in al haar verschijningsvormen, het skûtsjesilen, de Friese kaatstraditie als ook het klootschieten.

SC Heerenveen, en daarmee de enige Friese voetbaltraditie, gaat niet mee in de gunning daar deze -zo blijkt uit het rapport- inmiddels in zijn geheel als vertrekpremie is meegegeven aan de onlangs opgestapte voorzitter van voornoemde voetbalclub, de heer R. Veenstra. Cambuur en de Harkemase Boys worden opgeheven wegens gebrek aan belangstelling.

Over Sonnema Beerenburg, Fryske Dumpkes, de Harlinger Visserijdagen en de gehele Friese koeienpopulatie zal in 2018 worden beslist echter is nu al duidelijk dat deze hoogstwaarschijnlijk für einen Apfel und ein Ei (‘Pauschalangebot‘) wederom door de Duitsers zullen worden geannexeerd overgenomen.

Coördinator

Voor de coördinatie van deze grootscheepse cultuurverkaveling is de heer Doekle Terpstra gevraagd, gewezen Fries, die, mede door zijn enorme ervaring in het verkwanselen van Fries cultuurgoed, bij uitstek geschikt lijkt zich van deze taak te kunnen kwijten. Als tweede man wordt mevrouw Annemarie Jorritsma aangesteld die met name vanwege haar fenomenale mediaoptredens nu al de Grutte Pier om Utens wordt genoemd. 

Hoewel Terpstra, sinds het grensincident met de hooivork geheel testikelloos, niet meer welkom is in Friesland weet hij wel te vertellen dat het allemaal ten goede komt van Friesland en zijn burgers maar dat de Fries, ‘net als een verwend kind dat de waarheid niet onder ogen wil zien‘ in ontkenning leeft. “It is sa en net oars. Ha, ha.” aldus Terpstra.

Uitverkoop

Op de vraag waarom de staat Friesland in de ramsj doet, zegt hij; “Friesland bestaat niet meer. Ja, op Google Maps. Maar verder is het gewoon een langvervlogen nationalistisch idee waar de Fries krampachtig aan vast probeert te houden. Nee, Friesland is gewoon een onderdeel van Nederland en dus heeft de rest van dat Nederland, helaas niet mans genoeg om zelf tradities in stand te houden, nét zoveel recht op Friese tradities als de Friezen zelf. Nivellering van cultuur noemen we dat.

De aanzet tot deze uitverkoop is de gunning destijds van het ‘nieuwe’ Thialf aan Almere, het Ice Dome (“Ice Droom zegt men in Friesland. Vanwege het zogenaamde ontbreken van een financieel fundament. Pure afgunst als je het mij vraagt. Dat geld komt er wel. Vermoed ik.“).

Ja, dat was een tamelijk briljante zet, al zeg ik ‘t zelf.” vervolgt de heer Terpstra; “Zuster Jorritsma en ik vormden daarin de perfecte tandem. De deal was dat ik zou zorgen dat Thialf verplaatst wordt naar Almere, daar een nieuwe naam krijgt, en Gerlof (“Ik mag Gerlof zeggen.”), de ega van mevrouw Jorritsma, geheel belangeloos een serre aan mijn huis zal bouwen. ‘n Werelddeal!

Brief

De heer Terpstra lijkt licht geagiteerd als ondergetekende hem confronteert met de beruchte brief (PDF) waarin hij, in zijn rol als voorzitter van de KNSB, de belofte doet aan de directie van het ‘oude’ Thialf om natio- en internationale schaatswedstrijden aan voornoemde schaatsbaan te gunnen.

quote125Het bestuur van de KNSB hecht veel waarde aan de rijke schaatstraditie die nadrukkelijk verbonden is, zowel nationaal als internationaal, met Thialf-Heerenveen. Vanuit deze referentie zal het bestuur er alles aan doen om dit te consolideren.”

Dat is politiek, man! Dat snap je toch wel.” aldus Terpstra; “Onze Almere lobby was nog maar net zijn werk begonnen en dus moest ik de Friezen een zoethoudertje presenteren. Friezen zijn naïef, ik weet er alles van ha ha, en er zullen ongetwijfeld nog vele beloftes volgen. Maar dit is off the record, natuurlijk. Ha, ha. Ik meen ‘t; off the record.

Hoe nu verder?

Hoe nu verder? Niks hoe nu verder. Het loopt als een uier, deze uitverkoop. De Elf Steden Tocht hebben we al uitbesteed aan Brabant, en hoewel het daar anders gaat heten wegens gebrek aan elf steden, en de schaatsen zullen worden vervangen door bierglazen, heeft die provincie gegarandeerd zoveel mogelijk het Friese karakter ervan te behouden, inclusief de Noorse truien van Mart Smeets en het reclame-offensief langs de gehéle route.

En het kaatsen? “Kaatsen is gewoon cricket maar dan zonder die stokjes en dus is het logisch dat we hierover onderhandelen met de Engelsen, toch wel de Godfathers van sporten met kleine balletjes.

En anders hebben we altijd nog de stad Rotterdam, dat bereid is een veldje aan te leggen op Zuid mochten die theedrinkers geen belangstelling hebben. Maar daar gaan we vooralsnog niet vanuit. Wellicht dat we moeten inleveren op het klootschieten maar daar is rekening mee gehouden; het was toch al niks.

Skûtsjesilen

Met de ondertekening van een intentieverklaring heeft gister een Finse delegatie onder leiding van mevrouw Päivi Räsänen tijdens een informele bijeenkomst op het Provinciehuis de overname van het skûtsjesilen beklonken en daarmee is het voorwerk van de heer Doekle Terpstra officieel ten einde.

Of, zoals hij het zelf pleegt te visualiseren: “De hin mei gouden aaien moat ek fuorre wurde.

En daar, beste lezer, kan uw verslaggever niets aan toevoegen. Al zou hij willen.

 

↓