Jo besjogge no de kategory Wier bard

Barbier E. te OB.

'Burada hiç timelapse yok.'

Troch Posted on 0 reaksjes 109 x besjoen

Ik: "Goedemiddag, Barbier E.!"

Barbier E.: "Wat kan ik voor u doen?"

Ik: "Oh. Ik wilde graag een afspraak maken voor een knipbeurt, ergens volgende week."

Barbier E., efficiënt als altijd: "Via de Whatsapp." en wijst naar een nummer achter mij.

Ik: "Oh? Maar ik ben hier nou toch?"

Barbier E.: "Whatsapp." herhaalt -ie nog 'ns.

"Oh. Okay." en ik vervolg; "Maar ik heb nog wel een ongewone vraag."

Barbier E.: "En dat is?"

Ik: "Vindt je 't heel erg als ik er een time-lapse filmpje van maak?"

Barbier E. (trekt wit weg, grote ogen, nerveus, kijkt alsof ik 'm vraag een pornofilm te maken): "Een timeleps? Wat is een timeleps???"

Ik: "Ken je dat niet? Dat is een versneld afgespeeld filmpje. Dat is leuk. Je ziet ze wel vaker: van die snel overtrekkende wolken. Of bootjes. Leek me fijn om dat ook van de knipbeurt te d…"

Barbier E. onderbreekt: "Ik ken 't niet. Nooit van gehoord. Een timeleps?" en kijkt -de wanhoop nabij- een oudere heer naast 'm aan, ik vermoed een klant, waarop die bijvalt: "Ik heb er ook nog nooit van gehoord, hoor, een timeleps."

Inmiddels staat er zo'n kniphulpmeisje naast me, en hoewel je zou verwachten van zo een modern huppeltje -die generatie is tenslotte vergroeid met z'n smartphone- repliceert ze me, aankijkend met grote ogen: "Nooooit van gehoord! Timeleps??"

Ik: "Ja. Time-lapse. Gewoon met m'n telefoon gemaakt. Je hoeft niet eens in beeld, als je niet wil."

Barbier E.: "Waar heb je dat voor nodig?"

Ik: "Nergens écht voor nodig, hoor. Gewoon; leuk." en wil nog iets zeggen over huisverkopen, over goede verstaanders en leuke reclame voor hem maar 't verhaal komt nu al niet aan. Laat staan, dan.

Maar voordat ik 'm dat kan uitleggen volgt er een: "Dat heb ik liever niet, hoor. Geen timeleps filmpjes hier."

Ik: "Nou ja. 't Is niet anders." Het gaat 'm niet meer worden vrees ik want gevalletje 'wat de boer barbier niet kent, dat vreet -ie niet'. Ik bedank 'm en dribbel de zaak uit. Gelukkig kun je wel alleen een afspraak maken via de Whatsapp. Dàt dan weer wel.

Anyhoe. Ik heb gehoord dat er zich een nieuwe hipsterkapper heeft gevestigd, hier in OB. Eens kijken hoe die tegenover de techniek in 2018 staat. Wordt wellicht vervolgd.

Leermomentje: niet meer van die moeilijke vragen stellen aan conservatieve kapperts, Eamel.


Geen verkopers

A €1,95 well spent

Troch Posted on 4 reaksjes 86 x besjoen

De effectiviteit van een  'Ga-weg-met-whatever-je-aan-me-kwijt-wilt'-sticker in de praktijk.

Uit respect voor de privacy van de heren Batenburg en Duifhuizen heb ik hunner gezicht even van een trackingblur voorzien. Je kan maar niet voorzichtig genoeg zijn tegenwoordig.

A €1,95 well spent, zeggen we dan in Friesland.

The 'Joy' Of BBQ

Dit bericht is wél van gisteren.

Troch Posted on 2 reaksjes 110 x besjoen


"Men verlaat een gezellig feestje niet voor sluitingstijd."

– Winston Churchill, 1874-1965


Lief web-plok 😘.

Vandaag gaan we bar-be-cue-ën, me-vrouw en ik.

Dat is heel bij-zon-der want dat doen wij nooit.

Het komt zo.


Het is na-me-lijk een beetje warm 😰.

En dus liggen wij voor Pam-pus.

Niet écht, na-tuur-lijk, want Pam-pus is bij Am-ster-dam

en daar lig-gen wij niet; wij lig-gen ge-woon thuis.

In de tuin.

Raar.


Dirkjan! uit de vloei

14 jaar eamel.net

Maar Jullie Zijn De Beste!

Troch Posted on 4 reaksjes 152 x besjoen

Bestond internet's minstgelezen dit webplok twee jaar geleden nog gewoon twaalf jaar, het jaar daarop was -ie ineens dertien.

Vandaag echter werd het veertien jaar en voor je 't weet zit er een patroon in.

Nu zou ik natuurlijk –net zoals in vorige jaren– iets ludieks kunnen doen onder het mom van 'kijk 'ns wat ik allemaal ge-webplokt heb!' maar dat wordt zo onderhand ook een beetje een uitgekauwd concept.

En daarnaast; als je dat allemaal had willen zien, had je het toen wel gelezen, niet dan?

Nou dan.

Anyhoe.

En toen kreeg ik een epifanie.

Alle gekheid op mijn stokje; we staan er niet vaak bij stil, wij webplokkers, maar zo'n online poëziealbum als deze staat of valt natuurlijk met z'n lezertjes.

Want wat is een blog als je niemand hebt om al dat moois mee te delen? Dan zou ik net zo goed een papieren dagboek kunnen bijhouden en onder mijn kussen stoppen, nietwaar?

Bijna 2.000.000 views can't be wrong, zeggen we dan in Friesland.

Toeval of niet maar onlangs kwam ik onderstaand filmpje tegen en ik kan niet anders zeggen dan dat de maker ervan (geen idee wie 't is, deze meneer. Ik vermoed zo'n vlogger) precies datgene verwoordt wat ik eigenlijk had willen zeggen: Jullie Zijn de Beste! Op naar het vijftiende jaar!

Bevallig behang

Alles voor De Eierbal

Troch Posted on 4 reaksjes 125 x besjoen

 

Werkelijk geen idee hoe meneer De Snackbar mijn foto gevonden heeft, ik vermoed via de LC -ik heb 't 'm verder niet gevraagd-, maar feit blijft dat ik onlangs op 's mans verzoek benaderd ben met de vraag of ik bereid zou zijn voornoemd beeldwerkje af te staan opdat men er een toepasselijk kamerbreed behangetje van mocht maken.

'Toepasselijk' omdat de vreetschuur (voorheen een ietwat trieste fietsenwinkel) om onduidelijke redenen vernoemd is naar de enige hoogbouw die Heerenveen telt ("Snackbar De Munt") terwijl deze flats in geen velden of wegen zijn te bekennen zijn vanaf hunnie locatie. Nah ja, met een beetje fantasie, wellicht.

Anyhoe. Na veel vijven en zessen, de tussenpersoon bleek van het type 'ons bin zunig' en ikzelf wil altijd de hoofdprijs voor 'mijn werk' (dit is overigens de eerste keer maar jezelf hoereren voor een grijpstuiver kan altijd nog), kwamen we een prijs overeen.

Op het scherpst van de snede heb ik nog wel even keihard onderhandeld over een eventuele Eierballen Clausule, ik heb namelijk een eierballen-fetisj en had graag gezien dat deze delicatesse lokaal naar mij vernoemd zou worden maar helaas; dit viel niet door de accountant te verantwoorden. Zei men.

Beetje flauw maar 't is niet anders.

Nadat ik tenslotte één en ander nog even met mijn Feestboekse achterban heb overlegd, dit soort belangrijke zaken moet je niet te overhaast maar vooral niet in je eentje beslissen, zijn we tot de conclusie gekomen dat deze geste eigenlijk best wel z'n doorgang kon vinden. Hoezee!

Goed. Annie Leibovitz in Le Hermitage, Robert Mapplethorpe in het Guggenheim, Paul Huf in het Stedelijk en Uw Eamel in een Snackbar.
Ik zeg; wereldheerschappij begint hier! 

Hekje twee; hoerentoeter

#klussemeidurk

Troch Posted on 0 reaksjes 296 x besjoen


ÉÉN.

Ik was 'm helemaal zat, die heg.

Die stond er maar groot en vormloos te zijn en maakte -al dan niet bewust- mijn postzegeltuintje tot één grote hagenbeuk beukenhaag

Daarbij opgeteld zag ik door de heg de hondjes niet meer en dus restte mij als lord of the mansion maar één laatste redmiddel; de bijl erin (in de heg, niet in de hondjes).

Dat was makkelijker gezegd dan gedaan want de wortel ervan reikte zowat tot aan China maar gelukkig kreeg ik hulp van Ome Willem en toen was het in een poep en een scheet gedaan; wèg heg.

Vervolgens een overdaad aan graszaad op de kalende plek, beetje koeienmest en een beetje water en nu maar afwachten.

Anyhoo.


TWÉÉ.

Het doet pijn om toe te geven maar dat andere hekje was inderdaad spoeglelijk. En dus besloot ik er nieuwe hagenbeukjes beukenhaagjes tegen aan te plakken opdat dit huis een beetje de/het cachet van eertijds krijgt.

Want bij oude huizen horen oude hagenbeukjes beukenhaagjes en niet van die lelijke Buxussen en zo. Je weet tog.

Zo gezegd, zo gedaan. Hagenbeukjes beukenhaagjes: check.


DRIÉ.

Bleef de kwestie van de weglopende hondjes als mevrouw en ik weer eens op de buitenbank plaatsnamen om de laatste zonnestralen van de dag mee te pikken; er moest een afsluitend tuinhekje in.

Gietijzer? Mooi want klassiek maar -helaas- hekjes op Marktplaats pasten niet, waren veels te duur of werden in Lutjebroek aangeboden en dus moest ik, tegen beter weten in, er dan zelf maar één maken. Van hout, uiteraard.

Ik had nog een schuttingpaal liggen, wat verf en scharniertjes en na wat passen en meten was -ie klaar; mijn hekje. Vervolgens wat palen de grond in, beetje cement erbij voor de stabiliteit en het was toen dat ik erachter kwam dat 't hekje zo scheef was als een hoerentoeter.

Maar omdat ik er geen zin meer in had zou 't me werkelijk aan de anus oxideren wat een ander ervan vond, en dus besloot ik ter plekke dat het goed was. Kortom; hekje klaar.


VIÉR.

Helaas was ik vergeten het hoogteverschil van de tuin in mijn berekeningen mee te nemen met als resultaat dat mijn hekje niet open of dicht kon. Kut. Déjà vu werd mijn deel. 

Omdat ik geen stratenmakende connecties heb werd ik gedwongen mezelf dat in één dag bij te brengen.

En verdomd; zes drie uur en heel veel aan beloofde spierpijn later lag daar een nieuw -waterpas- (!) padje en kon m'n hekje open.

Hoera!

Scheef als een hoerentoeter. Maar als je je ogen dichtknijpt tot een spleetje zie je daar op een afstandje niks van. Sort of.

↓