Jo besjogge no de kategory Kunsdt

~ WATS ~

'Kunst' Uit De Kruipruimte (±1978)

Troch Posted on 0 reaksjes 227 x besjoen

 

Dit is WATS.

WATS is een betonnen buste-zonder-buste, weegt 17 kg., en is vermoedelijk, zonder stigmatiserend te willen zijn, van het negroïde soort. Althans; vanuit een cartoonesk, stereotypisch perspectief bekeken. 

Allemaal niet zo heel bijzonder ware het niet dat WATS (wederom een vermoeden) de begenadigde leeftijd van ongeveer 15333 days 11 hours 53 minutes 18 seconds heeft bereikt. Inderdaad; een betonnen hoofd van 42 jaar. Zoiets bedenk je niet.

'Hoe weet je dat dan allemaal, eamel?, zul je vragen. Welnu, dat zal ik je vertellen.

Toen wij hier nog niet zo heel lang geleden kwamen wonen, in dit Grijzemuizenhuis in Grijzemuizenwijk in Grijzemuizendorp, was dat oorspronkelijk van tijdelijke aard. En, zoals dat gaat wanneer je ergens tijdelijk verblijft, doe je niet al te grote wijzigingen of verbouwingen aan je huis. Dat is zonde van tijd, geld en energie. 

Maar een ongeschreven wetje van ene Bartholomeus schrijft voor dat al gauw die vermaledijde gewenning zijn intrede doet, hoop ongemerkt plaatsmaakt voor berusting, en er vervolgens iets wonderlijks ontstaat als 'dan maar klussen in huis'. *

Zo kon het zomaar gebeuren dat er op een dag een stroomdraadje getrokken moest worden, vanuit de achtertuin naar de meterkast. Het idee; 'tuinverlichting', want 'gezellig'. Deja-vu.

De enige manier om dat voor elkaar te boksen bleek door de kruipruimte, maar dat durfde ik niet want chronisch ziek en idem claustrofobisch en zo, en dus werd vriend Arie, klein van stuk maar ongelooflijk dapper en praktiserend CV-monteur, gevraagd die 'schone' taak op zich te nemen. 

Vriend Arie is de beroerdste niet en gewend aan kleine ruimten, frummelde zichzelf de donkerte in en was al gauw uit het zicht verdwenen.

Lang verhaal kort; het kabeltje is er nooit gekomen. Vraag me niet waarom.

Wél weet ik me te herinneren dat er op een bepaald moment een opgewonden gilletje hoorbaar was vanuit de kruipruimte, gevolgd door een 'Krijg nou tieten!' of iets in die trant. Ons Arie bleek, helemaal achterin de ruimte, tegen de achtertuin aan en letterlijk 'onder zeil' gelegen, gestuit op een betonnen 'sculptuur'.

Nadat WATS (genoemd naar de inkerving opzij) met veel moeite het daglicht zag, 17 kg. vormloos beton verplaatsen in een ruimte van slechts 60 cm. hoog vol met water en schimmel, is zelfs voor ons Arie een enorme klus, kon het speculeren beginnen. 

Over wie dat ding had gebeeldhouwd, en over het waarom in de kruipruimte. Gezien de locatie moest WATS er vanaf het begin gelegen hebben want wie 'in his right mind' haalt 't in z'n bolle hoofd een 'beeld' met overgewicht in elkaar te flatsen om dat vervolgens achterin een praktisch onbereikbare ruimte te positioneren, onder zeil en idem water? 
Precies.

Enfin. Heel even heb ik met de gedachte gespeeld het ding te retourneren aan de desbetreffende beeldhouwer/bouwvakker, wegens een hoog gehalte aan nostalgie en verrassingseffect, maar niemand, zowel de gemeente alsook het kadaster, kon mij vertellen wie destijds verantwoordelijk was voor de fysieke bouw van deze gedrochten huizen. Iets met samengevoegde archieven, vermiste data, 'niet onze taak' of bleef simpelweg een reactie achterwege (Ja, ik heb 't tegen jullie, Gemeente Hoeksche Waard. Foei!).

Ook het feit dat de desbetreffende bouwarbeider in het meest gunstige geval toentertijd in de twintig is geweest, zou dat nu een (bijna) gepensioneerde senior zijn die wellicht geen idee meer heeft wat hem op die vrijdagmiddag, ergens in november van het Jaar des Heeren 1978 heeft bezield.

En WATS?

Die is allang blij dat -ie voortaan zijn tijd in de koesterende zon mag doorbrengen i.p.v. een deprimerende vochtruimte, vol met kou, vocht en duister, want WATS mag dan van beton zijn, hij is natuurlijk niet van steen… 😂

Een Hond Gaat Op Reis

Naar Heerenveen. Waar anders? ;-)

Troch Posted on 0 reaksjes 175 x besjoen

 

Een hond gaat op reis

Een hond verdwaalde op een keer
en hij verdwaalde steeds maar meer.

Op alle straten scheen de zon.
De hond kwam aan op een station.

Dat lange ding, wat zou dat zijn?
Hij wist het niet. Het was een trein.

Hij zocht een plaatsje eerste klas,
omdat het daar zo rustig was.

Die avond had het Jeugdjournaal
een vreemd verhaal:

een hond ging helemaal alleen
en eerste klas naar Heerenveen.

Nu heeft zijn baas hem afgehaald
en ook de lange reis betaald

en zit de hond op zijn gemak
weer bij zijn eigen etensbak

en hij vertelt aan ieder beest:
‘Ik ben in Heerenveen geweest!’

Willem Wilmink

 

William Daigneault

(Voorheen) Volledigincorrect.nl

Inzake e-cards; vroeger was alles beter. Opa vertelt.

Troch Posted on 0 reaksjes 418 x besjoen

Ooit, lang geleden, een paar jaar na het ontstaan van het internet zoals we dat nu kennen, ontstond er zoiets als e-Cards. Dat waren ansichtkaarten ([wiki title="Ansichtkaart"]euh[/wiki]), ook wel wenskaarten, maar dan digitaal.

Waar je tegenwoordig een Whatsappje, Telegram- berichtje dan wel stickertje verstuurt naar bijvoorbeeld een jarige, al dan niet in quarantaine, deed je dat in die tijd door middel van een traditionele, papieren verjaardagskaart óf -al iets moderner- een [wiki title="SMS"]sms[/wiki]-je. 

Ging je echter met je tijd mee, en je was van de hipperdepip, dan verstuurde je natuurlijk een e-Card.

Een enkeling zag daar kennelijk brood in en is er vervolgens héél groot mee geworden. Ik noem een Hallmark (blèh), een Bluemountain.com (mijn favoriet, destijds) en nog een paar. Op Nederlandstalig grondgebied had je kleinere spelers als kaartenhuis.nl (nu greetz.nl) en -later- gotya.nl (deaud). 

Enfin, meer daarover kun je natuurlijk op 't internet lezen.

Waar Hallmark en al die ander e-card-leveranciers zich voornamelijk beperkten tot kitscherige content, overwegend veel glitters en overdreven moralistische Amerikaanse yuk, zochten anderen later de scherpe kantjes op.

Eén daarvan was het Nederlandse Volledigincorrect.nl

Toen nog een rebelse kaartendealert die zich het beste laat omschrijven als een soort-van-grondlegger van de [wiki title="VK_Mag"]Volkomenkutten[/wiki], de [wiki]FOK![/wiki]'s, [wiki title="Partyflock"]Partyflocks[/wiki] en de Boomerang's van deze wereld.

Tegenwoordig echter is het domeintje in bezit van Groningse "deze blog" Lisa die er op marginale wijze beauty- & winkeltips en ander vrouwelijk teenager-leed deelt. Maar dat terzijde. Anyway.

Wie er achter dat volledigincorrect zat zal ik wellicht nooit weten* (gezien de vormgeving van de kaartjes -zonder uitzondering regelrechte kunststukjes, in combinatie met kekke tekstjes- vermoed ik een reclamebureau vormgevings-feuten), feit blijft dat één en ander een verademing bleek in vergelijk met al die andere wens-leveranciers.

Waarom weet ik niet, misschien was ik me ineens bewust van de Vergankelijkheid Des Levens en Websites, maar ergens voelde ik kennelijk de noodzaak de complete website van Volledigincorrect.nl te 'rippen' (da's duur voor downloaden) naar mijn pc.

We schrijven maart 2020, ongeveer twaalf jaar na de laatste publicatie van voornoemde website. Bartjaah, haasjuh (kleine letter h) en die andere vier… wie weet wat er van hen terecht gekomen is.

Maar zie daar; een bonte collectie kaartjes (210!!1!), [wiki title="Flash_video"]Flashfilmpjes[/wiki] (die overigens niet meer onder voorwaarden werken in een browser wegens vatbaar voor hackerboefjes) en al dan niet geanimeerde gifjes, voor u zorgvuldig bijeen gejat geconserveerd door ondergetekende. 

Ten langen leste: voor de luie liefhebbert, hieronder de hele zooi in één bestand om down te loaden. Opdat je in alle rust nog eens kan gniffelen om kekke tekstjes, Flashfilmpjes en al dan niet geanimeerde gifjes. 😂 Geen dank.

Download “volkomenincorrect_2020” volledigincorrect_eamel.zip – Downloaded 23 times – 7 MB


*Nah ja.. volgens hunnie zelf: "Volledig Incorrect bestaat uit zes figuren afkomstig uit Berghem." Weet je nog niks.


Dirkjan uit de Mascotte vloei (post)

(dit is een officiële oproep)

Troch Posted on 3 reaksjes 962 x besjoen

Het moet zo'n 40 jaar geleden zijn dat ik m'n laatste voetbalplaatje gespaard heb. Of misschien was 't wel zo'n vogelplaatje, weet ik veel, ik hield niet eens van voetbal. In ieder geval deed men in die tijd ook al aan dat soort actie's; geef een verzamelplaatje bij zoveel gulden aan boodschappen, als klantenbinding.


Maar ja, zoals dat gaat; ik werd ouder, plaatjes waren niet meer interessant en ik werd geacht volwassen te zijn.

Oh, ik heb 't nog wel geprobeerd hoor, niet eens zo lang geleden, maar hoe charmant Piekema het ook bracht; ik kon het geduld er niet meer voor opbrengen.

Tel daarbij op het feit dat ik mezelf niet tussen hordes kinderen zag staan bij de ingang van de Appie ("Mag ik uw Toy Story figuurtjessssss?") en, u begrijpt, verzamelen behoorde officieel tot de verleden tijd.

Tót ik enkele maanden geleden ineens stripjes ontwaarde in de verpakking van de Mascotte vloei (ja, ja; ik rook. So? Iemand moet die noodlijdende industrie overeind houden). Om specifieker te zijn; Mark Retera's onvolprezen Dirkjan-stripjes. Leuk!

Uit de nummering ervan kon ik opmaken dat 't hier om een serie van 40 stripjes ging, en later 65. Kennelijk beviel de samenwerking.

Enfin. Als über-Dirkjan-fan kon ik het niet laten… het was toen dat ik besloot mijn verzameltalenten weer op te pakken én, omdat 't kan, dit te delen met de rest van de Dirkjan-liefhebbende medemens.

Maar, zoals dat altijd gaat met verzamelen; hoe meer objecten men heeft gespaard, hoe moeilijker het is om de resterende -in dit geval- stripjes bij elkaar te krijgen. 

Hoewel men eerst twijfelde aan mijn verstandelijke vermogens kreeg ik echter al gauw de kassamevrouw van de lokale BP-pomp mee en zelfs Piet, sigarenboer én notoir mopperkont ("De wereld is naar de klote. Verder nog iets?"), was 'enthousiast' en elke keer als ik m'n tabakswaren kom halen weet men wat ik ga vragen;

("Mag ik vier pakkies vloei? Uit verschillende rijtjes, alstublieft. Anders krijg ik dubbele.").

Echter; het gaat me niet snel genoeg. Ik heb geen idee hoe lang die actie nog duurt –Mascotte blijft daar vaag over– en ruilmarkten bestaan er niet voor Mascotte stripjes. En meneer Retera is al helemaal niet geïnteresseerd.

Je voelt 'm al; ik wil bij dezen een beroep op je doen.

  • Rook je shag?
  • Gebruik je Mascotte-vloei?
  • Heb je toevallig een scanner?
  • Heb je geen scanner maar wil je wel helpen?

Kortom; voldoe je aan drie van de vier vragen en wil je desondanks bij-dragen, laat het me weten via de comments hieronder of d.m.v. het contactformulier.

En wat zet ik er tegen over? In ieder geval Eeuwige Roem én een vermelding op voornoemde Dirkjan-pagina.

Zeg nou zelf; wie wil dat nou niet? Alvast bedankt! ♥


Dirkjan! uit de vloei

#snowface

omdat waarom niet?

Troch Posted on 0 reaksjes 743 x besjoen


#snowface

Weer zo'n rage-dingetje waar we hier thuis niet om heen kunnen. En dus sta je om half twaalf 's avonds te blauwbekken in de tuin 'omdat 't weer zo'n fijn, nietszeggend postje opsmijt'.

Gelukkig was mijn mevrouw zo sportief hierin mee te gaan want hoe anders leg je zoiets vast?

En natuurlijk onderging zij hetzelfde lot:


'Exposure' aka Poepende Man

Aus der Reihe 'A6 Kunsdt'

Troch Posted on 0 reaksjes 255 x besjoen

 

A6 Kunsdt! | A6 Art! #poependeman #exposure #lelystad #art #kunst

Een bericht gedeeld door eamel net – (@eamel) op

Duurde het de vorige keer nog vijf jaar voordat ik U attendeerde op alwéér een kunstzinnig artefact langs de A6, ditmaal heb ik mezelf bereid gevonden om dat al na minder dan een maand te doen want toevallig in de buurt.

We hebben het hier over Antony Gormley's Exposure, in de Lelystadse volksmond Poepende Man genoemd, ongetwijfeld vanwege zijn nogal 'ontlastende' houding.

Voor de liefhebbers: het 26 meter hoge beeld weegt zo’n 60 ton en bestaat uit 5.468 stalen balken, die met 14.284 bouten aan elkaar zijn gezet. 

Deze ijzeren meneer bevindt zich overigens niet écht langs de A6. Sterker nog; hij zit in al z'n eenzaamheid z'n gevoeg te doen, heulemaal aan de andere kant van Lelystad, op een strekdam van de Houtribdijk, je weet wel; die dijk naar Enkhuizen.

Maar ik zeg maar zo; vanaf de maan ligt àlles op aarde dichtbij elkaar, dus ook een rijksweg en een veredelde elektriciteits mast. En dus voelde ik de noodzaak U ook even kond te doen van dit huzarenstukje van de hedendaagse kunst.

Goed.

Mocht u meer over deze hoop ijzer willen weten raad ik u aan hier even te klikken, alwaar Omroep Flevoland's Jord den Hollander U op geheel eigen wijze gewag maakt van de achtergronden van dit beeld.

Enfin. De intentie was om, net als de vorige keren, een en ander visueel vast te leggen, 'opdat we nooit vergeten', bla, bla.

Zoals u hier kunt zien, is dat wel aardig gelukt. Verder niet heel erg spectaculair, hoor. Vooral nabeeldjes van een hoop ijzer, een paar bouten en moeren en dan nog wat arty-fartyinfoInfoarty-farty (British informal) also artsy-fartsy. (American informal) - Something or someone that is arty-farty tries too hard to seem connected with serious art, and is silly or boring because of this. foto's met zonlicht en zo. Dat vinden de mensen leuk.

Nee, het werd pas écht interessant toen ik in de verte een mannetje ontwaarde, dat opvallend naar de blauwe lucht stond te staren. 

Was het de zeldzame Ruigpootbuizerd ("Buteo lagopus") wat z'n onverdeelde aandacht kreeg? Een vallende ster wellicht? Of slechts een "Houden we het droog vandaag?"

Niets van dat al: de beste man bleek in het bezit van zo'n nieuwerwetse drone, je weet wel; vroeger heette zoiets nog een quadcopter of iets in die strekking. En ineens ineens kreeg ik een epifanieinfoInfoEpifanie is een literaire term die voortgekomen is uit het religieuze begrip epifanie. De term is het equivalent van 'plotselinge, verwarrende openbaring'..

En aldus besloot ik de stoute broek aan te trekken en vroeg hem of hij bereid zou zijn 'onze' poepende man van boven te filmen, want artistiek.

Arjan, zoals mijn nieuwbakken vriend zich voorstelde, vond dat in 't geheel geen probleem, echter wees hij mij erop dat een scherm ontbrak op z'n remote en het afwachten was wat voor beelden dat zou opsmijten. 

Diezelfde dag kreeg ik ze al in de mail en ik moet zeggen; het viel me in het geheel niet tegen. Omdat 'gewoon' ook maar gewoon is, besloot ik er een videoclipje van te brouwen, et voila.

Volgende keer Het Polderhuisje? Sea Level wellicht? De tijd zal het leren.

[clear-line] Het filmpje:

Olifanten bij Almere

Aus der Reihe 'A6 Kunsdt'

Troch Posted on 1 reaksje 225 x besjoen
(UPDATE 01-04-2020: Met de kennis van nu had ik onderstaande stukske niet (helemaal) moeten schrijven want ramptoerisme. Als er iets wat men niet moet doen wanneer geconfronteerd met een ongeluk is foto's maken van het geheel. Da's niet alleen bijzonder ongepast maar bovenal ongemanierd. En wie weet nog strafbaar ook. Eens. Foei, eamel!)

"Er was in Nederland geen olifant te koop dus importeerde de dienst zelf een aantal olifanten uit Thailand. Deze werden een seizoen ingezet en dat liep op zich wel aardig. Toen er echter een barre Nederlandse winter volgde, bleken de olifanten daar niet tegen te kunnen. Ze zijn allemaal overleden."bron | spiegeltje

Een beetje trouwe lezert weet dat ik me al jaren –volkomen onregelmatig– verplaats tussen moederschoot Heerenveen, Friesland en huidige woonplaats Oud-Beijerland, Sodom & Gomorra, want familiebanden.

Diezelfde trouwe lezert weet inmiddels ook dat ik me onderweg, tijdens die saaie ritjes, nog wel eens visueel wil verlustigen aan met name Flevoland's Kunst In De Openbare Ruimte.

(Gewoon. Omdat het kan)

Toegegeven, de laatste keer ligt alweer vijf jaar enige tijd achter ons, maar 't is de gedachte die telt en daarbij vergat ik het steeds.

Anyhoo.

Gister, ter hoogte van de Ketelbrug zag ik 'm weer staan, Het Ketelhuisje waar het allemaal mee begon en ineens herinner-de ik me de Olifanten. En, hoewel het best wel laat de op de middag was en de zon besloot dat het een dag was, bedacht ik me dat ik de draad maar weer eens op moest pakken. Olifanten, here I come!

Dat van die zon werd nog een dingetje want waar Bram me al voor waarschuwde geschiedde; een enorme file in de buurt van Hajé.

Oei; dertien minuten vertraging, en dat terwijl nog een stukkie verder moest. Het huilen stond me nader tot de broek.

En zo tikte de klok tergend langzaam voort alsook de file waarin ik me begaf.

Achteraf bezien viel mijn kleine leed in het niets in vergelijk met datgene wat mijn file veroorzaakte; een best wel heftig ongeval [spiegeltje] waar één of meerdere auto's mee gemoeid waren. Ik beneed hen niet. Om van de nood een deugd te maken besloot ik echter één en ander vast te leggen opdat dit stukje ook nog enige geloofwaar-digheid behield (zie onder). Terug naar de olifanten.

Daar valt vrij weinig over te vertellen behalve dan dat het niet de mooiste snelwegkunst is die ik ooit heb gezien, vooral niet van dichtbij, en dat de kunstenaar in eerste instantie een ander object wilde plaatsen met de naam 'Auto In Vangrail' maar dat Rijkswaterstaat zich daar niet in kon vinden. Zó gek.

Enfin. Het kunstwerk bestaat uit vijf olifanten, is gemaakt door ene Tom Claassen, heeft verder geen diepere betekenis, is een keer verbrand, tweemaal ondergespoten ondanks een anti-graffitilaag en het beton moet een slurf en slagtanden ontberen.

Volgende keer: Het Polderhuis of Antony Gormley's Exposure Poepende Man, daar ben ik nog niet uit. Doei.

↓