Jo besjogge no de kategory Âlde meuk

En dàt was Sensation White

Opa vertelt.

Troch Posted on 1 reaksje 101 x besjoen

Dertien jaar geleden, toen ik nog dacht Hip & Happening te zijn, voltrokken zich de laatste stuiptrekkingen van mijn jeugd.

Om eerlijk te zijn weet ik er niet veel meer van.

Behalve dan dat mijn destijds Kleine Muze -die in haar zestiende jaar op spectaculaire wijze mijn leven binnen denderde, dat vervolgens zo'n vijftien jaar op z'n kop zette, om rond haar zeven- en twintigste weer stilletjes te verdwijnen wegens futiliteiten zoals volwassenheid en iets met 'op eigen benen staan'- erop stond dat we er ook eens naar toe moesten; het dansfeestje van Sensation White.

Mijn Muze toen het nog een Muze was

"Wil je niet met één van je vele vriendjes daar naar toe? Da's toch veel leuker dan met zo'n ouwe lul?" "Nee, ik wil met jou. Veel gezelliger." √ Check.

En zo reden we -volledig in het maagdelijk (ha!) wit gestoken- op een zonnige namiddag in juli in m'n destijds al even hip & happening Smart richting Amsterdam Arena, alwaar men amper twee uur later alvast zonder ons begonnen was. De lijers.


Inderdaad; beelden van 2003 ipv 2004 want betere 'Anthem' en daarnaast dé inspiratie om het jaar daarop zélf eens naar Sensation te gaan. Hier die van 2004.


Zoals gezegd laat m'n geheugen me enigszins in de steek voor wat betreft het verdere verloop van de avond, al dan niet onder invloed van een pilletje (toen; niet nu).

Wél weet ik me nog te herinneren dat ik overweldigd was door de explosieve energie van 25.000 dansende mooi-mensen, de spectaculaire lichtenshow, dat ik met ie-der-een heb staan flirten, althans; met hen in het bezit van twee tieten en een vagijn zoals die twee dames uit Brabant en/of Friesland, en dat 't zomaar ineens de volgende morgen was.

Anyhoo. Kapotmoe maar tevree reden we uiteindelijk het ochtendgloren tegemoet, Muze soezend op 's mans schouder en deephouse op de radio (raar hoe willekeurig het brein werkt; dát soort dingen onthou ik dan weer wél).

Vanwaar deze overpeinzing, vraagt U?

Awel. Het was me allemaal al enigszins ontschoten tot ik afgelopen week een berichtje tegenkwam op de social media's; Sensation stopt (spiegeltje). ID&T vindt het tijd voor wat anders want de formule wordt sleets. En geef hen 'ns ongelijk: de 'grote' namen willen niet meer (spiegeltje) en die witte kleden-dracht hebben we nu ook wel gezien. Dus dàt was dat.

Zucht. Those were the days.

(Foto's ervan heb ik nooit geplaatst. Opklikken en je weet waarom.)


1.000.000 en nog wat

Troch Posted on 0 reaksjes 85 x besjoen

2

1000000

Zie daar; hét moment dat je, in je ochtendjas en met een verlopen kop, beseft dat je website na bijna dertien jaar stilletjes het fenomenale bezoekersaantal van 1.000.000 is gepasseerd.

(Overigens haal ik tot op de dag van vandaag nog steeds de bezoekers-aantallen en pageviews doorelkaar maar een kniesoor die daar op let. Eén miljoen is één miljoenMijn weblog. 
Ik mag dat.)

Anyhoe, dit getal is enigszins 'bij benadering' want halverwege hield dat vermaledijde NedStat ermee op en moest ik uitkijken naar een andere, maar die twee opgeteld maakt samen ongeveer één miljoen.

Nog een nuance; dit soort aantallen zijn voor jou misschien dagelijkse kost 😉 maar het feit dat werkelijk niemand dit weblogje leest maakt het dès te bijzonderder. Ik deed gewoon een beetje huilen. #snif

1

RIP David Robert Jones

Bowie en ik, we zijn me er eentje

Troch Posted on 5 reaksjes 212 x besjoen

bowie


Aka David Bowie has passed away.

8 January 1947 – 10 January 2016

Rock In Peace, Hero. Thank you for the memories.


Durk RoberT Jones in the eigties

Ergens in de jaren tachtig, ik zal rond de zeventien jaar geweest zijn, werd ik, na van een aantal scholen getrapt te zijn wegens vermeende recalcitrantie, door mijn ouders op het vliegtuig gezet richting een Israëlische kibbutz onder het mom van; 'zorg jij eerst maar 'ns dat je je leven op orde krijgt'.

Ik zal je het verhaal besparen van het jaar daarna maar wat me tot op de dag van vandaag zal bijblijven is het moment dat ik de ontvangsthal van Ben Gurion (het vliegveld van Tel Aviv) binnenliep en op zoek ging naar mijn bagage.

Het was sowieso vreemd, zo'n opstandige maar vooral onwetende Friese jongeman op een vliegveld in Verweggistan, niet wetende wat 'm allemaal te wachten stond, maar er was nog iets… En ik begon me zeer unheimisch te voelen. Bekeken… En voordat ik het in de gaten had en tot mijn grote schrik, kwamen er ineens schreeuwkinderen op mij af.

En niet een paar, nee; hordes! Wérkelijk tien-tal-len!

Ik probeerde nog weg te hollen maar bedacht me dat ik zonder bagage weinig zou beginnen in de kibbutz en dus liet ik de meute maar over me heen komen.

En hen viel eigenlijk niets te verwijten; ik had –net als 'hij'– destijds geblondeerd haar met een grote lok opzij, mijn gezicht had dezelfde karakteristieken en ik zat -ondanks de beweegredenen van mijn aanwezigheid daar- eigenlijk bijzonder goed in m'n vel.

Ik was een spitting image van de beste man.

Voor hen WAS ik David Bowie.

Zoals gezegd was mijn Engels niveautje MAVO en -gedreven door enige paniek- restte mij niets anders dan de hysterische schreeuwkinders maar in de waan te laten en begon als een bezetene handtekeningen weg te geven. Schouders, armen, dagboeken, wangen en overhemden… àlles kreeg een Bowie-krabbel.

Tot op heden weet ik nauwelijks meer wat er toen gezegd is.

Wél weet ik dat er vandaag, op de 11de januari in Het Jaar Des Heeren 2016, tientallen dertigers en veertigers in de veronderstelling zijn dat zij destijds De Grote Bowie hebben ontmoet.

En die gedachte koester ik met warmte…

David Robert JonesMoge Hij Rusten in Vrede.

Couldn't get it embedded from Youtube. So, when you own the rights to this song and object the fact I borrowed it; please let me know and it will be removed a.s.a.p. Thank you. Source here.

Going back in time on the sounds of the nation, it's a flash back

Troch Posted on 2 reaksjes 99 x besjoen

1

2
Ze liggen al minstens sinds de jaren negentig in diverse schuren weg te kwijnen; het restant van een jeugdzonde.

Waar een ander keurig voor z'n uitzet spaarde stak ik mijn zuurverdiende Douwe Egberts centjes in zeldzame maxisingles, obscure importplaatjes en een verdwaalde elpee.

Nadat ook ik niet ontkwam aan volwassenheid en mijn prioriteiten diende bij te stellen verdwenen de ooit zo gekoesterde schijfjes onder een laag stof om er pas nu onder vandaan te komen. Daarover later meer. ↵


Tussen Kitsch & Nog Meer Kitsch

Oh Oh Eamel

Troch Posted on 10 reaksjes 87 x besjoen

Toegegeven; het navolgende balanceert op 't randje van De Goede Smaak. Dat is wanneer we er gemakshalve even van uit gaan dat er criteria bestaan die bepalen wat goede dan wel wansmaak is. 

Er is natuurlijk niets zo subjectief als juist dàt. Iets met 'beauty is in the eye of the beholder' en zo.

Enfin. Nu we dat gekaderd kunnen we verder.

Jelle werd een beetje eenzaam. Al jaren heeft ie alle hoeken, gaten en vensterbanken van dit huis gezien en altijd in z'n eentje. Hoewel hij, nét als zijn baasje, nogal graag 'op 'm zelf is', blijkt ook in zijn leventje sociale omgang een onontbeerlijk factor om gelukkig tevreden te zijn. 

Intimiteit als onmisbaar infuus voor de geest, zeg maar.

Ik kijk bijna nooit op die koopjespagina's op Feestboek. Voornamelijk vanwege gezeur en gezeik onderling maar bovenal een overdaad aan kinderkleding wat per rompertje een eigen bericht krijgt waarop vervolgens niemand reageert en moeder's dwingt het bericht tot vervelens toe te

 'uppen' tot uiteindelijk het bewuste kledingstuk bij het Leger des Heils terecht komt opdat 'we' er nog een net-niet-verdronken pasgeboren Somaliër blij mee kunnen maken. Enfin; zo niet gister.

Vooropgesteld; ook ben ik niet zo van de beeldjes. Beeldjes vertegenwoordigen voor mij Man Bijt Hond, Bij Ons In De Jordaan en Oh Oh Cherso. Begrijp me niet verkeerd; voor alles een publiek. 't Is alleen niet zo mijn ding.

Maar soms, héél soms, kan ik de verleiding niet weerstaan; koop-jes-hoek. En als die verleiding dan voor een paar centen bij je om de hoek wordt aangeboden kan het zo maar gebeuren dat je ineens twee afzichtelijk foute beelden in je tuin heb staan. Voor twee tientjes. In één koop.

En Jelle? Het is dat 't niet kan maar ik zou toch zweren dat die halve Cupido een glimlach om z'n betonnen lippen heeft.

Goed. 

Verantwoord Fout heeft dus een nieuwe naam: Gurbe, Loltsje & Lobke* en het staat te shinen in m'n tuin.

Spekkoper

Troch Posted on 1 reaksje 114 x besjoen
BettyFord
Mooi, hè? Ja, nou.
spekNadat ik een peu mourir had gedaan bij dit partir moest er 'natuurlijk' vervanging komen.

Daar ik te weinig kilometers rijd voor een Veyron en een Corsa boven mijn beoogde budget viel stuitte mijn oog al gauw op een advertentie op Marktplaats; een keurig Ford Mondeootje uit 1996.

"Prima in de lak," volgens de handelaar; "en weinig kilometers."

Naïef als ik ben was en behept met een bijzonder talent voor technische onkunde begaf ik me naar Castraticum alwaar mijn aanstaande BettyFord* al gewillig op me stond te wachten voor een proefrit.

koperEn het was waar; achttien jaar jong en toch maar 73.000 km. (!) op de teller. En dat allemaal voor slechts €700.– Spekkoper!

Terwijl ik een krabbel plaatste onderaan de verkoopovereenkomst vroeg ik me even hardop af of ik me niet door euforie had laten leiden ("zò weinig kilometers in zoveel jaar; dat kàn toch niet kloppen?").

Louis (gevingerde naam omdat ie zo heet) stelde mij echter gerust; de auto was écht 'van een oud vrouwtje geweest' en 'ze is altijd goed onderhouden'. Voor het gemak ging ik ervan uit dat hij de auto bedoelde. Uhuh.

index*alles wat hier in huis een stekker, batterijen of anderzijds een aandrijving heeft heet -toevallig- Betty. Vandaar dus deze kekke woordspeling: "BettyFord". Haha. Hoe kom ik erop? Oh, wacht.

Mazdahag!

Allemaal auto-emoción

Troch Posted on 3 reaksjes 151 x besjoen

*Voor het dramatische effect zijn enkele euh.. dramatische effecten toegepast


Untitled-1Blij dat ik van die doodskist op wielen af was, werd jij, een échte mànnenauto (+) vond ik, de mijne, ergens in een koude februarimaand van het jaar 2002 2005. Voor een appel en een ei en 2.500 euro.

Je was negen tien elf jaar oud maar had slechts 77.000 km. achter de rug.

Ik kocht je van collega Hans, zomaar spontaan tijdens een doordeweekse lunchpauze, midden op het binnenplein van -toen nog- het Huis van Bewaring, de Noordsingel.

Enfin.

Je werd verhuiswagen, taxiede de mooiste ex-en vrouwen, bekeuringen werden trofeeën, je liet me in je slapen, we bezochten de mooiste plaatsen en onze ritjes naar thuisland Friesland deden we met de ogen dicht.

We werden echter ouder, kwaaltjes onvermijdelijk. Ik een vliegende fistel, jij een defecte stabilisatorstang. Klapperende hartkleppen werden ons gewoon. Solidaridad!

Het onvermijdelijke gebeurde; 150.000 kilometer later trok je het niet meer. Je remmen bleven hangen en ondefinieerbare geluiden werden je deel. Dokter Marius zei; "Ze is aan d'r einde. Ik zou maar afscheid nemen." Ik dééd afscheid nemen.

Nog één keer je schoot ontdoen van tabak en lege blikjes, nog één keer je asbak legen. Nog één keer zuigen en nog één keer door de wasstraat. Je glom als nooit te voren. Het was alsof je 't wist.

En nu… nu ben je weg.

Waar je bent weet ik niet. Vermoedelijk wachtend op de Pool sloop, op één of ander troosteloos industrieterrein, wegkwijnend. Laat niet als dank. Ik ben een harteloze lul.

Je opvolgster staat alweer voor de deur. Glimmend in de lak, op nieuwe lichtmetalen velgjes. Ik ben blij met haar maar toch …  Verdòmme. Potjandorie. Waarom kan een mens zich zò hechten aan een hoop metaal?

Oh wacht (..) …  BettyMazda. Bedankt!

The Grand Budapest Hotel

Jet another useless review

Troch Posted on 0 reaksjes 92 x besjoen

wes1

Het gebeurt nog maar zelden dat ik hier iets zinnigs te melden heb. Laat staan mijn volkomen misbare mening over een avondvullende speelfilm.

Sterker nog; de laatste keer dat dat gebeurde is alweer zeven jaar geleden (Seven Pounds. Da's bijna bijbels toevallig).

Hoe het ook zij: vandaag voelde ik de urgentie oprispen u te wijzen op het bestaan van Wes Anderson's bril-jan-te The Grand Budapest Hotel.

Ik zal u niet vervelen met de (filmische) historie van de beste man, u bent namelijk niet dom en -uiteraard- bijzonder vaardig met Google.

Nee, beste lezer; DIT … dit is de Rembrandt onder de speelfilms. Dé cinematografische variant van Stairway to Heaven zoals Auguste Marie Louis Lumière dat voor ogen gehad moet hebben. Visuele Poëzie met een hoofdletter P.

Film zoals film hoort te zijn.

Region-Capture2

Zulk een detail,  een spectaculair verhaal, een shitload aan A-list acteurs,  een 'clevere' edit, pràchtige decors en wàt een verfijnde soundtrack! En dàt alles met de heer Anderson's onmiskenbare handtekening; véél gecentreerde shots, snelle 'cuts' en een onberispelijk gevoel voor sfeer.

Zò goed gemaakt dat ik ervan zou kunnen huilen. Tranen van vreugde dat is.

#aanrader #uitroep #teken

WOOt! En als Time 't zegt, is 't waar.

Ik heb nog veel te leren… ;-(

wes2

It rarely happens that I have something sensible to say here. Let alone my complete and utter useless opinion about a feature film.

Indeed the last time thàt happened was seven years ago (Seven Pounds. Almost a biblical contingence).

Anyhoo; today I felt the urge to alert you to the existence of Wes Anderson's bril-liant The Grand Budapest Hotel.

I won't bother you with his (filmic) history; you're not stupid and besides that very skilled when it comes to the use of Google.

No, dearest reader; THIS…. this is thé Rembrandt of feature films. Thé cinematographic version of Stairway to Heaven as Auguste Marie Louis Lumière must have pictured it. 

Visual Poetry with a capital P.

Film as film should be.

Region-Capture

Such cinematographic detail, such a spectacular story, a shitload of A-list actors, such clever editing, beautiful decor and such a sophisticated soundtrack! And all of it with that unambiguous signature of mr Anderson; lots of centered shots, fast cuts and and a flawless feel for ethos.

Sò well made I could cry.

Tears of joy that is.

#recommended #exclamation #mark

WOOt! If Time says so, it must be true.

I've got a lot to learn yet… ;-(

Hoi Tessa!

UPDATE: Nooit meer iets van gehoord. Ach ja...

nederlands_icon

En terwijl je daar zo wandelt kom je nog 'ns wat tegen. Naast de reguliere gebruikte condooms, lege blikjes, vogelkarkassen en onrijpe bramen ook nog een briefje, van ene Tessa.

Tessa heeft een ballon opgelaten, drie dagen geleden, ter meerdere eer en glorie van een herdenkingsmonument in Wormerland. Hoewel het handschrift doet vermoeden dat Tessa aan Parkinson lijdt en derhalve zo rond de negentig moet zijn, ga ik er maar van uit dat zij een klein meisje is wat nog maar net haar naam kan schrijven.

Ik denk ook dat Tessa ervan droomt dat haar groene ballon misschien wel naar Afrika is gewaaid, of naar de Zuidpool, of misschien wel hélemaal naar België. Om 't arme kind niet teleur te stellen neem ik me ter plekke voor haar kaartje terug te sturen, met een briefje eraan vast. Tessa treft 't maar dat ik tijd teveel om handen heb.

Ik ben benieuwd.

fries_icon

En wylst jo dèr rinne, komme jo noch wolris wat tsjin. Neist de reguliere brûkte kondooms, lege blikjes, fûgelkarkassen en ûnrype toarnbeien ek noch in briefke, fan in Tessa.

Tessa hat in ballon fleane litten, trije dagen werom, ta meardere eare en gloarje fan in betinkings-monumint yn Wormerlàn. Hoewol 't hânskrift tinken docht dat Tessa Parkinson hat en dêrom sa rûn de njoggentich jier wêze moat, gjin ik der mar fan út dat it in lyts famke is dat noch mar krekt har namme skriuwe kin.

Ek tink ik dat Tesse derfan dreamd hat dat har griene ballon faaks wol nei Afrika is waaid, of nei de Súdpoal, of misskien wol hielendal nei België. Om it earme bern net fertrietlik te meitsjen bin ik fan plan it kaartsje wer werom te stjoeren, mei in bryfke derby. Tessa treft it mar dat ik tefolle tiid om 'e hannen haw.

It sil my benije. 

↓