Jo besjogge no de kategory Aux serieux

Fryske anneksaasje

Lit dat mar oan Doekle oer...

Troch Posted on 9 reaksjes 120 x besjoen


Gepubliceerd: 26 jul 2013 | Laatste update: 27 jul 2013 15:29 | 

Uitverkoop Friese cultuur kwestie van tijd

Volgens een uitgelekt rapport worden er momenteel gunningen uitgeschreven inzake de uitverkoop van ALLE Friese tradities zoals de Elf Stedentocht in al haar verschijningsvormen, het skûtsjesilen, de Friese kaatstraditie als ook het klootschieten.

SC Heerenveen, en daarmee de enige Friese voetbaltraditie, gaat niet mee in de gunning daar deze -zo blijkt uit het rapport- inmiddels in zijn geheel als vertrekpremie is meegegeven aan de onlangs opgestapte voorzitter van voornoemde voetbalclub, de heer R. Veenstra. Cambuur en de Harkemase Boys worden opgeheven wegens gebrek aan belangstelling.

Over Sonnema Beerenburg, Fryske Dumpkes, de Harlinger Visserijdagen en de gehele Friese koeienpopulatie zal in 2018 worden beslist echter is nu al duidelijk dat deze hoogstwaarschijnlijk für einen Apfel und ein Ei ('Pauschalangebot') wederom door de Duitsers zullen worden geannexeerd overgenomen.

Coördinator

Voor de coördinatie van deze grootscheepse cultuurverkaveling is de heer Doekle Terpstra gevraagd, gewezen Fries, die, mede door zijn enorme ervaring in het verkwanselen van Fries cultuurgoed, bij uitstek geschikt lijkt zich van deze taak te kunnen kwijten. Als tweede man wordt mevrouw Annemarie Jorritsma aangesteld die met name vanwege haar fenomenale mediaoptredens nu al de Grutte Pier om Utens wordt genoemd. 

Hoewel Terpstra, sinds het grensincident met de hooivork geheel testikelloos, niet meer welkom is in Friesland weet hij wel te vertellen dat het allemaal ten goede komt van Friesland en zijn burgers maar dat de Fries, 'net als een verwend kind dat de waarheid niet onder ogen wil zien' in ontkenning leeft. "It is sa en net oars. Ha, ha." aldus Terpstra.

Uitverkoop

Op de vraag waarom de staat Friesland in de ramsj doet, zegt hij; "Friesland bestaat niet meer. Ja, op Google Maps. Maar verder is het gewoon een langvervlogen nationalistisch idee waar de Fries krampachtig aan vast probeert te houden. Nee, Friesland is gewoon een onderdeel van Nederland en dus heeft de rest van dat Nederland, helaas niet mans genoeg om zelf tradities in stand te houden, nét zoveel recht op Friese tradities als de Friezen zelf. Nivellering van cultuur noemen we dat."

De aanzet tot deze uitverkoop is de gunning destijds van het 'nieuwe' Thialf aan Almere, het Ice Dome ("Ice Droom zegt men in Friesland. Vanwege het zogenaamde ontbreken van een financieel fundament. Pure afgunst als je het mij vraagt. Dat geld komt er wel. Vermoed ik.").

"Ja, dat was een tamelijk briljante zet, al zeg ik 't zelf." vervolgt de heer Terpstra; "Zuster Jorritsma en ik vormden daarin de perfecte tandem. De deal was dat ik zou zorgen dat Thialf verplaatst wordt naar Almere, daar een nieuwe naam krijgt, en Gerlof ("Ik mag Gerlof zeggen."), de ega van mevrouw Jorritsma, geheel belangeloos een serre aan mijn huis zal bouwen. 'n Werelddeal!

Brief

De heer Terpstra lijkt licht geagiteerd als ondergetekende hem confronteert met de beruchte brief (PDF) waarin hij, in zijn rol als voorzitter van de KNSB, de belofte doet aan de directie van het 'oude' Thialf om natio- en internationale schaatswedstrijden aan voornoemde schaatsbaan te gunnen.

quote125"Het bestuur van de KNSB hecht veel waarde aan de rijke schaatstraditie die nadrukkelijk verbonden is, zowel nationaal als internationaal, met Thialf-Heerenveen. Vanuit deze referentie zal het bestuur er alles aan doen om dit te consolideren.”

"Dat is politiek, man! Dat snap je toch wel." aldus Terpstra; "Onze Almere lobby was nog maar net zijn werk begonnen en dus moest ik de Friezen een zoethoudertje presenteren. Friezen zijn naïef, ik weet er alles van ha ha, en er zullen ongetwijfeld nog vele beloftes volgen. Maar dit is off the record, natuurlijk. Ha, ha. Ik meen 't; off the record."

Hoe nu verder?

"Hoe nu verder? Niks hoe nu verder. Het loopt als een uier, deze uitverkoop. De Elf Steden Tocht hebben we al uitbesteed aan Brabant, en hoewel het daar anders gaat heten wegens gebrek aan elf steden, en de schaatsen zullen worden vervangen door bierglazen, heeft die provincie gegarandeerd zoveel mogelijk het Friese karakter ervan te behouden, inclusief de Noorse truien van Mart Smeets en het reclame-offensief langs de gehéle route."

En het kaatsen? "Kaatsen is gewoon cricket maar dan zonder die stokjes en dus is het logisch dat we hierover onderhandelen met de Engelsen, toch wel de Godfathers van sporten met kleine balletjes.

En anders hebben we altijd nog de stad Rotterdam, dat bereid is een veldje aan te leggen op Zuid mochten die theedrinkers geen belangstelling hebben. Maar daar gaan we vooralsnog niet vanuit. Wellicht dat we moeten inleveren op het klootschieten maar daar is rekening mee gehouden; het was toch al niks."

Skûtsjesilen

Met de ondertekening van een intentieverklaring heeft gister een Finse delegatie onder leiding van mevrouw Päivi Räsänen tijdens een informele bijeenkomst op het Provinciehuis de overname van het skûtsjesilen beklonken en daarmee is het voorwerk van de heer Doekle Terpstra officieel ten einde.

Of, zoals hij het zelf pleegt te visualiseren: "De hin mei gouden aaien moat ek fuorre wurde."

En daar, beste lezer, kan uw verslaggever niets aan toevoegen. Al zou hij willen.

 

Aan die Euroshopper in de Appie

Fuck jou, je sperciebonen-in-blik en je hele familie.

Troch Posted on 0 reaksjes 61 x besjoen

Awkward moment in de Appie, vanmiddag.

Ik sta achter een meneer te wachten bij de kassa. Het enige wat hij op de band zet is een tiental Euroshopper sperziebonen-in-blikken. Ansich al bijzonder maar soit; misschien een sperciebonen-fetisj. Of een feestje.

Hij probeert te pinnen maar heeft kennelijk niet genoeg saldo op zijn rekening. De kassière stelt voor om wat conserven terug te nemen maar dat gaat niet vanwege zijn eerdere pinpoging.

Omdat de man nét daarvoor mijn hond groette die geduldig in de winkelwagen zit en ik bovendien de bui alweer zie hangen (altijd de verkeerde rij) zeg ik in een impuls tegen deze voor mij onbekende persoon; "Wat kom je tekort?"

Hij geeft aan dat hij €1,25 te weinig heeft en aangezien ik geen ander kleingeld bij me heb dan een muntje van twee euro geef ik 'm die. 

Hij geeft de munt vervolgens weer aan de kassière. Ze kijkt me aan, dan naar hem en geeft de resterende 75 cent terug. Aan hem. Die wegloopt. Zònder bedankje. Zònder omkijken.

Mevrouw de kassière kijkt me nog eens aan, schuift onderwijl stoïcijns mijn boodschappen over de lezer (laser?), noemt het eindbedrag en terwijl ik, nog beduusd door het voorval, mijn pincode intoets groet zij alvast diegene die achter mij staat.

Ik loop verder.

En terwijl er van alles door me heen gaat ("Dàt was awkward…"), bedenk ik me dat dit de laatste keer is geweest dat ik wildvreemde mannen met sperciebonen-in-blik geld geef.

Dàt zal ze leren. Ondankbare schoften zijn 't.

 

Het dopje van de Maggi

Nooit begrepen.

Troch Posted on 5 reaksjes 140 x besjoen

Ik heb dat concept dus nooit begrepen, hè? Van dat dopje van de Maggi dat maar niet dicht wil. Als kind al niet. Stond dat flesje maar te staan, op de ontbijttray -tussen de hagelslag en de pindakaas-, zo met het dopje half open.
Een beetje zielig wel.

En nu, minstens dertig jaar later, snap ik 't nog steeds niet. Eén keer heb ik het geprobeerd; het schoonmaken ervan. Met keukenpapier. Maar 't randje bleek te scherp, mijn vingers pasten er niet tussen. En onder de kraan is ook geen doen; verdunde Maggie lijkt me niet zo lekker.

Altoos staat het flesje maar te staan. Met een uitgedroogde Maggikorst en een niet te sluiten dop. Tussen de hagelslag en de pindakaas. Ik word er gewoon een beetje verdrietig van.

De man achter de muur

Melancholie is mijn deel ...

Troch Posted on 1 reaksje 114 x besjoen

Men had gvd méér kunnen doen met de combi Geesten en de –inmiddels verkochte– Noordsingel. Waar ik m'n hart zò aan heb verpand.

En de inzet begon zò goed; gemaskerde boefjes in melancholieke beelden van minstens honderd jaar oud. Afgewisseld met flarden A-vleugel zoals ik 'm ken. Het verhaal zou -bij wijze van spreken- zichzelf kunnen vertellen, slechts aan de hand van geluid. 

Het timbre van de stilte. 

Maar nee; tussen begin en eind slaat men volledig de plank mis en wordt Zij in een of ander lulverhaal weggezet als vermeend bajeshotel en iets met van die Rotterdamse viswijven huisvrouwen. En dat afkomstig van een ROtv, wat zich toch wel de Ongekroonde Koning van de Kleine Visuele Diamantjes ('onware' documentaires) mag noemen (kijk hier maar eens of hier) Overwegend wonderschone televisie. 

jammer.

En toch, ondanks deze uitglijder.. Tòch was ik eventjes heul erg ontroerd. Enfin. ROtv en ik presenteren u: De Man achter de muur


Body Worlds & The Cycle of Life

--| Rotterdam, 10-10-2010 |--

Troch Posted on 1 reaksje 132 x besjoen

Body Worlds dus.

Veel over gehoord maar niet erg in verdiept. Tot afgelopen zondag; 'onze' kliek besloot tot een bezoek aan Las Palmas II alwaar het geplastificeerde lijkencircus was neergestreken.

Normaliter was ik hier wellicht niet naar toe gegaan -ik ben tegenwoordig niet meer zo'n tentoonstellingbezoeker- en de boodschap op hunner site maakte het er ook niet aantrekkelijker op:

"In de BODY WORLDS tentoonstellingen zijn film- en foto-opnames, ook met de camera van een mobiele telefoon, in principe niet toegestaan. Uitzonderingen gelden voor journalisten met een perskaart."

Gelukkig had ik deze (linkje óók dood, was pers-informatie) pagina helemaal over het hoofd had gezien, anders was ik zeker thuis gebleven. Maar goed; naïviteit heeft zo z'n voordelen, het woord perskaart deed ut um en zo togen wij naar Las Palmas II.

En ik moet zeggen; naast die bloedhitte -de airco is overtuigd SGP-lid en werkt derhalve niet op zondag- en het algeheel ontbreken van beschaafde verlichting bleek het een interessante uiteenzetting van voormalige aardklootbewoners die al dan niet ge(s)laagd werden tentoongesteld.

Enfin. Naast de verwachte clichés -de onvermijdelijke rokerslongen (seen that, got the t-shirt, blabla), hersentumoren en wat er meer aan al dan niet dodelijke aandoeningen bestaat, was ik toch het meest onder de indruk van het ongeboren grut; foetussen in allerlei vormen behalve het algemeen aanvaarde.

Lang verhaal kort; het was boeiend. En gezellig. Perskaart deed precies waar -ie voor aangenomen was: terwijl het plebs zat te rommelen met mobiele cameraatjes joeg ik mijn D300 door de ruimte als ware ik Een Echte Photograaf.

Opmerkelijk voorval; de 'porno'-afdeling, alwaar de daad van penetratie bijzonder gedetailleerd uit de doeken werd gedaan, maar bovenal de nog levende mevrouw die letterlijk een TIA kreeg nèt op 't moment dat ik de gevolgen ervan zat te bekijken aan de hand van een in plakjes gesneden hersenpan.

Hoop dat 't goed gekomen is met 'r. Al was 't maar voor d'r dochter…

kaartjes425_copy1

KQ (KiloQueeste)

(Kleine grote overwinning)

Troch Posted on 0 reaksjes 142 x besjoen

Nu nog even opnieuw leren poepen.
Al vanaf mijn vijftiende doe ik koffie bij m'n suiker.

Omdat op die leeftijd koffie nog teveel naar koffie smaakt ben ik begonnen met veel melk en vier klonten suiker. En dat beetje koffie natuurlijk. Wat dat voor effect op mijn toch al niet zo'n weergaloze gebit heeft gehad doen we wellicht een ander keer uit de doeken want dat is niet de issue hier.

Enfin. Was de keuze voor koffie in die tijd voornamelijk hormonaal ('met de grote mensen mee doen'), later ontstond er al gauw een andere afhankelijkheid van dit zwarte goedje; dat van de stoelgangbevorderlijke eigenschappen. Ofwel; je kon er fantastisch van schijten bouten poepen. En zo ontstond een dagelijks ritueel; koffie/melk/vier suiker in combinatie met een sigaret als ontbijtvervangende placebo. Gegarandeerd een schoonheid van een voorbeeldbolus.

Naarmate de jaren verstreken is het gebruik van melk langzaamaan verdwenen. Met name omdat koffiemelk niet altijd voorhanden bleek. Of bedorven. En dus resteerde dat residu koffie met vier klonten suiker. En omdat dat in de praktijk ook nog wel eens logistieke problemen opleverde ben ik overgegaan van vier naar drie klonten. Dat aantal heb ik jàren volgehouden. Tot enkele weken geleden.

Met het oog op mijn destijds aanstaande KiloQueeste ben ik de hoeveelheid suiker gaan minderen (evenals de aankoop van 'handgemaakte' bonbons en zakken chips maar ook daar hebben we 't nog wel eens over). Eerst van drie naar twee en vervolgens, met horten en stoten, nu dus naar één klont suiker in m'n Senseo.

Vooropgesteld; ik vind de koffie werkelijk niet te nassen zo maar het vooruitzicht op de Overwinning (79 kg.) maakt het drinken ervan niet alleen dragelijker maar ook nog eens een stuk zoeter…

Volgende week in KQ: naar de sportschool

In fine

Ik wou dat ik gelovig was

Troch Posted on 1 reaksje 91 x besjoen

Soms zou ik willen dat ik religieus was.

Dat datgene wat ûs Mem altijd volhardend doch tevergeefs heeft getracht subtiel door m'n strot te duwen bij te brengen door min of meer geforceerde bezoeken aan veel te vroeg aanvangende zondagsscholen en slaapverwekkende kerkdiensten, zijn nut had bewezen.

Dat er inderdaad een Adam en een Eva geweest zijn en een Jezus en wat dies meer verondersteld wordt te bestaan door de creationist. Dat er meer is tussen hemel en aarde.

Dat er méér is na de dood.

Maar het gaat er verdomme bij mij maar niet in dat het al dan niet vruchtbare leven van een mens zijn (anti-)climax vindt tussen de wormen of in een stenen potje.
Dat opgedane wijsheden, intense ervaringen en een zorgvuldig opgebouwde ziel zómaar verdwijnen in Het Grote Niets.

En dat al wat rest voor de nabestaanden zich beperkt tot wat vluchtige herinneringen, enkele foto's en wat prullaria…

Het huis van broer Tsjeard -veel te vroeg overleden- zal morgen, als afsluiting van een dramatische periode, worden overgedragen aan de nieuwe eigenaar. Om tien uur een wederzijdse handtekening en vijftien minuten later zullen de geldelijke zaken worden overgemaakt naar de erfgenamen.

En dat was 't dan.

Dan rest ons niets anders dan een paar centen, wat vluchtige herinneringen, enkele foto's en wat prullaria. Niets van zijn leven, niets van zijn wijsheid, niets van zijn ervaring, geen troost en geen geruststelling. 

Nee, soms… Soms zou ik écht willen dat ik religieus was. Geloven in het idee dat -ie 'daarboven' écht verder leeft, drinkt, lacht, vrienden maakt… 

↓