Jo besjogge no de kategory Mevrouw

Lilly (was here)

FILMSCHOOL | Assignment Five

Troch Posted on 0 reaksjes 192 x besjoen

Lilly 1Ik geef 't toe; het wordt wat eentonig als je niet into filmopleidingen bent zoals ik dat momenteel ben. Euh.

Helaas voor jou is dit mijn blog en dus hier is assignment five. 😉

De opdracht (in een notendop. In z'n geheel hier: 1, 2, 3): maak een filmpje van één minuut volgens vooropgestelde criteria. En zo geschiedde.

Vraag me niet waarom maar het eerste wat me te binnen schoot was een Stop-motioninfoInfoStop-motion of stop-frame animatie is een filmtechniek waarmee speciale effecten in films kunnen worden gecreëerd. De techniek is al bijna net zo oud als filmen zelf en was voor de komst van digitale animatie een van de primaire special-effects-technieken in de filmindustrie. van een pop die ik al heel lang in m'n bezit heb en die ik voor het gemak maar even Lilly genoemd heb. Dat heeft wat poëtisch, weet je.

Wegens het ontbreken van professionele middelen zoals acteurs en apparatuur zag ik me genoodzaakt een beroep te doen op familie, vrienden en collega's (dank allen!).

Desondanks, of misschien wel dankzij hen, heb ik er toch nog wat uit weten te persen; Lilly, pop in de herfst van heur leven, voelt zich vergeten en besluit een einde aan haar poppenleven te maken.

Toegegeven, 't is een beetje luguber, maar kijk waar 't Steven King gebracht heeft 😉

Het filmpje in z'n oorspronkelijke vorm was vloeiender, minder schokkerig, maar helaas was ik vergeten dat één en ander maar één minuut mocht duren. Gevalletje 'kill your darlings'. 🙁

Hoe het ook zij; de docente, in mijn ogen véél te mild in haar beoordeling, was het daarmee niet eens en besloot één en ander te beoordelen met een 99% (9.9)* Yeuj!

Op naar assignment 6, do a 30 second commercial shoot.

*Zie 'continue reading'

Lilly 2

I have to admit; it's getting a bit of a bore when you're not into filmeducation as I am at this very moment.
Oh, well.

Unfortunately for you, this is my blog so here's assignment five. 😉

The assignment (in a nutshell. The full description can be found here: 123); make a one minute movie by predefined criteria. And so I did.

The first thing that popped to mind was a Stop-motioninfoInfoStop-motion (also known as stop-frame) is an animation technique to make a physically manipulated object appear to move on its own. The object is moved in small increments between individually photographed frames, creating the illusion of movement when the series of frames is played as a continuous sequence. of a doll I have in my possession for a long time now and which I have named Lilly, for this occasion. Because it has a poetic ring to it, you know.

Due to the lack of professional means and actors I was forced to do an appeal to my family, friends and co-workers (thank y'all!).

Nevertheless, or maybe thanks to them, I've managed to squeeze something out of it; Lilly, doll in the autumn of her life, feels forgotten and decides to end her doll-life.

I admit, it's a bit lurid, but hey; look where it got Steven King 😉

The film in it's original form was less shaky and more fluent yet I forgot it had to be one minute and not a second more. Therefor I had to practice the principle of 'kill your darlings'. 🙁

Be that as it is; the teacher, who in my humble opinion was far too mild, decided to grade it with a 99% (9.9)* Hail!

Next: assignment 6, do a 30 second commercial shoot.

Wat een spreker is die man

#justanotherdayattheoffice

Ooit, ergens in mijn middelbare schooltijd, moest ik geheel onverwachts iets voordragen voor de klas. De desbetreffende leerkracht, een of andere Duitse wijf kenau die 't standaard op mij had voorzien, vond 't nodig mijn angst-tot-spreken-in-het-openbaar uit te buiten en dertigplus leerlingen een gegarandeerd komische ochtend te bezorgen.

Geen idee meer wat ik daar moest vertellen, ik vermoed een geheugen-blokkade, maar alles wat ik me herinner van die situatie is dat ik kennelijk vijf minuten heb staan stamelen, met tot gevolg rood aanlopen, spontane Parkinson en een collectief gedragen hilariteit.

27-09-2009-15

Sindsdien kun je spreken van een trauma; ik vermijd situaties waar groepsvorming-van-meer-dan-drie-personen aan de orde is. Creatief als ik ben is me dit tot op de dag van vandaag prima gelukt.

Of eigenlijk; tòt afgelopen zondag… 

Ondergetekende, communicatie-medewerker in een jeugdinrichting, had de schone taak op zich genomen om, samen met een team van vrijwilligers, een soort van familie-open-dag te organiseren; collega's werden uitgenodigd om nieuwsgierige familieleden eens de binnenkant van een jeugdgevangenis te laten zien.

Beveiliging geregeld evenals de catering. Routes bepaald, sportzaal ingericht, geluid; check. So far, so good.

"Zeg, als jij straks het welkomstwoordje doet, wil je dan even zeggen dat men…?"

Euh. Wacht even. Time-out. Hét welkomstwoord doen? Ik? Welnee!

De baas zou immers regelen dat een afdelingshoofd of groepsleider of .. 

"Nee, nee. De baas heeft gezegd dat jij als communicatiemedewerker dat soort zaken hoort te doen. Dus als je straks het woord voert, wil je dan zeggen dat…?"

Ik paniekte. Begon hevig te transpireren. Defcon One. Was maar zo'n stap verwijderd van weglopen. Naar huis. Onder een deken. Weg!

En ik zag mezelf weer voor die klas staan …

Echter, naarmate het Uur U naderde won de rede het van de paniek.

"Een echte eamel loopt niet weg. Kom op, zeg. Een schop onder je hol moet je hebben! Je bent toch geen watje? Hoe geloofwaardig ben je als communicatiemedewerker als je niet eens een groepje mensen te woord kunt staan? Nou?"

En zo kon het zomaar gebeuren dat ik daar, weliswaar bloednerveus, stamelend en badend in het zweet, maar toch het woord stond te doen ten overstaan van twee keer honderdvijf-en-twintig man (+m'n trotse ouders! 😍).

En dat.. dàt was een overwinning op mezelf.

En 'de baas'? Je kan een eikel zo'n vent een rode neus op zetten maar het blijft een eikel.



↓